«Το νέο κόμμα που απειλεί όλους —και ίσως κανέναν»:Η Καρυστιανού,ο λαός και ο ηγέτης που δεν έχει ακόμα όνομα

Στην καρδιά μιας πολιτικής συγκυρίας που μυρίζει κρίση και ανασφάλεια — με μια κυβέρνηση σε φθορά, μια αντιπολίτευση που δυσκολεύεται να κερδίσει εμπιστοσύνη και ένα εκλογικό σώμα διψασμένο για κάτι διαφορετικό — η Μαρία Καρυστιανού βγαίνει στο προσκήνιο, όχι ως «η σωτήρας», αλλά ως σύμβολο μιας προσπάθειας που «ο λαός θα δείξει τον ηγέτη».

Μια δήλωση γεμάτη υποσχέσεις — και παγίδες

Χθες το βράδυ στο Kontra η Καρυστιανού τόνισε ότι η προσπάθεια για τον εν δυνάμει νέο πολιτικό φορέα οργανώνεται “πολύ γρήγορα”, αλλά εξηγεί με έμφαση ότι δεν είναι δεδομένο πως θα ηγηθεί η ίδια του εγχειρήματος — ο λαός θα αποφασίσει.”

Αυτή η «αποστασιοποίηση» από την ηγεσία αποτελεί τη βαρύτιμη ρήτρα στην ρητορική της: αφενός ποντάρει στην μετα-αντιπροσωπευτική φιγούρα του λαϊκού εκλέκτορα, αφετέρου επιτρέπει σενάρια, αμφιβολίες και πολιτικό “μπρα-ντε-φερ” από άλλους παράγοντες που επιθυμούν να δουν — σκόπιμα ή μη — το εγχείρημα να ξεφουσκώνει πριν καν ξεκινήσει.

Πού “κουμπώνει” αυτή η κίνηση στην πολιτική πραγματικότητα;

Αν και η Νέα Δημοκρατία παραμένει σταθερά στην πρόθεση ψήφου, οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν φθορά — με τη ΝΔ να καταγράφει απώλειες και τους πολίτες να δηλώνουν αυξανόμενη δυσαρέσκεια. Στην ίδια έρευνα, η Καρυστιανού ξεχωρίζει ως δημοφιλέστερο πολιτικό πρόσωπο για το 2026 — μπροστά ακόμη και από παραδοσιακές πολιτικές φιγούρες.

Παράλληλα, αν πιστέψουμε πολιτικούς αναλυτές, η πιθανή δημιουργία ενός νέου κόμματος δεν είναι απλά μια ατομική επιλογή αλλά αναπόφευκτο αποτέλεσμα της βαθιάς κρίσης εμπιστοσύνης στο υπάρχον πολιτικό σύστημα, που περιλαμβάνει και τα μεγάλα κόμματα της Κεντροαριστεράς.

Ο λαός, ο ηγέτης και οι άλλοι παίκτες

Από την πλευρά της πολιτικής κουζίνας, η κίνηση Καρυστιανού έχει ήδη προκαλέσει σκιές και ψίθυρους:

• Στελέχη από τον παραδοσιακό πολιτικό χώρο βλέπουν την κίνηση ως πιθανή αιτία εκλογικής διάσπασης, ειδικά στον χώρο της Κεντροαριστεράς.
• Υπάρχουν φωνές που προβλέπουν πως αν το εγχείρημα καταλήξει σε μονοθεματική αντίδραση μόνο στην κυβερνητική διαχείριση των Τεμπών — χωρίς συνολικό πρόγραμμα — δεν θα καρποφορήσει.
• Από κάποιους, η ίδια η έννοια ενός «ηγέτη που θα προκύψει από τον λαό» εκλαμβάνεται ως μια πρακτική αποποίησης πολιτικών ευθυνών, εν δυνάμει «δήθεν συμμεταρρυθμιστικό» τέχνασμα.

Και τώρα; Το μεγάλο στοίχημα των επόμενων μηνών

Το πολιτικό τοπίο που διαμορφώνεται το 2026 είναι ρευστό: με φθίνουσα εμπιστοσύνη στους πολιτικούς θεσμούς και πολίτες έτοιμους για αλλαγές, το ερώτημα δεν είναι αν θα προκύψει νέος ηγέτης, αλλά με ποια πολιτική πρόταση και με τι όραμα θα τον συνοδεύσει η κοινωνία.

Η Καρυστιανού έχει κατορθώσει — για πρώτη φορά μετά από καιρό — να γίνει σύμβολο μιας πιθανότητας εκλογικής έκρηξης, όχι μόνο εξαιτίας του προσωπικού της δράματος ή του ακτιβιστικού της παρελθόντος, αλλά γιατί συνδέει την απογοήτευση με μια αόριστη ελπίδα. Αυτή η ελπίδα, όμως, είναι τόσο ισχυρή όσο είναι και εύθραυστη — και η επόμενη πολιτική σελίδα δεν θα γραφτεί απλά με συνθήματα, αλλά με πρόγραμμα, δομή και ξεκάθαρη πολιτική ηγεσία.

Πηγή: pagenews.gr