Ο Σι κρατά «όμηρο» τον Τραμπ μέχρι τις κάλπες – Ταϊβάν αντί Ορμούζ στο μεγάλο παζάρι

Το Πεκίνο επέβαλε τετράμηνη εκεχειρία ισχύος μέχρι τον Σεπτέμβριο, με τον Τραμπ να αναζητά πολιτικό οξυγόνο ενόψει ενδιάμεσων εκλογών

Η πολυδιαφημισμένη Σύνοδος Κορυφής ΗΠΑ – Κίνας δεν παρήγαγε το «ιστορικό deal» που προανήγγειλε ο Ντόναλντ Τραμπ. Δεν υπήρξε εμπορική ανατροπή, ούτε στρατηγική συμφωνία που να αλλάζει τους παγκόσμιους συσχετισμούς. Αντίθετα, πίσω από τις κάμερες και τις διπλωματικές χειραψίες, διαμορφώθηκε κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: ένας τετράμηνος οδικός χάρτης ελεγχόμενης σταθερότητας, πλήρως προσαρμοσμένος στις πολιτικές ανάγκες του Λευκού Οίκου και στις στρατηγικές επιδιώξεις του Πεκίνου.

Ο Σι Ζινπίνγκ δεν πήγε στη σύνοδο για να προσφέρει «δώρα» στον Τραμπ. Πήγε για να επιβάλει πλαίσιο. Και το πέτυχε.

Η κινεζική ηγεσία αντιμετωπίζει πλέον τον Αμερικανό πρόεδρο όχι ως αντίπαλο που πρέπει να ηττηθεί, αλλά ως έναν ασταθή διαχειριστή που πρέπει να παραμείνει πολιτικά λειτουργικός μέχρι τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου. Το Πεκίνο γνωρίζει ότι μια αποσταθεροποιημένη Ουάσιγκτον δεν εξυπηρετεί ούτε το εμπόριο ούτε τη γεωπολιτική ισορροπία.

Έτσι, η συνάντηση λειτούργησε ως μια συμφωνία προσωρινής ανακωχής μεταξύ δύο δυνάμεων που συνεχίζουν να ανταγωνίζονται σκληρά, αλλά δεν επιθυμούν ανεξέλεγκτη σύγκρουση.

Η πραγματική συμφωνία ήταν πολιτική, όχι εμπορική

Οι εξαγγελίες για Boeing, General Electric και αγορές αγροτικών προϊόντων είχαν περισσότερο επικοινωνιακό παρά στρατηγικό χαρακτήρα.

Η ανακοίνωση για αγορά 200 αεροσκαφών Boeing από την Κίνα απέχει σημαντικά από τα μεγέθη που ανέμεναν οι αγορές, ενώ ούτε το Πεκίνο ούτε οι αμερικανικές εταιρείες έδωσαν σαφές χρονοδιάγραμμα ή δεσμευτικά στοιχεία. Το ίδιο ισχύει και για τις αναφορές του Τραμπ περί «δισεκατομμυρίων» σε αμερικανικές εξαγωγές σόγιας.

Στην πραγματικότητα, η ουσία βρίσκεται αλλού:

Σι και Τραμπ συμφώνησαν να μεταφέρουν την πραγματική διαπραγμάτευση στον Σεπτέμβριο, στην Ουάσιγκτον.

Η νέα Σύνοδος Κορυφής που έχει ήδη προγραμματιστεί για τις 23 Σεπτεμβρίου δίνει στον Τραμπ τον πολιτικό χρόνο που χρειάζεται. Εάν υπάρξουν χειροπιαστά αποτελέσματα, θα ανακοινωθούν επί αμερικανικού εδάφους, λίγες εβδομάδες πριν τις κάλπες.

Ουσιαστικά, ο Σι προσφέρει στον Τραμπ μια ελεγχόμενη περίοδο ηρεμίας και οικονομικής προβλεψιμότητας, επιτρέποντάς του να πάει στις εκλογές χωρίς νέα έκρηξη στις αμερικανοκινεζικές σχέσεις.

Η Ταϊβάν έγινε το μεγάλο χαρτί του Πεκίνου

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο για την Ουάσιγκτον δεν ήταν οι εμπορικές συμφωνίες, αλλά οι δημόσιες τοποθετήσεις του Τραμπ για την Ταϊβάν.

Παρά τις διαβεβαιώσεις του Λευκού Οίκου ότι το ζήτημα δεν θα βρισκόταν στην ατζέντα, ο Αμερικανός πρόεδρος αποκάλυψε ότι συζήτησε εκτενώς με τον Σι το μέλλον των αμερικανικών εξοπλισμών προς την Ταϊπέι.

«Θα λάβω απόφαση μέσα σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα», δήλωσε ο Τραμπ όταν ρωτήθηκε εάν θα συνεχίσει τις πωλήσεις όπλων προς την Ταϊβάν.

Η φράση αυτή προκάλεσε σοκ σε διπλωματικούς και στρατιωτικούς κύκλους στις ΗΠΑ, καθώς για πρώτη φορά Αμερικανός πρόεδρος εμφανίζεται διατεθειμένος να συνδέσει τις πωλήσεις όπλων προς την Ταϊβάν με διαπραγμάτευση απέναντι στο Πεκίνο.

Ακόμη πιο αποκαλυπτική ήταν η τοποθέτησή του για τις δεσμεύσεις Ρίγκαν του 1982:

«Τι θα κάνω δηλαδή; Θα πω “δεν θέλω να το συζητήσω μαζί σας”;»

Η φράση αυτή ουσιαστικά ακυρώνει δεκαετίες αμερικανικής στρατηγικής αμφισημίας.

Ο Σι έστειλε ξεκάθαρο μήνυμα:

Η Ταϊβάν είναι η κόκκινη γραμμή.

Και ο Τραμπ, πιεσμένος από τα μέτωπα στη Μέση Ανατολή και τις ανάγκες της εσωτερικής πολιτικής, έδειξε για πρώτη φορά διάθεση υποχώρησης.

Το Ορμούζ έμεινε στα χέρια της Τεχεράνης

Εκεί όπου ο Τραμπ απέτυχε εμφανώς ήταν το Ιράν.

Παρά τις αμερικανικές προσδοκίες, ο Σι δεν δεσμεύτηκε να πιέσει την Τεχεράνη για τα Στενά του Ορμούζ. Η κοινή ανακοίνωση περιορίστηκε σε γενικόλογες αναφορές περί «ανοιχτής ναυσιπλοΐας», ενώ η κινεζική πλευρά απέφυγε επιμελώς οποιαδήποτε συγκεκριμένη δέσμευση.

Το μήνυμα ήταν σαφές:

Η Κίνα δεν εγκαταλείπει το Ιράν για να διευκολύνει τον Τραμπ.

Αντίθετα, όλα δείχνουν ότι στο Πεκίνο διαμορφώθηκε νέο πλαίσιο αποκλιμάκωσης, πιο κοντά στις ιρανικές θέσεις και πολύ μακριά από το σενάριο πίεσης που επιθυμούσε ο Μπενιαμίν Νετανιάχου.

Η απόφαση ΗΠΑ και Ιράν να αφαιρέσουν προσωρινά από την ατζέντα το ζήτημα της μεταφοράς απεμπλουτισμένου ουρανίου αποτελεί ένδειξη ότι διαμορφώνεται μια παρασκηνιακή ισορροπία, με την Κίνα σε ρόλο σιωπηλού εγγυητή.

Ο Σι ως ρυθμιστής των αμερικανικών εκλογών

Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της συνόδου δεν ήταν όσα ειπώθηκαν δημόσια, αλλά όσα υπονοήθηκαν.

Ο Σι Ζινπίνγκ εμφανίζεται πλέον να διαδραματίζει ρόλο άτυπου ρυθμιστή του πολιτικού κλίματος στις Ηνωμένες Πολιτείες. Δεν επιδιώκει να «σώσει» τον Τραμπ. Επιχειρεί όμως να αποτρέψει μια ανεξέλεγκτη αμερικανική κρίση που θα μπορούσε να οδηγήσει σε παγκόσμια αποσταθεροποίηση.

Μέχρι τον Σεπτέμβριο, Ουάσιγκτον και Πεκίνο θα κινηθούν σε μια εύθραυστη ισορροπία:

• περιορισμένες εντάσεις,
• ελεγχόμενες κρίσεις,
• δίαυλοι επικοινωνίας ανοιχτοί,
• και οικονομική σταθερότητα αρκετή ώστε να μην τιναχθεί στον αέρα η προεκλογική περίοδος στις ΗΠΑ.

Η εικόνα που αφήνει η σύνοδος είναι τελικά σαφής:

Ο Τραμπ χρειαζόταν απεγνωσμένα μια ήρεμη διεθνή σκηνή μέχρι τις εκλογές. Ο Σι το γνώριζε — και του την πούλησε ακριβά.

Πηγή: pagenews.gr