Ιταλία: Απόφαση-σταθμός για το νερό βρύσης σε ξενοδοχεία και εστιατόρια
Πηγή Φωτογραφίας: Magnific/Ιταλία: Απόφαση-σταθμός για το νερό βρύσης σε ξενοδοχεία και εστιατόρια
Μια δικαστική απόφαση που αναμένεται να προκαλέσει συζητήσεις σε ολόκληρη την Ευρώπη εξέδωσε το Ανώτατο Δικαστήριο της Ιταλίας, κρίνοντας ότι τα ξενοδοχεία και τα εστιατόρια δεν έχουν νομική υποχρέωση να σερβίρουν νερό βρύσης στους πελάτες τους.
Η υπόθεση ξεκίνησε από περιστατικό που σημειώθηκε το 2019 σε πολυτελές ξενοδοχείο πέντε αστέρων στην περιοχή της Κορβάρα, στους Δολομίτες, όταν μια τουρίστρια από τη Ρώμη ζήτησε νερό βρύσης κατά τη διάρκεια γεύματος στο εστιατόριο του ξενοδοχείου.
Αντί για νερό βρύσης, ο σερβιτόρος της πρότεινε εμφιαλωμένο μεταλλικό νερό αξίας επτά ευρώ, σύμφωνα με την πολιτική της επιχείρησης.
Η άρνηση αυτή αποτέλεσε την αφετηρία μιας πολυετούς δικαστικής διαμάχης που έφτασε μέχρι το ανώτατο δικαιοδοτικό όργανο της χώρας.
Η προσφυγή της πελάτισσας και το επιχείρημα περί ανθρώπινου δικαιώματος
Η γυναίκα υποστήριξε ότι το νερό αποτελεί φυσικό πόρο και θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα, θεωρώντας ότι η άρνηση του ξενοδοχείου παραβίασε τα δικαιώματά της ως καταναλώτριας.
Στην προσφυγή της ισχυρίστηκε ότι η πρόσβαση σε νερό βρύσης θα έπρεπε να θεωρείται βασικό στοιχείο της παρεχόμενης υπηρεσίας, όπως συμβαίνει με άλλες αυτονόητες παροχές σε ένα ξενοδοχείο.
Μάλιστα, συνέκρινε την παροχή νερού με την ύπαρξη κλινοσκεπασμάτων στο δωμάτιο ή σαπουνιού στο μπάνιο, υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για αναπόσπαστο μέρος της φιλοξενίας.
Η ίδια διεκδίκησε αποζημίωση ύψους 2.700 ευρώ, επικαλούμενη οικονομική ζημία αλλά και ηθική βλάβη από την αντιμετώπιση που, όπως υποστήριξε, υπέστη.
Η θέση του ξενοδοχείου και η πολιτική εμφιαλωμένου νερού
Η πλευρά του ξενοδοχείου αντέτεινε ότι ακολουθεί συγκεκριμένη πολιτική εξυπηρέτησης, σύμφωνα με την οποία στα τραπέζια του εστιατορίου σερβίρεται αποκλειστικά εμφιαλωμένο νερό.
Όπως υποστήριξε ο δικηγόρος του ξενοδοχείου, Σίλβιο Μπελάρντι, η πρακτική αυτή εφαρμόζεται σε πολλά καταλύματα υψηλών προδιαγραφών, όπου προτιμάται η διάθεση σφραγισμένου εμφιαλωμένου νερού για λόγους ποιότητας, ελέγχου και εξυπηρέτησης.
Η υπεράσπιση επισήμανε επίσης ότι η πελάτισσα δεν απέδειξε ότι υπέστη πραγματική οικονομική ή ηθική ζημία εξαιτίας της άρνησης.
Παράλληλα, τόνισε ότι η πρόσβαση σε τρεχούμενο νερό υπήρχε εντός των εγκαταστάσεων του ξενοδοχείου, απλώς δεν αποτελούσε μέρος της υπηρεσίας που παρεχόταν στο εστιατόριο.
Η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου
Η υπόθεση εξετάστηκε αρχικά από δικαστήριο της Ρώμης, το οποίο απέρριψε την αγωγή της τουρίστριας.
Στη συνέχεια η προσφυγή απορρίφθηκε και σε δεύτερο βαθμό, ενώ τελικά έφτασε ενώπιον του Ανώτατου Δικαστηρίου της Ιταλίας, το οποίο επικύρωσε τις προηγούμενες αποφάσεις.
Οι δικαστές έκριναν ότι η ισχύουσα ιταλική νομοθεσία δεν επιβάλλει σε εστιατόρια ή ξενοδοχεία την υποχρέωση παροχής νερού βρύσης στους πελάτες.
Σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης, η επιλογή για το αν θα προσφέρεται νερό βρύσης ή αποκλειστικά εμφιαλωμένο νερό αποτελεί επιχειρηματική απόφαση της κάθε επιχείρησης.
Το δικαστήριο αποφάνθηκε επίσης ότι δεν προέκυψε παραβίαση δικαιωμάτων καταναλωτή ούτε αποδείχθηκε ζημία που να δικαιολογεί αποζημίωση.
Τι σημαίνει η απόφαση για τον κλάδο της εστίασης
Η συγκεκριμένη απόφαση θεωρείται ιδιαίτερα σημαντική για τον ξενοδοχειακό και εστιατορικό κλάδο στην Ιταλία, καθώς ξεκαθαρίζει το νομικό πλαίσιο γύρω από ένα ζήτημα που κατά καιρούς έχει προκαλέσει αντιπαραθέσεις μεταξύ πελατών και επιχειρήσεων.
Οι επιχειρήσεις αποκτούν πλέον ισχυρό νομικό προηγούμενο που επιβεβαιώνει ότι δεν υποχρεούνται να παρέχουν δωρεάν νερό βρύσης στα τραπέζια τους, εφόσον δεν προβλέπεται διαφορετικά από ειδικούς κανονισμούς ή συμβατικές υποχρεώσεις.
Από την άλλη πλευρά, οργανώσεις καταναλωτών εκτιμούν ότι η συζήτηση δεν πρόκειται να σταματήσει, καθώς σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες ενισχύονται οι πρωτοβουλίες υπέρ της δωρεάν πρόσβασης σε πόσιμο νερό, ιδιαίτερα για περιβαλλοντικούς λόγους και για τη μείωση της χρήσης πλαστικών συσκευασιών.
Η ευρύτερη συζήτηση για το νερό ως δημόσιο αγαθό
Η υπόθεση ανέδειξε για ακόμη μία φορά το ευρύτερο ερώτημα σχετικά με το αν το πόσιμο νερό πρέπει να θεωρείται αποκλειστικά δημόσιο αγαθό ή και εμπορικό προϊόν όταν παρέχεται στο πλαίσιο υπηρεσιών φιλοξενίας και εστίασης.
Αν και το δικαστήριο δεν αμφισβήτησε τη σημασία του νερού ως βασικού αγαθού, έκρινε ότι η πρόσβαση σε αυτό δεν συνεπάγεται αυτομάτως υποχρέωση των ιδιωτικών επιχειρήσεων να το προσφέρουν δωρεάν ή σε συγκεκριμένη μορφή.
Η απόφαση αναμένεται να αποτελέσει σημείο αναφοράς για μελλοντικές αντίστοιχες υποθέσεις, όχι μόνο στην Ιταλία αλλά και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες όπου το ζήτημα της δωρεάν διάθεσης νερού στα εστιατόρια παραμένει αντικείμενο συζήτησης.
Πηγή: Pagenews.gr
Διαβάστε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο
