Δούρου και ΣΥΡΙΖΑ: η τελευταία γραμμή άμυνας πριν τη “μεταφορά”

ΣΥΡΙΖΑ: “Μεταφορές Πολιτικής” ή αποσύνθεση ενός κόμματος;

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική όπου ένα κόμμα δεν διαλύεται με μια θεαματική ρήξη, αλλά με μια σειρά από μικρές, σχεδόν διοικητικές κινήσεις: αποχωρήσεις, μετακινήσεις, “ανεξαρτητοποιήσεις”, σιωπηρές συναινέσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει να βρίσκεται ακριβώς σε αυτή τη φάση — όχι ενός απλού εσωκομματικού αναβρασμού, αλλά μιας διαδικασίας πολιτικής αποσυναρμολόγησης με όρους logistics.

Μέσα σε αυτό το σκηνικό, η παρέμβαση της Ρένας Δούρου δεν είναι απλώς μια ακόμη τοποθέτηση. Είναι μια προσπάθεια να υπάρξει γραμμή αντίστασης απέναντι σε αυτό που περιγράφεται ως “μεταφορά υλικού” του κόμματος σε νέο πολιτικό φορέα.

Η Δούρου ως πολιτικό “φρένο” στη ρευστοποίηση

Η Δούρου, με την ομιλία της στην Κεντρική Επιτροπή, δεν επιχειρεί να υπερασπιστεί μια απλή εσωκομματική θέση. Το διακύβευμα που θέτει είναι πιο θεμελιώδες: αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα λειτουργήσει ως κανονικό κόμμα με στρατηγική και συλλογικές αποφάσεις

ή αν θα εξελιχθεί σε μηχανισμό μετάβασης στελεχών προς ένα νέο, άτυπο πολιτικό σχήμα.

Η φράση της —«μας πετάτε στα σκυλιά όλους»— δεν είναι ρητορική υπερβολή. Συμπυκνώνει μια αίσθηση:

• πολιτικής απαξίωσης
• εσωτερικής εγκατάλειψης
• και απώλειας ελέγχου της οργανωτικής συνοχής

Το βαθύτερο ρήγμα: κόμμα ή “επιτροπή μετάβασης”;

Στο υπόβαθρο της σύγκρουσης υπάρχει ένα κρίσιμο ερώτημα:

Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ ακόμη πολιτικό υποκείμενο ή απλώς ένας σταθμός μετάβασης;

Η κριτική που διατυπώνεται στο συνολικό κείμενο είναι ότι:

• βουλευτές κινούνται σαν να έχουν “ιδιοκτησιακό δικαίωμα” στην έδρα
• στελέχη λειτουργούν με βάση το επόμενο πολιτικό σχήμα και όχι το σημερινό κόμμα
• και η ηγεσία αντιμετωπίζει την κρίση ως διαδικασία διαχείρισης αποχώρησης

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η Δούρου εμφανίζεται ως η φωνή που επιμένει ότι:

χωρίς οργανωμένο κόμμα, δεν υπάρχει ούτε πολιτική ταυτότητα ούτε συλλογική νομιμοποίηση.

Η σύγκρουση δύο πολιτικών λογικών

Η αντιπαράθεση δεν είναι προσωπική. Είναι δομική:

1. Λογική ρευστοποίησης

• προσαρμογή σε νέα πολιτικά δεδομένα
• αναδιάταξη δυνάμεων γύρω από νέο κέντρο
• μετακίνηση στελεχών ως “φυσική εξέλιξη”

2. Λογική θεσμικής συνέχειας (Δούρου)

• το κόμμα προηγείται των προσωπικών σχεδίων
• οι αποφάσεις πρέπει να έχουν χρονοδιάγραμμα και κανόνες
• η πολιτική δεν μπορεί να λειτουργεί με βάση δημοσκοπικές ερμηνείες και παρασκηνιακές προσδοκίες

Η σύγκρουση αυτή δεν αφορά μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ. Αφορά το αν τα κόμματα παραμένουν οργανισμοί πολιτικής αντιπροσώπευσης ή μετατρέπονται σε πλατφόρμες προσωπικών διαδρομών.

Το πολιτικό πρόβλημα πίσω από το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ

Το πιο βαθύ σημείο του συνολικού αφηγήματος δεν είναι η εσωκομματική ένταση, αλλά κάτι ευρύτερο: η αποσύνδεση πολιτικής και ιδεολογίας από την οργανωμένη κομματική ταυτότητα.

Όταν:

• οι βουλευτές δεν δεσμεύονται από το κόμμα που τους εξέλεξε
• τα κόμματα δεν παράγουν σαφή στρατηγική
• και η πολιτική γίνεται συνεχής αναδιάταξη προσώπων

τότε η έδρα παύει να είναι δημοκρατική εντολή και γίνεται διαπραγματεύσιμο asset.

Η Δούρου ως σύμπτωμα και όχι εξαίρεση

Παρά την ένταση της παρέμβασής της, η θέση της Δούρου δεν είναι έξω από το σύστημα — είναι μέσα στο ίδιο το ρήγμα που περιγράφεται.

Γιατί:

• υπερασπίζεται την ανάγκη κόμματος
• αλλά μέσα σε ένα περιβάλλον όπου το ίδιο το κόμμα αμφισβητείται εκ των έσω
• και όπου η “ενότητα” έχει μετατραπεί σε διαπραγμάτευση για το ποιος ακολουθεί ποιον

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν βρίσκεται απλώς σε κρίση ηγεσίας ή στρατηγικής. Βρίσκεται σε κρίση υπόστασης.

Η παρέμβαση της Ρένας Δούρου λειτουργεί ως τελευταία προσπάθεια να διασωθεί η έννοια του κόμματος ως συλλογικού πολιτικού φορέα. Αλλά το ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι αν αυτή η έννοια μπορεί ακόμη να σταθεί σε ένα πολιτικό περιβάλλον όπου οι μετακινήσεις, οι προσωπικές στρατηγικές και οι άτυπες αναδιατάξεις έχουν ήδη υπερισχύσει της κομματικής πειθαρχίας.

Ή, πιο απλά: δεν είναι βέβαιο ότι υπάρχει πλέον “κόμμα” για να σωθεί — μόνο μια διαδικασία μεταφοράς του.

Πηγή: pagenews.gr