ΟΤΑΝ ΠΕΦΤΟΥΝ ΤΑ ΔΙΚΤΥΑ, ΠΟΙΟΣ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΤΟΝ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ; Η νέα βόμβα της ψηφιακής οικονομίας

«Cloud, Καλώδια και Κυβερνοπόλεμος: Η νέα κρίση που δεν καλύπτεται πλήρως από κανέναν» - Από τα υποθαλάσσια καλώδια και τα data centers μέχρι τις κυβερνοεπιθέσεις κρατών, η παγκόσμια οικονομία ανακαλύπτει ότι η μεγαλύτερη ανασφάλεια του 21ου αιώνα ίσως δεν είναι στρατιωτική αλλά ψηφιακή.

«Cyber War, Data Centers και Trillions σε Ρίσκο»

Η επόμενη μεγάλη κρίση δεν θα μοιάζει με τις προηγούμενες

Ο κόσμος έχει μάθει να ασφαλίζει πολέμους.

Έχει μάθει να ασφαλίζει φυσικές καταστροφές.

Έχει μάθει να ασφαλίζει αεροπλάνα, πλοία, εργοστάσια και πετρελαϊκές εγκαταστάσεις.

Αυτό που δεν έχει μάθει ακόμη να ασφαλίζει αποτελεσματικά είναι το ίδιο το ψηφιακό νευρικό σύστημα του πλανήτη.

Και εκεί ακριβώς βρίσκεται ο νέος μεγάλος γεωοικονομικός κίνδυνος.

Στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, του cloud computing και της ψηφιακής διασύνδεσης, η παγκόσμια οικονομία εξαρτάται περισσότερο από ποτέ από υποδομές που οι περισσότεροι πολίτες δεν βλέπουν καν:

• υποθαλάσσια καλώδια,
• κέντρα δεδομένων,
• δορυφορικά δίκτυα,
• ψηφιακούς κόμβους,
• ενεργειακά συστήματα,
• υπολογιστικά νέφη.

Όλα αυτά συνθέτουν τη νέα κρίσιμη υποδομή της ανθρωπότητας.Και όλα αυτά βρίσκονται πλέον στο στόχαστρο.

Η ψηφιακή γεωπολιτική περνά σε νέα φάση

Οι συγκρούσεις του παρελθόντος επικεντρώνονταν σε εδάφη, λιμάνια και πετρελαϊκά κοιτάσματα.

Οι συγκρούσεις του μέλλοντος αφορούν δεδομένα, αλγορίθμους, μικροτσίπ και δίκτυα.

Η αντιπαράθεση ΗΠΑ–Κίνας για τους ημιαγωγούς, οι περιορισμοί εξαγωγών προηγμένων chips, οι έλεγχοι στις σπάνιες γαίες και η μάχη για την τεχνητή νοημοσύνη δείχνουν ότι η τεχνολογία έχει μετατραπεί σε εργαλείο εθνικής ισχύος.

Το αποτέλεσμα είναι ότι η ψηφιακή υποδομή παύει να θεωρείται ουδέτερη.

Μετατρέπεται σε στρατηγικό στόχο.

Το αόρατο ρίσκο που τρομάζει τις ασφαλιστικές

Για τις ασφαλιστικές εταιρείες, οι φυσικές καταστροφές είναι δύσκολες αλλά προβλέψιμες.

Ένας τυφώνας έχει γεωγραφικά όρια.

Ένας σεισμός έχει συγκεκριμένη διάρκεια.

Ακόμη και ένας πόλεμος συνήθως περιορίζεται σε μια περιοχή.

Μια κυβερνοεπίθεση όμως μπορεί να χτυπήσει ταυτόχρονα χιλιάδες οργανισμούς σε δεκάδες χώρες.

Μπορεί να εξαπλωθεί σε δευτερόλεπτα.

Μπορεί να προκαλέσει ζημιές που κανείς δεν είχε προβλέψει.

Και κυρίως, μπορεί να μην είναι σαφές ποιος πραγματικά ευθύνεται.

Αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της ασφαλιστικής βιομηχανίας.

Η απόδοση ευθύνης.

Το γκρίζο πεδίο του κυβερνοπολέμου

Όταν ένας πύραυλος χτυπά μια εγκατάσταση, ο δράστης είναι συνήθως γνωστός.

Όταν ένα κακόβουλο λογισμικό παραλύει μια χώρα, τα πράγματα γίνονται πολύ πιο περίπλοκα.

Ήταν κρατικός φορέας;

Ήταν εγκληματική οργάνωση;

Ήταν ομάδα χάκερ που λειτουργούσε ανεξάρτητα;

Ήταν παρακρατικός μηχανισμός;

Η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα καθορίζει αν μια ασφαλιστική εταιρεία θα πληρώσει ή όχι.

Και συχνά δεν υπάρχει σαφής απάντηση.

Ο φόβος της «ψηφιακής Lehman Brothers»

Οι μεγαλύτεροι ασφαλιστικοί όμιλοι δεν φοβούνται μια μεμονωμένη κυβερνοεπίθεση.

Φοβούνται το συστημικό σοκ.

Ένα συμβάν που θα χτυπήσει ταυτόχρονα:

• τράπεζες,
• τηλεπικοινωνίες,
• αεροδρόμια,
• logistics,
• cloud providers,
• δίκτυα ενέργειας.

Σε ένα τέτοιο σενάριο, οι αποζημιώσεις θα μπορούσαν να ξεπεράσουν κατά πολύ τις δυνατότητες της παγκόσμιας ασφαλιστικής αγοράς.

Με άλλα λόγια:

η ασφαλιστική βιομηχανία φοβάται ένα ψηφιακό ισοδύναμο της κατάρρευσης της Lehman Brothers.

Η Μέση Ανατολή ως προειδοποίηση

Η κρίση γύρω από το Στενό του Ορμούζ αποκάλυψε κάτι βαθύτερο από τον κίνδυνο διακοπής των ενεργειακών ροών.

Αποκάλυψε πόσο αλληλένδετες είναι πλέον οι φυσικές και οι ψηφιακές υποδομές.

Ένα χτύπημα σε ενεργειακή εγκατάσταση μπορεί να επηρεάσει data centers.

Ένα blackout μπορεί να παραλύσει cloud υπηρεσίες.

Μια κυβερνοεπίθεση μπορεί να προκαλέσει φυσική ζημιά σε βιομηχανικά συστήματα.

Οι γραμμές μεταξύ φυσικού και ψηφιακού πολέμου εξαφανίζονται.

Ποιος θα πληρώσει τελικά;

Αυτό είναι το ερώτημα που ανησυχεί κυβερνήσεις και αγορές.

Όταν η ζημιά είναι πολύ μεγάλη για να την αναλάβει μια ασφαλιστική εταιρεία, τότε το κόστος μεταφέρεται αλλού.

Στις επιχειρήσεις.

Στους επενδυτές.

Στους φορολογούμενους.

Στα κράτη.

Η συζήτηση θυμίζει όλο και περισσότερο εκείνη που είχε ανοίξει μετά την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008.

Εάν μια ψηφιακή καταστροφή ξεπεράσει την ασφαλιστική δυνατότητα της αγοράς, ποιος λειτουργεί ως έσχατος εγγυητής;

Το νέο δόγμα: από την ασφάλιση στην ανθεκτικότητα

Οι ειδικοί συγκλίνουν πλέον σε ένα συμπέρασμα.

Η ασφάλιση από μόνη της δεν αρκεί.

Η πραγματική άμυνα είναι η ανθεκτικότητα.

Περισσότερα εφεδρικά συστήματα.

Καλύτερη κυβερνοασφάλεια.

Περισσότερη γεωγραφική διαφοροποίηση.

Ασφαλέστερες αλυσίδες εφοδιασμού.

Εκπαίδευση προσωπικού.

Συνεχής έλεγχος ψηφιακών κινδύνων.

Η λογική μετατοπίζεται από το «ποιος θα πληρώσει μετά» στο «πώς θα αποτρέψουμε να συμβεί».

Η μεγάλη εικόνα

Ο κόσμος εισέρχεται σε μια εποχή όπου οι πιο κρίσιμες υποδομές δεν είναι πλέον ορατές.

Βρίσκονται κάτω από τον ωκεανό.

Μέσα σε data centers.

Σε γραμμές κώδικα.

Σε δίκτυα cloud.

Σε αλγόριθμους.

Η επόμενη μεγάλη γεωπολιτική κρίση μπορεί να μην ξεκινήσει με πυραύλους ή τανκς.

Μπορεί να ξεκινήσει με μια γραμμή κακόβουλου κώδικα.

Και όταν συμβεί, το πραγματικό ερώτημα δεν θα είναι ποιος επιτέθηκε.

Θα είναι ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό.  «Η Επόμενη Lehman Brothers ίσως είναι μια Κυβερνοεπίθεση»

Πηγή: pagenews.gr