Η συμφωνία Ντόναλντ Τραμπ–Βλαντίμιρ Πούτιν για το ρωσικό ντίζελ φέρνει την Ευρώπη μπροστά σε μια νέα δοκιμασία: να διατηρήσει την πίεση στη Μόσχα και τη στήριξη στην Ουκρανία, ενώ η Ουάσιγκτον επιλέγει ενεργειακή συνεννόηση με το Κρεμλίνο.
Η ευρωπαϊκή απάντηση αποκτά πλέον συγκεκριμένο περιεχόμενο. Τη Δευτέρα 12 Οκτωβρίου, τα κράτη-μέλη υιοθέτησαν σχεδόν 1.600 νέες καταχωρίσεις κυρώσεων κατά προσώπων και οντοτήτων που συνδέονται με το ρωσικό στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα.
Η κίνηση αποτυπώνει τη διαφορά προτεραιοτήτων: η αμερικανική κυβέρνηση επιχειρεί να αυξήσει τη διαθεσιμότητα καυσίμων, ενώ οι Ευρωπαίοι επιμένουν στον περιορισμό των πόρων που στηρίζουν τη ρωσική πολεμική προσπάθεια.
Το ζητούμενο για τις Βρυξέλλες είναι να διατηρήσουν αυτή τη γραμμή χωρίς να χάσουν τη δυνατότητα συνεργασίας με τις ΗΠΑ.
Μακρόν: «Δεν έχουμε λόγο να αλλάξουμε τη θέση μας»
Ο Εμανουέλ Μακρόν έδωσε το πολιτικό στίγμα της ευρωπαϊκής αντίδρασης:
«Πιστεύω ότι πρέπει να είμαστε συλλογικά σοβαροί. Σήμερα, θεωρώ, δεν έχουμε κανέναν πραγματικό λόγο να αλλάξουμε τη θέση μας».
Η δήλωση συνδέει την ευρωπαϊκή στάση με τη συνέχεια της συμφωνημένης πολιτικής απέναντι στη Ρωσία, παρά τις νέες αμερικανικές επιλογές.
Ο Φρίντριχ Μερτς απέκλεισε την υιοθέτηση αντίστοιχης συμφωνίας από την Ευρώπη, υποστηρίζοντας ότι η Μόσχα θα προσέλθει σε σοβαρή διαπραγμάτευση μόνο υπό πίεση.
Το Παρίσι και το Βερολίνο επιχειρούν έτσι να περιορίσουν την αβεβαιότητα για το Κίεβο: η αλλαγή της αμερικανικής προσέγγισης δεν μεταφράζεται αυτομάτως σε ευρωπαϊκή υποχώρηση.
Κυρώσεις αντί για ενεργειακή επαναπροσέγγιση
Η νέα επέκταση των καταλόγων κυρώσεων αποτελεί, σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, τη μεγαλύτερη μεμονωμένη προσθήκη από την έναρξη της πλήρους ρωσικής εισβολής.
Η επίσημη ευρωπαϊκή θέση συνδέει την απόφαση με τις επιθέσεις κατά αμάχων και πολιτικών υποδομών στην Ουκρανία, αλλά και με τις υβριδικές ενέργειες που στοχεύουν κράτη-μέλη.
Ο στόχος είναι η ενίσχυση της πίεσης μέχρι η Ρωσία να επιδείξει πραγματική δέσμευση για τερματισμό του πολέμου.
Αυτό δημιουργεί ένα δύσκολο ζήτημα αποτελεσματικότητας. Οι κυρώσεις λειτουργούν ισχυρότερα όταν οι μεγάλοι σύμμαχοι συντονίζονται. Όταν οι εξαιρέσεις και οι περιορισμοί κινούνται σε διαφορετικές κατευθύνσεις, η ενιαία πολιτική πίεση γίνεται δυσκολότερη.
Η Κάλας ζητά περισσότερη πίεση στη Ρωσία
Η Κάγια Κάλας επανέλαβε ότι οι ΗΠΑ παραμένουν ο μεγαλύτερος σύμμαχος της Ευρώπης, αλλά υποστήριξε πως ο δρόμος προς τον τερματισμό του πολέμου περνά από την αύξηση της πίεσης στη Μόσχα.
Αντίστοιχα, η υπουργός Εξωτερικών της Ιρλανδίας, Έλεν ΜακΈντι, ζήτησε να ενισχυθεί η ευρωπαϊκή προσπάθεια, διατηρώντας ταυτόχρονα τους διαύλους με την Ουάσιγκτον.
Η διπλή αυτή κατεύθυνση αποτυπώνει το ευρωπαϊκό δίλημμα. Οι κυβερνήσεις διαφωνούν με τη συμφωνία για το ντίζελ, αλλά εξακολουθούν να θεωρούν την αμερικανική συμμετοχή κρίσιμη για την ασφάλεια της Ουκρανίας και για μια μελλοντική ειρηνευτική διευθέτηση.
Ο χειμώνας μετατρέπει τη στήριξη σε επείγουσα ανάγκη
Η σύγκρουση για τα καύσιμα εξελίσσεται ενώ η Ουκρανία χρειάζεται προστασία των ενεργειακών υποδομών και πόρους για να διατηρήσει βασικές κρατικές και οικονομικές λειτουργίες.
Γι’ αυτό η ευρωπαϊκή συζήτηση υπερβαίνει την αντίδραση στον Τραμπ. Αφορά την αντοχή του Κιέβου, τις ανάγκες αεράμυνας, την αποκατάσταση υποδομών και τη χρηματοδότηση του επόμενου έτους.
Στη Σύνοδο Κορυφής της 15ης και 16ης Οκτωβρίου, οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα εξετάσουν τη συνέχιση της στήριξης και τις λειτουργικές ανάγκες των κρίσιμων ουκρανικών υποδομών πριν από τον χειμώνα.
Η πολιτική δέσμευση θα πρέπει να αποτυπωθεί σε διαθέσιμους πόρους, χρονοδιαγράμματα και υλοποιήσιμες αποφάσεις.
Η ευρωπαϊκή ενότητα έχει κόστος
Η πολιτική ανάγνωση είναι ότι οι διαδοχικοί αιφνιδιασμοί της Ουάσιγκτον αυξάνουν την ανάγκη για μεγαλύτερη ευρωπαϊκή δυνατότητα δράσης.
Αυτό απαιτεί χρήματα, στρατιωτικές δυνατότητες και συνεννόηση μεταξύ κυβερνήσεων που αντιμετωπίζουν διαφορετικές οικονομικές πιέσεις. Η ενότητα δεν εξασφαλίζεται μόνο με κοινές δηλώσεις· χρειάζεται συμφωνία για την κατανομή των βαρών.
Παράλληλα, οι Ευρωπαίοι πρέπει να εξηγήσουν στους πολίτες τους γιατί η στήριξη της Ουκρανίας παραμένει μέρος της δικής τους ασφάλειας, ακόμη και μέσα σε μια περίοδο υψηλού ενεργειακού κόστους.
Η συμφωνία Τραμπ–Πούτιν επαναφέρει τελικά το ίδιο ερώτημα με μεγαλύτερη ένταση: μπορεί η Ευρώπη να κρατήσει σταθερή πολιτική για την Ουκρανία όταν ο ισχυρότερος σύμμαχός της αλλάζει κατεύθυνση;
Η απάντηση αρχίζει με τις νέες κυρώσεις. Η Σύνοδος Κορυφής θα δείξει πόσο θα ενισχυθεί και η πρακτική στήριξη προς το Κίεβο.
Πηγή: pagenews.gr