Άδωνις: Ανήθικη η εξαίρεση δικαστών και βουλευτών από τις περικοπές στις συντάξεις

«Ο ένας από τους τρεις δικαστές που προσέφυγαν στο Ελεγκτικό Συνέδριο είναι δήθεν ήρωας της δημοκρατίας»

Τον κοινωνικά άδικο και ανήθικο χαρακτήρα της εισήγησης ορισμένων να αποτελούν εξαίρεση από τις συνταξιοδοτικές περικοπές στηλιτεύει ο Άδωνις Γεωργιάδης.

Συγκεκριμένα, αναφερόμενος στο ζήτημα με αφορμή την πρόσφατη απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου, ο υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης επισημαίνει ότι «είναι παντελώς ανήθικο να εισηγούνται κάποιοι στην Ελλάδα το Σύνταγμα να προβλέπει ότι θα υπάρχουν περικοπές στις συντάξεις όλων των Ελλήνων πλην των βουλευτών και των δικαστών».

Μιλώντας ειδικότερα για την απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου, ο Άδωνις υπογραμμίζει ότι αυτή είναι προβληματική και από δημοσιονομική και από κοινωνική και ηθική άποψη.

«Το δημοσιονομικό κόστος θα ήταν τεράστιο», διευκρινίζει ο υπουργός, «γιατί, με βάση το Σύνταγμα, οι συντάξεις των βουλευτών πρέπει να κινούνται στο ίδιο επίπεδο με αυτές των δικαστικών λειτουργών. Άρα, το δημοσιονομικό κόστος θα ήταν τεράστιο, αλλά και ο κοινωνικός και ηθικός αντίκτυπος θα ήταν τεράστιος».

Εκτός όμως από το δημοσιονομικό σκέλος, υπάρχει και το κοινωνικό και ηθικό σκέλος. Από την άποψη αυτή, ο Άδωνις Γεωργιάδης υπογραμμίζει: «Εγώ θλίβομαι για τους τρεις που προσέφυγαν. Ο ένας από αυτούς είναι και ένας δήθεν ήρωας της δημοκρατίας. Και θλίβομαι γιατί, με βάση το Σύνταγμα, οι συντάξεις των βουλευτών πρέπει να κινούνται στα ίδια επίπεδα με αυτές των δικαστών».

«Ωστόσο, συνταξιούχοι δύο ταχυτήτων δεν θα υπάρχουν στην Ελλάδα. Ή όλοι μας θα υποστούμε τις συνέπειες της χρεωκοπίας ή θα δώσουμε σε όλους τα λεφτά που έχουν χάσει. Τελεία και παύλα!»

«Και αυτό σας το λέω», καταλήγει ο υπουργός, «γιατί δικαιούμαι να προσφύγω και να πάρω πάνω από 220.000 ευρώ αναδρομικά. Παρόλα αυτά, όλοι οι συνάδελφοι βουλευτές και εγώ μαζί ψηφίσαμε να παραιτηθούμε των αναδρομικών μας. Και αυτό όχι γιατί δεν έχουμε ανάγκη από τα χρήματα αυτά, αλλά επειδή δεν μπορεί σε μια κοινωνία όλοι οι άλλοι να δεινοπαθούν και να υφίστανται τις συνέπειες και η ηγεσία να αφίσταται των συνεπειών.