Άδωνις υπέρ Γεραπετρίτη: Το καλώδιο, η Chevron και η διπλωματία που κρίνεται στο αποτέλεσμα

Ο Άδωνις Γεωργιάδης ανοίγει τη συζήτηση για τον απολογισμό της εξωτερικής πολιτικής: ελληνικές άδειες για το καλώδιο, επενδυτική παρουσία της Chevron και ευρωπαϊκή απόρριψη του τουρκολιβυκού μνημονίου. Η πολιτική σημασία των εξελίξεων και το στοίχημα της συνέχειας.

Με μια εκτενή παρέμβαση υπέρ του Γιώργου Γεραπετρίτη, ο Άδωνις Γεωργιάδης επιχειρεί να μεταφέρει τη συζήτηση για την εξωτερική πολιτική στο πεδίο των αποτελεσμάτων. Η βασική θέση του είναι συγκεκριμένη: η υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων αποτιμάται στην ικανότητα της χώρας να προχωρά τις επιδιώξεις της, να εξασφαλίζει διεθνή στήριξη και να περιορίζει το κόστος μιας αντιπαράθεσης.

Η παρέμβαση έρχεται σε μια κρίσιμη στιγμή για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου. Το Abeille Marengo απέπλευσε από το Ηράκλειο για τις προπαρασκευαστικές έρευνες, η Τουρκία επιχείρησε να παρουσιάσει τη δραστηριότητα ως πραγματοποιούμενη με τη «συγκατάθεσή» της και η Αθήνα απάντησε με αντι-NAVTEX, απορρίπτοντας την τουρκική αναγγελία. Πρόκειται για εξελίξεις που επιτρέπουν μια πρώτη αποτίμηση των χειρισμών, με το ενδιαφέρον πλέον στραμμένο στην απρόσκοπτη συνέχιση των εργασιών.

Υπέρ Γεωργίου Γεραπετρίτη

Στην Πολιτική και γενικά στην ζωη μου αρέσει η Δικαιοσύνη, η οποία δυστυχώς σπάνια υπάρχει. Εν τούτοις, όσοι έχουμε παρρησία και ελευθερία σκέψης, οφείλουμε να την υπερασπιζόμαστε ακόμη και όταν αυτό είναι αντιδημοφιλές. Τα τελευταία χρόνια για διάφορους λόγους, όχι αθώους πάντως, επιχειρήθηκε συστηματικά η παρουσίαση του Υπουργού Εξωτερικών κ. Γεραπετρίτη, ως ενός ανθρώπου «δειλού», «φοβισμένου» έναντι των Τούρκων ή ακόμη και ως «μειοδότου». Ένα φωτογραφικό στιγμιότυπο στο Μαξίμου που τον έπιασε σε στάση υπόκλισης έγινε το σήμα της «δειλίας» του και αλλεπάλληλα πρωτοσέλιδα κυρίως στον Όμιλο Φιλιππάκη (Ομιλος γνωστός για το ότι αγαπά και προστατεύει συγκεκριμένους Υπουργούς μας ενώ όλους τους άλλους μας βαρά αλύπητα νομίζοντας ότι έτσι θα μας βάλει να τσακωθούμε μεταξύ μας…) τον παρουσίαζαν ως έτοιμο να παραδώσει στους Τούρκους ως και την Ακρόπολη… Τώρα που το θέμα λοιπόν του καλωδίου έχει πάρει τον δρόμο του, είναι νομίζω η κατάλληλη στιγμή να κάνουμε ένα μικρό ταμείο της θητείας του και να κρίνουμε ψύχραιμα εάν είναι επιτυχής ή όχι και αν τελικά ο ίδιος ή ο προϊστάμενος του Πρωθυπουργός παρέδωσαν τα ιερά και όσια της Φυλής στον Ερντογάν ή αντιθέτως εάν εξυπηρετεί η Πολιτική τους τα Εθνικά μας Συμφέροντα. Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα, όπως λέω συχνά, με την σειρά. Μόνον με την σειρά μπορούμε να τα κατανοήσουμε βάζοντάς τα στις πραγματικές τους διαστάσεις τα διάφορα γεγονότα. Ο κ. Γεραπετρίτης ΔΕΝ ΕΥΘΥΝΕΤΑΙ για το παράνομο Τουρκολιβυκό Μνημόνιο. Το τετελεσμένο αυτό γεγονός το παρέλαβε ως πρόβλημα και κλήθηκε να το εξουδετερώσει. Τρία χρόνια μετά έχουν συμβεί τα εξής επί θητείας του:

Α) η Chevron και εμμέσως και οι Λίβυοι αναγνώρισαν την κυριότητα της Ελλάδας στην περιοχή αυτή που παρανόμως διεκδικούν Τουρκία και Λιβύη δεχόμενη η Chevron να προχωρήσει σε έρευνες για κοίτασμα φυσικού αερίου με άδεια της Ελλάδος, χωρίς διαμαρτυρία της Λιβύης. Β) μετά την αρνητική εξέλιξη της κυρώσεως του Μνημονίου από την Βουλή της Ανατολικής Λιβύης επιτύχαμε το Σύνολο των 27 χωρών της ΕΕ, το Ισραήλ, η Αίγυπτος, τα ΗΑΕ, το Μπαχρέιν, τελικά και οι ΗΠΑ να αναγνωρίσουν την παρανομία του και το ότι είναι ανυπόστατο. Είναι πρωτοφανής διπλωματικά η ήττα της Τουρκίας σε διεθνές επίπεδο. Καμμία ανακήρυξη ΑΟΖ δεν έχει νόημα αν κανένας πλην εσού δεν την αναγνωρίζει. Γ) υπόθεση καλωδίου. Μετά τα γεγονότα της Κάσου, όταν η Τουρκία μας αιφνιδίασε, σχεδιάστηκε με επιμέλεια η πολιτική που πλέον οδήγησε και στο καλώδιο να μπει, και το θερμό επεισόδιο να αποφευχθεί και η Ελλάδα να μην υποχωρήσει απολύτως σε τίποτε. Ναι η Τουρκία δεν αυτοεξευτελίστηκε και υπερασπίζεται τις θέσεις τις αλλά και πάλι εμείς δεν υποχωρήσαμε σε τίποτε, καμμία διεθνή αναγνώριση δεν έλαβε το παράνομο Τουρκολιβυκό μνημόνιο από το θέμα αυτό τελικά και το καλώδιο που είχε εμποδίσει να ποντιστεί στο παρελθόν τώρα θα ποντιστεί. Η χθεσινοβραδινή της NAVTEX που δηλώνει ότι «έδωσε την συγκατάθεση της» είναι το φύλλο συκής για να οπισθοχωρήσει και να μην προκαλέσει περισσότερη φασαρία. Και μόνον η φρασεολογία της ότι «έδωσε την συγκατάθεση της» και όχι «άδεια», για όσους καταλαβαίνουν αποκαλύπτει και το αδιέξοδο στο οποίο βρέθηκε. Ουδείς ζήτησε την άδεια της, άρα ουδείς αναγνώρισε την ψευδό κυριαρχία της» και μόνη της λέει ότι δίνει συγκατάθεση για να μην πει ότι υποχωρεί. Και έτσι και το καλώδιο θα μπει και εμείς δεν υποχωρήσαμε πουθενά και η Τουρκία έκανε πίσω. Το ότι διέσωσε τα προσχήματα της δεν είναι κακό, αν δεν είχε αυτή την διέξοδο θα έπρεπε να πάμε σε ένταση και δε νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί συμπολίτες μας, πλην κάποιων παλαβών, που θα ήθελαν θερμό επεισόδιο με την Τουρκία για το καλώδιο. Θερμό επεισόδιο στον κόσμο που ζούμε μπορεί να έχει εντελώς ανεξέλεγκτες συνέπειες για να μιλάμε και σοβαρά.

https://t.co/8XtSFnC8P4

— Άδωνις Γεωργιάδης (@AdonisGeorgiadi) November 11, 2026

Το καλώδιο: Από την αντιπαράθεση στην επιχειρησιακή εξέλιξη

Το ισχυρότερο επιχείρημα του υπουργού Υγείας είναι ότι, μετά τις δυσκολίες και την ένταση γύρω από την Κάσο, το έργο αποκτά ξανά επιχειρησιακή κίνηση.

Ο απόπλους αποτελεί συγκεκριμένο βήμα προς την υλοποίηση. Ακολουθούν έρευνες βυθού και οι επόμενες τεχνικές φάσεις της διασύνδεσης. Η πολιτική σημασία βρίσκεται στο ότι η διαδικασία προχωρά με τις αδειοδοτήσεις που, σύμφωνα με την ελληνική πλευρά, ζητήθηκαν και εκδόθηκαν αποκλειστικά από την Ελλάδα και την Κύπρο.

Αυτό είναι το σημείο στο οποίο στηρίζεται ο Γεωργιάδης: η Αθήνα επιδιώκει να ασκήσει τα δικαιώματά της διατηρώντας παράλληλα τον έλεγχο της κλιμάκωσης.

Η αποφυγή ενός θερμού επεισοδίου έχει αυτοτελή αξία. Προστατεύει ανθρώπους, υποδομές, οικονομική δραστηριότητα και τη δυνατότητα συνέχισης ενός σύνθετου διεθνούς έργου. Όταν συνδυάζεται με πρόοδο στο πεδίο, μπορεί να αποτελεί ένδειξη αποτελεσματικής διαχείρισης.

Με αυτή τη λογική, η επιλογή του Γεραπετρίτη να επενδύσει σε συνεννόηση, συμμαχίες και προετοιμασία αποκτά πολιτικό περιεχόμενο που μπορεί να αξιολογηθεί στην πράξη.

Η τουρκική «συγκατάθεση» και η ελληνική απάντηση

Ο Άδωνις Γεωργιάδης ερμηνεύει τη διατύπωση της τουρκικής NAVTEX ως προσπάθεια της Άγκυρας να διασώσει τα προσχήματα.

Η Τουρκία υποστηρίζει ότι οι ερευνητικές δραστηριότητες έχουν συντονιστεί με τις αρχές της και πραγματοποιούνται με τη συγκατάθεσή τους, σε περιοχή την οποία εμφανίζει ως τουρκική υφαλοκρηπίδα. Η Αθήνα απορρίπτει αυτή την παρουσίαση και χαρακτηρίζει την τουρκική NAVTEX άκυρη και χωρίς ισχύ.

Η ουσία της κυβερνητικής επιχειρηματολογίας βρίσκεται στην απουσία ελληνικού αιτήματος αδειοδότησης προς την Τουρκία και στη συνέχιση της διαδικασίας βάσει των ελληνικών και κυπριακών αδειών.

Αυτή η αλληλουχία εξηγεί τη θέση του Γεωργιάδη: η τουρκική πλευρά διατηρεί τη ρητορική των διεκδικήσεών της, ενώ η Ελλάδα επιδιώκει να προχωρήσει το έργο χωρίς να αποδεχθεί τουρκική αρμοδιότητα.

Το αποφασιστικό τεστ θα είναι η πορεία των ερευνών. Όσο αυτές εξελίσσονται χωρίς παρεμπόδιση και με τις διαδικασίες που έχει ορίσει η ελληνική πλευρά, τόσο ενισχύεται το επιχείρημα ότι οι διπλωματικοί χειρισμοί παρήγαγαν πρακτικό αποτέλεσμα.

Chevron: Η οικονομική παρουσία ενισχύει τη διπλωματική θέση

Το δεύτερο σκέλος της παρέμβασης αφορά τη Chevron και τις έρευνες υδρογονανθράκων.

Στις 16 Φεβρουαρίου 2026, η Chevron και η HELLENiQ ENERGY υπέγραψαν με την Ελληνική Δημοκρατία συμβάσεις μίσθωσης για τέσσερις υπεράκτιες περιοχές: δύο νότια της Κρήτης και δύο στην περιοχή της Πελοποννήσου. Η Chevron συμμετέχει με 70%, ως διαχειριστής, και η HELLENiQ ENERGY με 30%.

Η εξέλιξη έχει συγκεκριμένο βάρος. Μια μεγάλη αμερικανική ενεργειακή εταιρεία αναλαμβάνει συμβατικές δεσμεύσεις στο πλαίσιο διαδικασίας που οργανώνει το ελληνικό κράτος. Έτσι, οι ελληνικές ενεργειακές επιδιώξεις αποκτούν επενδυτικούς εταίρους με παρουσία και συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η πολιτική ανάγνωση του Γεωργιάδη είναι ότι η χώρα ενισχύει τη θέση της όταν συνδέει την άσκηση των δικαιωμάτων της με πραγματικές οικονομικές δραστηριότητες.

Οι συμφωνίες αυτές δημιουργούν πρακτική στήριξη στις ελληνικές επιλογές. Η οριοθέτηση μεταξύ κρατών παραμένει διακρατική υπόθεση· η επενδυτική παρουσία, όμως, προσθέτει οικονομικό και διπλωματικό βάρος στην ελληνική στρατηγική.

Τουρκολιβυκό μνημόνιο: Η ευρωπαϊκή θέση παρέμεινε σταθερή

Το τουρκολιβυκό μνημόνιο υπογράφηκε το 2019, πριν από την ανάληψη του υπουργείου Εξωτερικών από τον Γιώργο Γεραπετρίτη. Η αντιμετώπισή του αποτελεί συνεχιζόμενη υπόθεση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Η κύρωσή του από τη λιβυκή Βουλή, στις 20 Οκτωβρίου 2026, ήταν αρνητική εξέλιξη για την Αθήνα. Ακολούθησε, ωστόσο, σαφής ευρωπαϊκή αντίδραση.

Στις 21 Οκτωβρίου, η Ύπατη Εκπρόσωπος, εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επανέλαβε ότι το μνημόνιο παραβιάζει κυριαρχικά δικαιώματα τρίτων κρατών, δεν συμμορφώνεται με το Δίκαιο της Θάλασσας, είναι άκυρο και δεν παράγει έννομα αποτελέσματα για τρίτα κράτη.

Η σημασία είναι διπλή: η λιβυκή κύρωση δεν μετέβαλε την κοινή ευρωπαϊκή θέση και η Ελλάδα διατήρησε θεσμική στήριξη απέναντι στις τουρκικές διεκδικήσεις. Στο ίδιο περιφερειακό περιβάλλον, Ισραήλ και Αίγυπτος εξέφρασαν επίσης την αντίθεσή τους στην κύρωση.

Αυτό δίνει ουσιαστικό έρεισμα στην υπεράσπιση του Γεραπετρίτη: η ελληνική διπλωματία διατηρεί ενεργή την αμφισβήτηση του μνημονίου και εξασφαλίζει δημόσιες τοποθετήσεις εταίρων υπέρ των ελληνικών θέσεων.

Γιατί η παρέμβαση Άδωνι έχει ευρύτερη πολιτική σημασία

Ο υπουργός Υγείας ζητά να κριθεί ο συνάδελφός του με βάση τις αποφάσεις και τα αποτελέσματα της θητείας του. Η παρέμβασή του αμφισβητεί την ευκολία με την οποία μια φωτογραφία ή ένας προσωπικός χαρακτηρισμός μπορούν να υποκαταστήσουν τη συζήτηση για την εξωτερική πολιτική.

Η αντιπολίτευση δικαιούται να ζητά ενημέρωση για τη γαλλική ρηματική διακοίνωση και οι θεσμικές απαντήσεις ενισχύουν την αξιοπιστία της κυβερνητικής θέσης. Παράλληλα, η αξιολόγηση οφείλει να συνυπολογίζει την επανεκκίνηση της διαδικασίας για το καλώδιο, τις ενεργειακές συμφωνίες και τη διατήρηση της ευρωπαϊκής στήριξης.

Σε αυτά τα γεγονότα στηρίζεται η θετική αποτίμηση του Άδωνι Γεωργιάδη. Η συνέχιση των εργασιών θα αποτελέσει το επόμενο μέτρο της αποτελεσματικότητας αυτής της πολιτικής.

Όπως γράφει ο ίδιος στην παρέμβασή του:

«Με αρίστους διπλωματικούς χειρισμούς η Ελλάδα υπερασπίστηκε με το μικρότερο δυνατό κόστος το σύνολο των συμφερόντων της. Εύγε κύριε Υπουργέ».

Πηγή: pagenews.gr