Η Charlotte Casiraghi υπογράφει το «La fêlure» και αποκαλύπτει τις ρωγμές της

Από το style icon στη συγγραφέα με δική της φωνή

Για χρόνια, το όνομα Charlotte Casiraghi λειτουργούσε σαν συνώνυμο της κομψότητας: μια φιγούρα που κινείται με άνεση ανάμεσα στο πριγκιπικό Μονακό, τις αίθουσες υψηλής ραπτικής και τις πολιτιστικές εκδηλώσεις του Παρισιού. Όμως αυτή τη φορά, το ενδιαφέρον μετακινείται από την εικόνα στο κείμενο. Η 39χρονη κόρη της Καρολίνας του Μονακό κάνει ένα βήμα που δεν είναι απλώς «εντυπωσιακό» για μια δημόσια προσωπικότητα, αλλά ουσιαστικό για την ίδια: κυκλοφορεί το πρώτο της βιβλίο που υπογράφει μόνη της, το «La fêlure», και ζητά να τη διαβάσουμε πέρα από την επιφάνεια.

Το «La fêlure» δεν παρουσιάζεται ως μια κλασική αυτοβιογραφική αφήγηση ούτε ως εξομολόγηση τύπου “royal diary”. Αντίθετα, έρχεται ως λογοτεχνική και φιλοσοφική εξερεύνηση μιας ιδέας που όλοι αναγνωρίζουμε, αλλά λίγοι κοιτάμε κατάματα: της ρωγμής που μας διαπερνά, χωρίς απαραίτητα να μας διαλύει.

Τι είναι το «La fêlure» και γιατί συζητιέται τόσο

Ο τίτλος «La fêlure» μεταφράζεται κοντά στο «Η ρωγμή» ή «Το ράγισμα» και δεν επιλέγεται τυχαία. Το βιβλίο κυκλοφόρησε στις 29 Ιανουαρίου 2026 από τις εκδόσεις Julliard και αποτελεί την πρώτη ολοκληρωμένη, ατομική συγγραφική δουλειά της Casiraghi.

Η εκδοτική περιγραφή και τα πρώτα κείμενα που το συνοδεύουν τοποθετούν το έργο ως ένα «ταξίδι» μέσα από παραλλαγές πάνω σε μία κεντρική έννοια: το πώς η ευθραυστότητα, η ρωγμή, το αίσθημα ότι κάτι μέσα μας έχει σπάσει ή έχει αλλάξει για πάντα, μπορεί να γίνει πεδίο κατανόησης και όχι ντροπής. Δεν είναι ένα βιβλίο που υπόσχεται εύκολες απαντήσεις. Είναι ένα βιβλίο που επιμένει να κάνει ερωτήσεις με καθαρή γλώσσα.

Η «ρωγμή» ως εμπειρία: κάτι που δεν κρύβεται, αλλά φωτίζεται

Η Casiraghi μοιάζει να χτίζει την ιδέα της ρωγμής με τρόπο που δεν καταλήγει στο μελόδραμα. Δεν την παρουσιάζει ως τραύμα για να σοκάρει, ούτε ως badge για να συγκινήσει. Την παρουσιάζει ως γεγονός της ύπαρξης: όλοι κάποια στιγμή “ραγίζουμε”. Άλλοι από απώλεια, άλλοι από πίεση, άλλοι από μια διάψευση, άλλοι απλώς από το πέρασμα του χρόνου.

Και κάπου εκεί, το βιβλίο αλλάζει κέντρο βάρους: δεν ρωτά «πώς να μη ραγίσεις», αλλά τι σημαίνει να ζεις με τη ρωγμή, πώς την μετατρέπεις σε επίγνωση, σε δημιουργικότητα, σε μια μορφή δύναμης που δεν μοιάζει με θόρυβο, αλλά με σιωπηλή σταθερότητα. Αυτό είναι και το σημείο που δίνει στο «La fêlure» την αίσθηση ότι δεν γράφτηκε για να «συμπληρώσει» μια δημόσια εικόνα, αλλά για να την αντιστρέψει: από τη λάμψη στην εσωτερική σκέψη.

View this post on Instagram

A post shared by Charlotte Casiraghi (@charlottecasiraghi_official)

Οι λογοτεχνικές ρίζες: από Fitzgerald μέχρι Akhmatova

Το βιβλίο συνομιλεί με ένα ευρύ φάσμα αναφορών. Η πιο χαρακτηριστική είναι η σύνδεσή του με τον F. Scott Fitzgerald και το «The Crack-Up», που λειτουργεί σαν βασική πηγή έμπνευσης για την κεντρική έννοια του “ραγίσματος”. Από εκεί και πέρα, η Casiraghi ανοίγει το κάδρο σε δημιουργούς όπως η Marguerite Duras, η Ingeborg Bachmann, η Colette και η Anna Akhmatova, αντλώντας από διαφορετικές εποχές και διαφορετικές ευαισθησίες για να δείξει ότι η ευθραυστότητα δεν είναι «μοντέρνα ιδέα», αλλά διαχρονική ανθρώπινη συνθήκη.

Το ενδιαφέρον είναι πως οι αναφορές της δεν περιορίζονται στη “λογοτεχνική αριστοκρατία”. Μέσα στο σύμπαν της χωρούν και πρόσωπα που κουβαλούν μια άλλη εμπειρία ζωής, όπως ο ναυτικός Bernard Moitessier ή ακόμη και ο μουσικός J.J. Cale, σαν να θέλει να αποδείξει ότι οι ρωγμές δεν έχουν ταξικότητα, δεν έχουν «σωστό» ύφος, δεν ανήκουν σε μία σκηνή. Ανήκουν στη ζωή.

Η φιλοσοφία πίσω από τη λάμψη του Μονακό

Όποιος την παρακολουθεί πέρα από τα πρωτοσέλιδα ξέρει ότι η Casiraghi δεν εμφανίστηκε τώρα ως “διανοούμενη”. Έχει διαρκή σχέση με τη φιλοσοφία και τη δημόσια συζήτηση, καθώς συνδέεται με τις Rencontres Philosophiques de Monaco, έναν θεσμό που προωθεί τον φιλοσοφικό διάλογο.

Επίσης, το 2018 είχε συνυπογράψει με τον φιλόσοφο Robert Maggiori το «Archipel des passions», ένα βιβλίο διαλόγων γύρω από τα ανθρώπινα συναισθήματα και τις παρορμήσεις. Τώρα, όμως, στο «La fêlure» η υπογραφή είναι μία. Κι αυτό αλλάζει τον τόνο: δεν είναι πια μια συνομιλία που την οδηγεί κάποιος άλλος, αλλά μια αφήγηση όπου εκείνη κρατά πλήρως το τιμόνι.

Η αποδοχή που ξεφεύγει από τη μόδα

Η κυκλοφορία του βιβλίου έρχεται σε μια περίοδο όπου η Casiraghi εξακολουθεί να έχει έντονη παρουσία στον χώρο της μόδας, όμως αυτή τη φορά η μόδα λειτουργεί σαν “σκηνικό” και όχι σαν κεντρική ιστορία. Ακριβώς γι’ αυτό το «La fêlure» συζητιέται σε πολιτιστικούς κύκλους: επειδή επιχειρεί να μεταφέρει μια δημόσια προσωπικότητα από το βλέμμα του φωτογραφικού φακού στο βλέμμα της σκέψης.

Το βιβλίο μοιάζει να ζητά από τον αναγνώστη να σταθεί σε μια παραδοχή που σήμερα ακούγεται απλή, αλλά δεν είναι: ότι η ευθραυστότητα δεν είναι ήττα. Είναι υλικό. Είναι μνήμη. Είναι το σημείο όπου κάτι μέσα μας αλλάζει και, αν το αντέξουμε, μας κάνει πιο συνειδητούς.

Γιατί το «La fêlure» έχει σημασία τώρα

Στην εποχή της συνεχούς “τέλειας εικόνας”, ένα βιβλίο που μιλά για ρωγμές δεν είναι απλώς προσωπική κατάθεση. Είναι και πολιτισμικό σχόλιο. Η Casiraghi, χωρίς να υψώνει δάχτυλο, μοιάζει να προτείνει ότι η ειλικρίνεια μπορεί να είναι πιο κομψή από την τελειότητα. Και ότι το να παραδέχεσαι το ράγισμα δεν σε μικραίνει· σε κάνει ανθρώπινο.

Αν το «La fêlure» είναι τελικά ένα βιβλίο για την ίδια ή για όλους μας, η απάντηση ίσως είναι η πιο ενδιαφέρουσα: είναι και τα δύο. Γιατί το ράγισμα είναι κοινό, ακόμη κι όταν η ζωή σου μοιάζει από έξω αψεγάδιαστη.

Πηγή: Pagenews.gr