Νετανιάχου σε τροχιά πολέμου με το Ιράν: Η Μοσάντ στην Ουάσιγκτον, ο Τραμπ αντιστέκεται και η εξουσία τρίζει

Μυστικές υπηρεσίες, παρασκηνιακές πιέσεις και πολιτικά παιχνίδια υψηλού κινδύνου: Ο Νετανιάχου επιδιώκει νέα στρατιωτική σύγκρουση με την Τεχεράνη, ενώ ο Τραμπ επιλέγει τον οικονομικό στραγγαλισμό. Στο Ισραήλ, η αντιπολίτευση φοβάται ότι ο πόλεμος μπορεί να μετατραπεί σε εργαλείο πολιτικής επιβίωσης.

Η επίσκεψη του αρχηγού της Μοσάντ στην Ουάσιγκτον δεν είναι μια συνηθισμένη αποστολή ανταλλαγής πληροφοριών. Είναι μια κίνηση με ισχυρό γεωπολιτικό αποτύπωμα, σε μια στιγμή κατά την οποία ο Μπενιαμίν Νετανιάχου πιέζει τον Ντόναλντ Τραμπ να επαναφέρει τις Ηνωμένες Πολιτείες σε πολεμική αναμέτρηση με το Ιράν, ενώ η ίδια η πολιτική επιβίωση του Ισραηλινού πρωθυπουργού βρίσκεται υπό αμφισβήτηση.

Σύμφωνα με αποκλειστικό δημοσίευμα του Axios, ο επικεφαλής της ισραηλινής υπηρεσίας πληροφοριών, Ρόμαν Γκόφμαν, βρίσκεται την Παρασκευή 13 Νοεμβρίου στην αμερικανική πρωτεύουσα για επαφές με υψηλόβαθμους αξιωματούχους της κυβέρνησης Τραμπ.

Ο Γκόφμαν, στενός έμπιστος του Νετανιάχου, συναντά τον διευθυντή της CIA Τζον Ράτκλιφ, ενώ αναμένεται να μεταβεί στο Μαϊάμι για συνομιλίες με τον ειδικό απεσταλμένο του Λευκού Οίκου Στιβ Γουίτκοφ.

Η Μοσάντ, η CIA και ο Λευκός Οίκος απέφυγαν να σχολιάσουν τις πληροφορίες.

Το πραγματικό διακύβευμα, ωστόσο, βρίσκεται πέρα από τις συναντήσεις: Θα καταφέρει ο Νετανιάχου να μεταβάλει τη στρατηγική του Τραμπ απέναντι στο Ιράν;

Ο Τραμπ λέει «όχι» στον Νετανιάχου – Η στρατηγική του οικονομικού στραγγαλισμού

Παρά τις ισραηλινές πιέσεις, ο Αμερικανός πρόεδρος δεν εμφανίζεται διατεθειμένος να εγκρίνει άμεσα μια νέα στρατιωτική επιχείρηση.

Σύμφωνα με Αμερικανό αξιωματούχο που επικαλείται το Axios, οι δύο ηγέτες συζήτησαν το ενδεχόμενο επανέναρξης του πολέμου κατά την τηλεφωνική επικοινωνία τους στις 5 Νοεμβρίου, χωρίς ο Τραμπ να αποδεχθεί την ισραηλινή προσέγγιση.

Αντίθετα, ο Λευκός Οίκος προκρίνει τη συνέχιση του ναυτικού αποκλεισμού και της οικονομικής πίεσης προς την Τεχεράνη, διατηρώντας παράλληλα ανοιχτό το παράθυρο μιας διαπραγματευτικής συμφωνίας.

Η επιλογή αυτή υποστηρίζεται από σημαντικούς συμμάχους των ΗΠΑ στον Περσικό Κόλπο, οι οποίοι ανησυχούν για τις επιπτώσεις μιας νέας περιφερειακής ανάφλεξης.

Ο ίδιος ο Τραμπ περιέγραψε χαρακτηριστικά τη στρατηγική του:

«Θα μπορούσα να το τελειώσω αμέσως. Κατόπιν αιτήματος των χωρών που προσπαθώ να προστατεύσω, το κάνουμε με έναν λίγο πιο μακροπρόθεσμο, λίγο πιο πολιτισμένο τρόπο».

Και συνέχισε:

«Η Σαουδική Αραβία μού ζήτησε να αφήσω την κατάσταση όπως είναι για λίγο, επειδή το Ιράν αποσυντίθεται. Το Κατάρ, το Κουβέιτ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Μπαχρέιν, όλοι τους προτιμούν αυτή την περίοδο αναμονής».

Οι δηλώσεις αποκαλύπτουν τη βασική απόκλιση μεταξύ Ουάσιγκτον και Ιερουσαλήμ.

Ο Νετανιάχου επιδιώκει στρατιωτική πίεση. Ο Τραμπ επιλέγει να εξαντλήσει πρώτα τα οικονομικά και διπλωματικά περιθώρια.

Για τον Αμερικανό πρόεδρο, μια νέα επίθεση θα μπορούσε να ανατρέψει τις εύθραυστες ισορροπίες στον Κόλπο, να προκαλέσει νέα ενεργειακή αναταραχή και να περιορίσει τη δυνατότητα επίτευξης συμφωνίας με την Τεχεράνη.

Η πολιτική επιβίωση του Νετανιάχου μπαίνει στην εξίσωση του πολέμου

Η ισραηλινή πίεση προς τις Ηνωμένες Πολιτείες αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία λόγω της πολιτικής κρίσης στο εσωτερικό του Ισραήλ.

Μετά τις εκλογές της 27ης Οκτωβρίου, ο Νετανιάχου έχασε την κοινοβουλευτική του πλειοψηφία, ενώ ο πολιτικός του αντίπαλος Γκάντι Άιζενκοτ έλαβε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης.

Μέχρι την ολοκλήρωση των διαδικασιών, ο Νετανιάχου εξακολουθεί να ασκεί τα καθήκοντα του πρωθυπουργού.

Αυτή ακριβώς η μεταβατική περίοδος προκαλεί έντονη ανησυχία στην αντιπολίτευση.

Σύμφωνα με τις πηγές του Axios, στελέχη της ισραηλινής αντιπολίτευσης φοβούνται ότι ο Νετανιάχου θα μπορούσε να επιδιώξει μια νέα στρατιωτική σύγκρουση με το Ιράν ή να προκαλέσει μια ιρανική αντίδραση, ώστε να δυσχεράνει την προσπάθεια σχηματισμού νέας κυβέρνησης.

Πρόκειται για πολιτικές ανησυχίες και εκτιμήσεις που αποδίδονται σε πηγές της αντιπολίτευσης, όχι για αποδεδειγμένο σχέδιο του Ισραηλινού πρωθυπουργού.

Ωστόσο, η συζήτηση αναδεικνύει ένα εξαιρετικά ευαίσθητο ερώτημα: κατά πόσο οι αποφάσεις για την εθνική ασφάλεια μπορούν να επηρεαστούν από την εσωτερική πολιτική αντιπαράθεση.

Άιζενκοτ: «Η ασφάλεια του Ισραήλ δεν μπορεί να γίνεται πολιτικό κεφάλαιο»

Η ένταση αποτυπώθηκε και στη δίωρη συνάντηση που είχαν την Πέμπτη ο Νετανιάχου και ο Άιζενκοτ.

Ο απερχόμενος πρωθυπουργός ενημέρωσε τον πολιτικό του αντίπαλο για τις εξελίξεις στο Ιράν και τις προκλήσεις ασφαλείας.

Ωστόσο, πηγή προσκείμενη στον Άιζενκοτ δήλωσε στο Axios ότι η σημερινή κατάσταση δεν δικαιολογεί άμεση στρατιωτική δράση κατά της Τεχεράνης.

Την Παρασκευή, ο Άιζενκοτ προχώρησε σε δημόσια τοποθέτηση, επισημαίνοντας ότι κατά τη συνάντησή του με τον Νετανιάχου και τον στρατιωτικό του γραμματέα κατέστησε σαφές πως δεν πρόκειται να αποδεχθεί την απουσία θεσμικής εποπτείας κατά τη μεταβατική περίοδο.

«Κατέστησα σαφές ότι δεν θα επιτρέψω την έλλειψη εποπτείας», υπογράμμισε.

Η δεύτερη αποστροφή του είχε ακόμη μεγαλύτερη πολιτική βαρύτητα:

«Για μένα, η ασφάλεια του Ισραήλ προηγείται κάθε άλλης σκοπιμότητας και δεν πρέπει ποτέ να χρησιμοποιείται ως μέσο πολιτικού κεφαλαίου. Αυτό περιμένω και από όλους όσοι κατέχουν δημόσια αξιώματα».

Η δήλωση αποτελεί ευθεία προειδοποίηση για τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να λαμβάνονται οι αποφάσεις ασφαλείας μέχρι να ξεκαθαρίσει το κυβερνητικό τοπίο.

Η Μοσάντ, η CIA και το κρίσιμο παρασκήνιο

Η παρουσία του Γκόφμαν στην Ουάσιγκτον δείχνει ότι οι ισραηλινές προσπάθειες δεν περιορίζονται στο επίπεδο των πολιτικών ηγετών.

Οι επαφές με τον επικεφαλής της CIA και ενδεχομένως με τον Στιβ Γουίτκοφ συνδέουν τρία κρίσιμα πεδία: τις εκτιμήσεις των υπηρεσιών πληροφοριών, τη στρατιωτική στρατηγική και τη διπλωματική διαχείριση της κρίσης.

Για το Ισραήλ, το βασικό ζήτημα είναι εάν η συνέχιση του οικονομικού αποκλεισμού αρκεί για να περιορίσει μακροπρόθεσμα την ιρανική απειλή.

Για την Ουάσιγκτον, το ερώτημα είναι διαφορετικό: Μπορεί η Τεχεράνη να οδηγηθεί σε υποχωρήσεις χωρίς να ανοίξει ξανά ένας πόλεμος με απρόβλεπτες περιφερειακές συνέπειες;

Η απάντηση δεν αφορά μόνο τις δύο χώρες.

Η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έχουν άμεσο συμφέρον να αποτραπεί μια νέα κλιμάκωση που θα μπορούσε να απειλήσει ενεργειακές εγκαταστάσεις, θαλάσσιες μεταφορές και την οικονομική σταθερότητα της περιοχής.

Το δίλημμα του Τραμπ: Νέα επίθεση ή συμφωνία με την Τεχεράνη;

Η κρίση δημιουργεί μια ιδιότυπη αντιστροφή ρόλων.

Ο Νετανιάχου, παραδοσιακά ο στενότερος στρατηγικός σύμμαχος της Ουάσιγκτον στην περιοχή, εμφανίζεται να πιέζει για στρατιωτική κλιμάκωση.

Ο Τραμπ, παρά τη σκληρή στάση του απέναντι στο ιρανικό καθεστώς, εμφανίζεται προς το παρόν να αντιστέκεται, επιλέγοντας μια στρατηγική παρατεταμένης πίεσης.

Η διαφορά δεν σημαίνει απαραίτητα ρήξη στις αμερικανοϊσραηλινές σχέσεις. Αναδεικνύει, όμως, διαφορετικές εκτιμήσεις για τον χρόνο, το κόστος και το επιθυμητό αποτέλεσμα μιας νέας στρατιωτικής αναμέτρησης.

Το κρίσιμο στοιχείο είναι ότι η ισραηλινή πολιτική κρίση εξελίσσεται παράλληλα με τις αποφάσεις για το Ιράν.

Και αυτό δημιουργεί έναν επικίνδυνο συνδυασμό: έναν πρωθυπουργό που κινδυνεύει να χάσει την εξουσία, έναν Αμερικανό πρόεδρο που δεν θέλει ακόμη να επιστρέψει στον πόλεμο και μια περιοχή που παραμένει σε κατάσταση στρατηγικής αναμονής.

Η αποστολή της Μοσάντ στην Ουάσιγκτον ενδέχεται να αποδειχθεί κρίσιμο τεστ για το ποιος θα καθορίσει την επόμενη φάση της σύγκρουσης.

Προς το παρόν, ο Τραμπ κρατά το φρένο. Το ερώτημα είναι πόσο θα αντέξει απέναντι στις πιέσεις του Νετανιάχου.

Πηγή: pagenews.gr