Το μυστικό «αντάρτικο» του Βερολίνου: Όπλα για την Ουκρανία ακόμη και σε δύο εβδομάδες

Μια μικρή ειδική ομάδα μέσα στο γερμανικό υπουργείο Άμυνας σπάει τους κανόνες της παραδοσιακής γραφειοκρατίας και επιταχύνει δραστικά τις αγορές όπλων για το Κίεβο. Πίσω από το Sonderstab Ukraine όμως κρύβεται μια μεγαλύτερη αλλαγή: η Γερμανία δεν εξοπλίζει απλώς την Ουκρανία — χρησιμοποιεί τον πόλεμο για να ξαναμάθει πώς αγοράζονται και αναπτύσσονται όπλα σε πραγματικό χρόνο.

Για δεκαετίες, η γερμανική αμυντική γραφειοκρατία ήταν σχεδόν συνώνυμη με τις καθυστερήσεις.

Πολυετείς διαγωνισμοί.

Δεκάδες επίπεδα εγκρίσεων.

Προδιαγραφές που άλλαζαν πριν ακόμη παραδοθεί το οπλικό σύστημα.

Και μια Bundeswehr που, ακόμη και μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, δυσκολευόταν να μετατρέψει τα δισεκατομμύρια του περίφημου Zeitenwende σε πραγματική στρατιωτική ισχύ.

Μέσα στο γερμανικό υπουργείο Άμυνας όμως λειτουργεί πλέον μια μικρή ομάδα που επιχειρεί σχεδόν το αντίθετο.

Το Sonderstab Ukraine —η ειδική ομάδα για την Ουκρανία— έχει εξελιχθεί σε έναν μηχανισμό ταχείας προμήθειας όπλων για το Κίεβο, σύμφωνα με τους Financial Times.

Και σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να συμπιέσει μια διαδικασία αγοράς σε περίπου δύο εβδομάδες.

Λιγότεροι από 20 άνθρωποι πίσω από δισεκατομμύρια

Το εντυπωσιακό είναι το μέγεθος της ομάδας.

Δεν πρόκειται για έναν νέο γιγαντιαίο οργανισμό.

Το Sonderstab Ukraine αποτελείται από λιγότερους από 20 ανθρώπους, αλλά βρίσκεται στον πυρήνα ενός γερμανικού προγράμματος στρατιωτικής υποστήριξης προς την Ουκρανία που φθάνει περίπου τα 11,5 δισ. ευρώ ετησίως.

Η αποστολή του είναι πολύ συγκεκριμένη:

να εντοπίζει γρήγορα τι χρειάζονται οι Ουκρανοί,

να βρίσκει ποια βιομηχανία μπορεί να το παράγει,

να κλείνει συμφωνίες,

και να παραδίδει όσο το δυνατόν ταχύτερα.

Στον πόλεμο, το τέλειο οπλικό σύστημα που θα φτάσει σε πέντε χρόνια έχει μικρότερη αξία από ένα αρκετά καλό σύστημα που μπορεί να φτάσει σε μερικές εβδομάδες.

Αυτή ακριβώς είναι η φιλοσοφία που αρχίζει να αλλάζει το Βερολίνο.

Από τα χρόνια στις εβδομάδες

Η διαφορά με το παραδοσιακό γερμανικό procurement είναι τεράστια.

Οι κλασικές προμήθειες της Bundeswehr μπορούν να χρειαστούν χρόνια από τον αρχικό σχεδιασμό έως την υπογραφή και την παράδοση.

Η ομάδα για την Ουκρανία λειτουργεί με πολεμικούς χρόνους.

Οι απαιτήσεις αλλάζουν γρήγορα επειδή αλλάζει και το ίδιο το πεδίο μάχης.

Ένα drone που λειτουργεί σήμερα μπορεί σε λίγους μήνες να έχει χάσει μεγάλο μέρος της αποτελεσματικότητάς του εξαιτίας νέων συστημάτων ηλεκτρονικού πολέμου.

Ένα σύστημα αεράμυνας μπορεί ξαφνικά να γίνει απολύτως κρίσιμο επειδή η Ρωσία αλλάζει τον συνδυασμό drones και πυραύλων που χρησιμοποιεί.

Άρα το procurement δεν μπορεί πλέον να λειτουργεί σαν στατική διαδικασία.

Πρέπει να εξελίσσεται μαζί με τον πόλεμο.

Η Ουκρανία έγινε το μεγαλύτερο εργαστήριο όπλων της Ευρώπης

Εδώ βρίσκεται το πραγματικά μεγάλο γεωπολιτικό story.

Η Γερμανία δεν στέλνει μόνο όπλα στην Ουκρανία.

Παίρνει πίσω δεδομένα.

Ποια drones επιβιώνουν.

Ποια συστήματα παρεμβολών λειτουργούν.

Πόσο γρήγορα εξαντλούνται τα πυρομαχικά.

Πώς αντιδρά η ρωσική αεράμυνα.

Πώς μεταβάλλεται το battlefield όταν εμφανίζεται ένα νέο σύστημα.

Η Ουκρανία έχει γίνει το μοναδικό ευρωπαϊκό πεδίο όπου δυτικά οπλικά συστήματα δοκιμάζονται καθημερινά απέναντι σε έναν αντίπαλο μεγάλης στρατιωτικής ισχύος.

Αυτό είναι γνώση που δεν μπορεί να αποκτηθεί σε καμία στρατιωτική άσκηση.

Η Bundeswehr μαθαίνει από το Κίεβο

Για τη Γερμανία αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία.

Το Βερολίνο βρίσκεται στη μεγαλύτερη στρατιωτική αναδιάρθρωση μετά τον Ψυχρό Πόλεμο.

Η Bundeswehr πρέπει να αυξήσει:

τα αποθέματα πυρομαχικών,

την αεράμυνα,

τις δυνατότητες drones,

τον ηλεκτρονικό πόλεμο,

τη δυνατότητα ταχείας επισκευής,

και την παραγωγική ικανότητα της αμυντικής βιομηχανίας.

Η Ουκρανία προσφέρει ένα τεράστιο feedback loop.

Παραγγελία → πεδίο μάχης → δεδομένα → τροποποίηση → νέα παραγγελία.

Αυτό είναι πολύ πιο κοντά στο μοντέλο μιας τεχνολογικής startup παρά στον παραδοσιακό τρόπο με τον οποίο λειτουργούσαν οι ευρωπαϊκές αμυντικές προμήθειες.

Το μάθημα των drones

Τα drones είναι ίσως το καλύτερο παράδειγμα.

Στην αρχή του πολέμου αντιμετωπίζονταν ως συμπληρωματικά συστήματα.

Σήμερα αποτελούν βασικό αναλώσιμο του battlefield.

Χρησιμοποιούνται για:

αναγνώριση,

πλήγματα,

στόχευση πυροβολικού,

παρεμβολές,

logistics,

και αναχαίτιση άλλων drones.

Και η τεχνολογία αλλάζει μέσα σε μήνες.

Αυτό καταστρέφει την παλιά ευρωπαϊκή λογική σύμφωνα με την οποία ένα οπλικό σύστημα σχεδιάζεται επί χρόνια, αγοράζεται σε μικρούς αριθμούς και αναμένεται να υπηρετήσει σχεδόν αμετάβλητο για δεκαετίες.

Ο πόλεμος της Ουκρανίας δείχνει ότι ένα μέρος του μελλοντικού οπλοστασίου θα πρέπει να αντιμετωπίζεται σχεδόν σαν software:

συνεχείς εκδόσεις, συνεχείς αναβαθμίσεις, συνεχής προσαρμογή.

Το IRIS-T και η γερμανική βιομηχανική επιστροφή

Η αεράμυνα αποτελεί τον δεύτερο μεγάλο πυλώνα.

Η Γερμανία έχει εξελιχθεί σε κρίσιμο προμηθευτή συστημάτων όπως το IRIS-T, καθώς η προστασία των ουκρανικών πόλεων και ενεργειακών εγκαταστάσεων παραμένει ζωτικής σημασίας.

Αυτό όμως δημιουργεί ταυτόχρονα πίεση στη γερμανική αμυντική βιομηχανία.

Το Κίεβο χρειάζεται συστήματα.

Η Bundeswehr χρειάζεται συστήματα.

Οι ευρωπαϊκές χώρες επανεξοπλίζονται.

Και η παραγωγική δυναμικότητα που είχε σχεδιαστεί για την Ευρώπη της μεταψυχροπολεμικής εποχής πρέπει τώρα να καλύψει μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα.

Άρα η επόμενη μάχη δεν είναι μόνο πόσα δισεκατομμύρια θα διαθέσει το Βερολίνο.

Είναι πόσα όπλα μπορούν πραγματικά να βγουν από τα εργοστάσια.

Η Ευρώπη ανακαλύπτει ότι τα χρήματα δεν αρκούν

Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο μάθημα του ουκρανικού πολέμου για ολόκληρη την ΕΕ.

Μπορείς να ανακοινώσεις 100 δισ. ευρώ για άμυνα.

Εάν όμως χρειάζονται πέντε χρόνια για να ολοκληρωθεί ένας διαγωνισμός, η δημοσιονομική ισχύς δεν μετατρέπεται γρήγορα σε στρατιωτική ισχύ.

Η Ρωσία λειτουργεί ήδη σε οικονομία πολέμου.

Η Ουκρανία προσαρμόζει την παραγωγή της σχεδόν σε πραγματικό χρόνο.

Η Ευρώπη πρέπει επομένως να λύσει ένα διαφορετικό πρόβλημα:

πώς μια ειρηνική γραφειοκρατία αποκτά πολεμική ταχύτητα χωρίς να καταργήσει τη λογοδοσία και τον έλεγχο των δημοσίων συμβάσεων.

Το Sonderstab Ukraine αποτελεί μία από τις πρώτες γερμανικές απαντήσεις.

Από εξαίρεση σε νέο μοντέλο;

Και εδώ βρίσκεται το κρίσιμο ερώτημα.

Σήμερα η ειδική ομάδα λειτουργεί επειδή υπάρχει Ουκρανία.

Επειδή υπάρχει πόλεμος.

Επειδή υπάρχει επείγουσα ανάγκη.

Τι θα συμβεί όμως εάν το Βερολίνο αποφασίσει ότι αυτή η ταχύτητα πρέπει να γίνει κανονικότητα και για τη Bundeswehr;

Τότε το Sonderstab Ukraine θα έχει αποδειχθεί κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια ομάδα υποστήριξης του Κιέβου.

Θα έχει λειτουργήσει ως πειραματικό μοντέλο μεταρρύθμισης ολόκληρου του γερμανικού αμυντικού procurement.

Το Zeitenwende περνά από τα PowerPoint στα εργοστάσια

Η μεγάλη υπόσχεση της Γερμανίας μετά τη ρωσική εισβολή ήταν η Zeitenwende — η ιστορική αλλαγή εποχής.

Για χρόνια όμως η συζήτηση περιστρεφόταν κυρίως γύρω από προϋπολογισμούς και πολιτικές δεσμεύσεις.

Τώρα αρχίζει η δυσκολότερη φάση.

Πώς τα χρήματα μετατρέπονται σε πυραύλους.

Πώς οι παραγγελίες μετατρέπονται σε drones.

Πώς τα lessons learned από το Donbas φτάνουν σε ένα γερμανικό εργοστάσιο πριν αλλάξει ξανά ο πόλεμος.

Και πώς η μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης αποκτά τη βιομηχανική ταχύτητα που απαιτεί μια ήπειρος η οποία δεν θεωρεί πλέον δεδομένη την ασφάλειά της.

Μια ομάδα λιγότερων από 20 ανθρώπους δεν πρόκειται να λύσει μόνη της το πρόβλημα.

Αλλά αποκαλύπτει κάτι πολύ μεγαλύτερο:

η Γερμανία αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι στον σύγχρονο πόλεμο δεν κερδίζει μόνο αυτός που έχει το καλύτερο όπλο. Κερδίζει και αυτός που μπορεί να το αγοράσει, να το αλλάξει και να το παραδώσει πριν γίνει ξεπερασμένο.

Πηγή: pagenews.gr