Ισραήλ: Ο Νετανιάχου βάζει στο στόχαστρο τα αραβικά κόμματα για να μπλοκάρει τον Αϊζενκότ

Πολιτικό αδιέξοδο μετά τις εκλογές της 27ης Οκτωβρίου, με το Λικούντ πρώτο αλλά χωρίς πλειοψηφία. Οι 19 έδρες των αραβικών κομμάτων αλλάζουν τις κοινοβουλευτικές ισορροπίες, ενώ ο Μπενιαμίν Νετανιάχου αμφισβητεί την πολιτική νομιμοποίηση μιας κυβέρνησης που θα στηριχθεί στις ψήφους τους.

Μια νέα, ιδιαίτερα σύνθετη πολιτική αντιπαράθεση διαμορφώνεται στο Ισραήλ μετά τις εκλογές της 27ης Οκτωβρίου, με τον πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου να στρέφει την προσοχή του στα αραβικά κόμματα, καθώς η ενισχυμένη κοινοβουλευτική παρουσία τους μπορεί να αποδειχθεί καθοριστική για τον σχηματισμό της επόμενης κυβέρνησης.

Σύμφωνα με ανάλυση του Al-Monitor, ο Νετανιάχου επιχειρεί να αποδυναμώσει πολιτικά τη δυνατότητα του αντιπάλου του, Γκάντι Αϊζενκότ, επικεφαλής του κόμματος Yashar, να εξασφαλίσει κοινοβουλευτική στήριξη από τους Άραβες βουλευτές.

Το επίδικο δεν είναι μόνο ποιος θα αναλάβει την πρωθυπουργία. Είναι και κατά πόσο η συμμετοχή ή η κοινοβουλευτική υποστήριξη των αραβικών κομμάτων θα γίνει αποδεκτή ως μέρος μιας νέας κυβερνητικής πλειοψηφίας.

Η στρατηγική που αποδίδει το δημοσίευμα στον Νετανιάχου επικεντρώνεται ακριβώς σε αυτό το ζήτημα: να καταστήσει πολιτικά δυσκολότερη τη συγκρότηση κυβέρνησης από τον Αϊζενκότ, ακόμη και εάν ο τελευταίος κατορθώσει να εξασφαλίσει τις απαιτούμενες κοινοβουλευτικές συμμαχίες.

Οι αριθμοί της Κνεσέτ και το αδιέξοδο των δύο αντιπάλων

Η εκλογική αναμέτρηση της 27ης Οκτωβρίου δεν ανέδειξε καθαρή κυβερνητική πλειοψηφία.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα που παραθέτει το Al-Monitor, το Λικούντ του Νετανιάχου κατέλαβε την πρώτη θέση με 27 έδρες, αλλά ο ευρύτερος πολιτικός συνασπισμός του συγκεντρώνει μόλις 53 από τις 120 έδρες της Κνεσέτ.

Αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται ακόμη οκτώ βουλευτές για να φτάσει στο όριο των 61 εδρών.

Η κατάσταση είναι αριθμητικά ακόμη δυσκολότερη για τον Αϊζενκότ, καθώς ο δικός του συνασπισμός διαθέτει 48 έδρες, δηλαδή απέχει 13 από την απαιτούμενη πλειοψηφία.

Πολιτική δύναμη	Έδρες
Λικούντ	27
Μπλοκ Νετανιάχου	53
Μπλοκ Αϊζενκότ	48
Αραβικά κόμματα	19
Απαιτούμενη πλειοψηφία	61

Η αριθμητική αυτή εξηγεί γιατί τα αραβικά κόμματα βρίσκονται ξαφνικά στο επίκεντρο των διαπραγματεύσεων.

Εάν οι 19 Άραβες βουλευτές επιλέξουν να στηρίξουν μια κυβερνητική λύση υπό τον Αϊζενκότ, η δυνητική κοινοβουλευτική βάση θα μπορούσε να φτάσει τις 67 έδρες.

Ωστόσο, η αριθμητική δυνατότητα δεν ισοδυναμεί με πολιτική συμφωνία. Οι αραβικοί πολιτικοί σχηματισμοί δεν αποτελούν ενιαίο ιδεολογικό μπλοκ, ενώ η στάση τους απέναντι σε μια ενδεχόμενη κυβέρνηση Αϊζενκότ δεν μπορεί να θεωρηθεί δεδομένη.

Η ιστορική ενίσχυση των αραβικών κομμάτων

Η σημαντικότερη μεταβολή της εκλογικής αναμέτρησης, σύμφωνα με το δημοσίευμα, ήταν η αυξημένη συμμετοχή της αραβικής μειονότητας.

Οι Άραβες πολίτες του Ισραήλ αντιπροσωπεύουν περίπου το 21% του πληθυσμού της χώρας και, σύμφωνα με το Al-Monitor, προσήλθαν στις κάλπες σε αριθμούς που οδήγησαν σε πρωτοφανή εκλογική ενίσχυση των πολιτικών τους εκπροσώπων.

Το αποτέλεσμα ήταν η κατάκτηση συνολικά 19 κοινοβουλευτικών εδρών.

Πρόκειται για μια εξέλιξη που μεταβάλλει τη θέση των αραβικών κομμάτων στη μετεκλογική διαπραγμάτευση.

Από πολιτικές δυνάμεις που συχνά αντιμετωπίζονταν ως περιφερειακοί παράγοντες των κυβερνητικών διεργασιών, αποκτούν πλέον τη δυνατότητα να επηρεάσουν άμεσα την επιλογή της επόμενης ηγεσίας.

Η εξέλιξη αυτή δεν καταργεί τις σημαντικές πολιτικές διαφορές μεταξύ των αραβικών κομμάτων, αλλά αυξάνει το κοινοβουλευτικό τους βάρος.

Η τακτική Νετανιάχου: Αμφισβήτηση της πολιτικής νομιμοποίησης

Το Al-Monitor περιγράφει μια προσπάθεια του Νετανιάχου να μεταφέρει την αντιπαράθεση από τους κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς στο πεδίο της πολιτικής νομιμοποίησης.

Η βασική διάκριση είναι κρίσιμη.

Η συμμετοχή των αραβικών κομμάτων στις εκλογές και η εκπροσώπησή τους στην Κνεσέτ αποτελούν μέρος του ισραηλινού κοινοβουλευτικού συστήματος.

Επομένως, η αξιοποίηση των ψήφων τους για τον σχηματισμό κυβέρνησης δεν συνιστά από μόνη της παραβίαση της εκλογικής διαδικασίας.

Η πολιτική επιχειρηματολογία που αποδίδεται στον Νετανιάχου αφορά κάτι διαφορετικό: την προσπάθεια να παρουσιαστεί μια κυβέρνηση εξαρτώμενη από τα αραβικά κόμματα ως πολιτικά προβληματική ή ως κυβέρνηση που δεν διαθέτει την απαιτούμενη νομιμοποίηση.

Μια τέτοια αντιπαράθεση θα μπορούσε να αυξήσει το πολιτικό κόστος για κόμματα και βουλευτές που εξετάζουν συνεργασία με τον Αϊζενκότ.

Παράλληλα, θα μπορούσε να ενισχύσει τις πιέσεις στο εσωτερικό της αντιπολίτευσης, όπου οι απόψεις για τη συνεργασία με τα αραβικά κόμματα δεν είναι απαραίτητα ταυτόσημες.

Ο Αϊζενκότ μπροστά σε μια δύσκολη πολιτική εξίσωση

Για τον Γκάντι Αϊζενκότ, το μετεκλογικό πρόβλημα δεν περιορίζεται στην εξασφάλιση 13 επιπλέον εδρών.

Αφορά τη δυνατότητα δημιουργίας μιας κυβερνητικής συμμαχίας με επαρκή πολιτική συνοχή.

Ο επικεφαλής του Yashar θα πρέπει να διαχειριστεί διαφορετικές προσεγγίσεις σε ζητήματα εθνικής ασφάλειας, στο Παλαιστινιακό, στις σχέσεις κράτους και θρησκείας και στη γενικότερη κατεύθυνση της ισραηλινής πολιτικής.

Μια συμφωνία κοινοβουλευτικής στήριξης με αραβικά κόμματα θα μπορούσε να προσφέρει την απαιτούμενη αριθμητική βάση, αλλά θα έθετε παράλληλα ζητήματα πολιτικών ανταλλαγμάτων και κυβερνητικής σταθερότητας.

Αυτό ακριβώς το σημείο βρίσκεται στο επίκεντρο της στρατηγικής που περιγράφει το Al-Monitor.

Η αμφισβήτηση της πολιτικής αποδοχής μιας τέτοιας συνεργασίας μπορεί να δυσκολέψει τον Αϊζενκότ πριν ακόμη αρχίσουν οι ουσιαστικές διαπραγματεύσεις για κυβερνητικό πρόγραμμα.

Η επόμενη ημέρα: Η εντολή σχηματισμού κυβέρνησης και οι 19 έδρες

Η επόμενη κρίσιμη φάση αφορά τις διαβουλεύσεις για τον σχηματισμό κυβέρνησης και τον ρόλο του προέδρου Ισαάκ Χέρτζογκ, ο οποίος καλείται να αξιολογήσει ποιος πολιτικός αρχηγός έχει τις προϋποθέσεις να συγκροτήσει κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Το γεγονός ότι το Λικούντ αναδείχθηκε πρώτο κόμμα δεν σημαίνει αυτομάτως ότι ο Νετανιάχου διαθέτει τις 61 ψήφους που απαιτούνται για να κυβερνήσει.

Αντίστοιχα, η δυνατότητα του Αϊζενκότ να προσεγγίσει τα αραβικά κόμματα δεν εξασφαλίζει ότι αυτά θα προσφέρουν ενιαία και ανεπιφύλακτη υποστήριξη.

Το εκλογικό αποτέλεσμα έχει δημιουργήσει ένα κοινοβουλευτικό περιβάλλον στο οποίο η διαπραγματευτική ισχύς των μικρότερων πολιτικών δυνάμεων είναι ιδιαίτερα αυξημένη.

Και αυτό εξηγεί γιατί, σύμφωνα με την ανάλυση του Al-Monitor, η αντιπαράθεση του Νετανιάχου με τα αραβικά κόμματα δεν αφορά μόνο την εκλογική τους επίδοση, αλλά κυρίως τον ρόλο που μπορούν να διαδραματίσουν στον σχηματισμό της επόμενης ισραηλινής κυβέρνησης.

Πηγή: pagenews.gr