Η στεγαστική κρίση γίνεται πολιτικό κίνημα στην Ευρώπη: Ενοίκια +25%, τιμές κατοικίας +53%

Η έκρηξη του κόστους στέγασης δεν είναι πια απλώς κοινωνικό πρόβλημα αλλά μετατρέπεται σε πανευρωπαϊκό πολιτικό μέτωπο. Από τη Μαδρίτη έως το Βερολίνο, νέες συμμαχίες ενοικιαστών ζητούν έλεγχο ενοικίων, περιορισμό της κερδοσκοπίας και αξιοποίηση κενών κτιρίων, ενώ η πίεση περνά πλέον και στην κάλπη

Η Ευρώπη αποκτά ένα νέο πολιτικό ρήγμα.

Δεν αφορά μόνο μισθούς, πληθωρισμό ή ενέργεια.

Αφορά το ποιος μπορεί πλέον να κατοικεί στις μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις — και με ποιο κόστος.

Σύμφωνα με στοιχεία που παραθέτει ο Guardian από τη Eurostat, οι τιμές κατοικιών στην Ευρωπαϊκή Ένωση αυξήθηκαν κατά 53% μεταξύ 2010 και 2024, ενώ τα ενοίκια αυξήθηκαν κατά 25% την ίδια περίοδο.

Και σε ορισμένες χώρες η εικόνα είναι πολύ πιο ακραία.

Στην Εσθονία, τα ενοίκια αυξήθηκαν κατά 208%, ενώ σε Ιρλανδία και Ουγγαρία η άνοδος ξεπέρασε το 100%.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Sindicato de Estudiantes de Madrid (@sindestudmadrid)

Η Μαδρίτη έγινε το νέο επίκεντρο

Η σπίθα ήρθε αυτή τη φορά από την Ισπανία.

Την ώρα που στη Μαδρίτη πραγματοποιούνταν το μεγάλο real-estate event The District, με έως και 15.000 επαγγελματίες του κλάδου, επενδυτές και developers, περίπου 140 οργανώσεις από όλο τον κόσμο συγκεντρώθηκαν στην ίδια πόλη για ένα παράλληλο “counter-summit”.

Ο στόχος τους ήταν σαφής:

να αμφισβητήσουν την αντιμετώπιση της κατοικίας ως χρηματοοικονομικού asset.

Η χρονική συγκυρία αποδείχθηκε εκρηκτική.

Η έξωση μιας 87χρονης έγινε σύμβολο

Οι κινητοποιήσεις συνέπεσαν με την έξωση της 87χρονης Maricarmen Abascal, η οποία χρησιμοποιεί αναπηρικό αμαξίδιο και ζούσε στο ίδιο διαμέρισμα επί περίπου 70 χρόνια.

Η υπόθεση προκάλεσε κύμα διαμαρτυριών και κατασκήνωση διαδηλωτών στο κέντρο της Μαδρίτης.

Τελικά ανακοινώθηκε ότι η γυναίκα θα μπορέσει να επιστρέψει στο σπίτι της και ότι το ενοίκιο θα παραμείνει περίπου στα €500 τον μήνα, έναντι των €2.650 που είχε αρχικά ζητήσει η επενδυτική εταιρεία που κατέχει το ακίνητο.

Το περιστατικό έγινε πολύ γρήγορα σύμβολο μιας ευρύτερης ευρωπαϊκής σύγκρουσης:

κατοικία ως κοινωνικό δικαίωμα ή κατοικία ως επενδυτικό προϊόν;

Νέα πανευρωπαϊκή συμμαχία ενοικιαστών

Στη Μαδρίτη, οργανώσεις ενοικιαστών και ακτιβιστές προχώρησαν στη δημιουργία μιας νέας πανευρωπαϊκής συμμαχίας.

Οι βασικές απαιτήσεις τους είναι:

• συμβάσεις μίσθωσης αόριστης διάρκειας,
• έλεγχος ενοικίων,
• μέτρα κατά της κερδοσκοπίας,
• αξιοποίηση κενών κτιρίων για κατοικία.

Παράλληλα, δεκάδες οργανώσεις έχουν ξεκινήσει European Citizens’ Initiative, ζητώντας ευρωπαϊκές παρεμβάσεις για την προστασία των ενοικιαστών και τον περιορισμό της κερδοσκοπίας στην αγορά κατοικίας.

Αυτό έχει ιδιαίτερη πολιτική σημασία.

Γιατί μέχρι σήμερα η στεγαστική πολιτική παρέμενε σε μεγάλο βαθμό εθνική αρμοδιότητα.

Τώρα αυξάνεται η πίεση για μεγαλύτερη συμμετοχή της ίδιας της ΕΕ.

Βερολίνο: η στέγαση περνά στην κάλπη

Η πολιτική επίδραση φαίνεται ήδη.

Στο Βερολίνο, όπου τα ενοίκια έχουν αυξηθεί σχεδόν 70% μέσα σε μία δεκαετία, περίπου το ένα τέταρτο των ψηφοφόρων στήριξε το Die Linke στις πρόσφατες κρατιδιακές εκλογές, καθιστώντας το ισχυρότερη πολιτική δύναμη στην πόλη, σύμφωνα με τον Guardian.

Η εφημερίδα αποδίδει σημαντικό μέρος αυτής της επίδοσης στο γεγονός ότι το κόμμα έκανε τη στέγαση κεντρικό θέμα της εκστρατείας του.

Το πολιτικό μήνυμα είναι ευρύτερο:

όταν η κατοικία απορροφά ολοένα μεγαλύτερο μέρος του διαθέσιμου εισοδήματος, γίνεται εκλογικό ζήτημα πρώτης γραμμής.

Η Βιέννη παραμένει η μεγάλη εξαίρεση

Υπάρχει όμως και ένα διαφορετικό ευρωπαϊκό μοντέλο.

Η Βιέννη εξακολουθεί να ξεχωρίζει χάρη στο μεγάλο απόθεμα δημόσιας και κοινωνικής κατοικίας, το οποίο έχει συγκρατήσει σημαντικά τα ενοίκια.

Αυτό ακριβώς είναι που κάνει την αυστριακή πρωτεύουσα σημείο αναφοράς στη νέα ευρωπαϊκή συζήτηση.

Το ερώτημα που τίθεται πλέον στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις είναι αν η λύση μπορεί να προέλθει μόνο από περισσότερη ιδιωτική κατασκευή ή αν απαιτείται:

δημόσια κατοικία,

μακροχρόνια μίσθωση,

κρατική γη,

και μεγαλύτερος έλεγχος της επενδυτικής αγοράς.

Ισπανία: πάγωμα εξώσεων έως το 2030

Η ισπανική κυβέρνηση ανακοίνωσε αυτή την εβδομάδα την έγκριση δύο στεγαστικών διαταγμάτων.

Μεταξύ άλλων προβλέπουν:

• απαγόρευση εξώσεων έως το 2030,
• ρύθμιση των προσωρινών μισθώσεων,
• ρύθμιση της ενοικίασης δωματίων.

Ωστόσο, τα μέτρα δεν έχουν ακόμη οριστικοποιηθεί, καθώς πρέπει να εγκριθούν από το κατακερματισμένο ισπανικό κοινοβούλιο.

Άρα η πολιτική μάχη μόλις αρχίζει.

Η στεγαστική κρίση δεν χτυπά όλους το ίδιο

Το Guardian επισημαίνει ότι οι επιπτώσεις δεν κατανέμονται ομοιόμορφα.

Οι πιο ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, οι νέοι, οι χαμηλόμισθοι και οι μειονότητες πιέζονται περισσότερο από την άνοδο των τιμών και την περιορισμένη προσφορά κατοικιών.

Σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις, ακόμη και εργαζόμενοι πλήρους απασχόλησης δυσκολεύονται πλέον να κατοικούν κοντά στον τόπο εργασίας τους.

Και αυτό δημιουργεί δεύτερο πρόβλημα:

οι πόλεις μπορεί να γίνονται πλουσιότερες σε assets αλλά φτωχότερες σε ανθρώπους που μπορούν πραγματικά να ζουν μέσα σε αυτές.

Και φόβος για πολιτική ριζοσπαστικοποίηση

Η στεγαστική κρίση έχει αρχίσει να αντιμετωπίζεται και ως ζήτημα δημοκρατικής σταθερότητας.

Ο δήμαρχος της Βαρκελώνης Jaume Collboni έχει προειδοποιήσει ότι η συζήτηση για δημοκρατία και ίσες ευκαιρίες δυσκολεύεται να είναι πειστική όταν το βιοτικό επίπεδο των πολιτών χειροτερεύει, ενώ αναλυτές έχουν συνδέσει τη στεγαστική ανασφάλεια και με πιθανή ενίσχυση ακραίων πολιτικών δυνάμεων.

Αυτό δεν σημαίνει ότι το στεγαστικό οδηγεί μηχανικά σε συγκεκριμένη ψήφο.

Σημαίνει όμως ότι η κατοικία έχει γίνει ένα από τα βασικά πεδία πάνω στα οποία οικοδομείται η πολιτική δυσαρέσκεια.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Izquierda Diario.es (@izquierdadiario.es)

Η ΕΕ βρίσκεται μπροστά σε νέο κοινωνικό τεστ

Η ευρωπαϊκή στεγαστική κρίση έχει πλέον περάσει τρία στάδια.

Πρώτα ήταν οικονομικό πρόβλημα.

Μετά έγινε κοινωνικό.

Τώρα γίνεται πολιτικό.

Και η νέα πανευρωπαϊκή κινητοποίηση επιχειρεί να μετατρέψει ένα κατακερματισμένο σύνολο τοπικών διαμαρτυριών σε κοινή ευρωπαϊκή ατζέντα.

Η μεγάλη πίεση πλέον είναι προς τις Βρυξέλλες:

θα συνεχίσει η κατοικία να θεωρείται κυρίως εθνική υπόθεση ή θα εξελιχθεί σε νέο πυλώνα ευρωπαϊκής κοινωνικής πολιτικής;

Με τιμές κατοικιών +53% από το 2010, ενοίκια +25%, και ολόκληρες γενιές να δυσκολεύονται να μπουν στην αγορά στέγης, το θέμα δύσκολα θα εξαφανιστεί από την πολιτική ατζέντα.

Το αντίθετο:

η μάχη για το σπίτι μπορεί να εξελιχθεί σε μία από τις μεγαλύτερες κοινωνικές και πολιτικές συγκρούσεις της Ευρώπης της επόμενης δεκαετίας.

Πηγή: Pagenews.gr