ΤΡΑΜΠ, ΙΡΑΝ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ: Μπορεί ακόμη η G7 να κρατήσει ενωμένη τη Δύση;

Από την εύθραυστη συμφωνία με το Ιράν και τον πόλεμο στην Ουκρανία μέχρι τις απειλές για δασμούς και τη στρατηγική αντιπαράθεση με την Κίνα, η Σύνοδος Κορυφής της G7 στη Γαλλία εξελίσσεται σε κρίσιμο τεστ για τη συνοχή του δυτικού κόσμου.

 Οι ηγέτες των επτά ισχυρότερων βιομηχανικών δημοκρατιών συναντώνται στη Γαλλία σε μια περίοδο που το διεθνές σύστημα βρίσκεται σε κατάσταση βαθιάς μετάβασης. Η εύθραυστη ειρήνη στη Μέση Ανατολή, ο παρατεταμένος πόλεμος στην Ουκρανία, η αυξανόμενη οικονομική ισχύς της Κίνας και οι νέες εμπορικές συγκρούσεις μεταξύ συμμάχων συνθέτουν ένα εκρηκτικό γεωπολιτικό σκηνικό.

Ωστόσο, η μεγαλύτερη πρόκληση της φετινής Συνόδου ίσως δεν προέρχεται από τη Μόσχα, το Πεκίνο ή την Τεχεράνη.

Προέρχεται από τις ίδιες τις εσωτερικές αντιθέσεις της Δύσης.

Και στο επίκεντρο σχεδόν όλων των συζητήσεων βρίσκεται ξανά ο Ντόναλντ Τραμπ.

Ο Τραμπ ανοίγει νέο μέτωπο με την Ευρώπη

Πριν ακόμη ξεκινήσουν επίσημα οι εργασίες της Συνόδου, ο Αμερικανός πρόεδρος προκάλεσε αναταράξεις απειλώντας τη Γαλλία με δασμούς 100% στα γαλλικά κρασιά, εάν το Παρίσι δεν αποσύρει τον φόρο που επιβάλλει στους αμερικανικούς τεχνολογικούς κολοσσούς.

Η κίνηση αυτή επαναφέρει στο προσκήνιο το μόνιμο πλέον ρήγμα στις διατλαντικές σχέσεις.

Για τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, οι ψηφιακοί φόροι αποτελούν ζήτημα φορολογικής δικαιοσύνης και κυριαρχίας.

Για την Ουάσιγκτον, αποτελούν ευθεία επίθεση κατά των αμερικανικών επιχειρήσεων.

Η αντιπαράθεση αυτή αποκαλύπτει ένα βαθύτερο πρόβλημα: ενώ οι δυτικοί σύμμαχοι συμφωνούν στις μεγάλες απειλές της εποχής, διαφωνούν όλο και περισσότερο για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να προστατεύσουν τα εθνικά τους συμφέροντα.

Η συμφωνία ΗΠΑ – Ιράν αλλάζει την ατζέντα της Συνόδου

Η προκαταρκτική συμφωνία μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης έχει μεταβάλει πλήρως τις ισορροπίες.

Μέχρι πριν από λίγες εβδομάδες, οι παγκόσμιες αγορές προετοιμάζονταν για το ενδεχόμενο μιας γενικευμένης σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή.

Σήμερα, οι ηγέτες καλούνται να αξιολογήσουν τις προοπτικές μιας ειρήνης που παραμένει εύθραυστη.

Η επαναλειτουργία των θαλάσσιων οδών στα Στενά του Ορμούζ προσφέρει σημαντική ανάσα στις διεθνείς αγορές ενέργειας, ενώ η αποκλιμάκωση των τιμών του πετρελαίου δημιουργεί προσδοκίες για περιορισμό του πληθωρισμού.

Ωστόσο, οι πιο κρίσιμες πτυχές της συμφωνίας παραμένουν ασαφείς.

Τα μεγάλα ερωτήματα:

• Τι θα συμβεί με το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν;
• Πώς θα εφαρμοστεί η άρση των κυρώσεων;
• Ποιος θα επιβλέπει την τήρηση της συμφωνίας;
• Μπορεί να αποτραπεί μια νέα περιφερειακή κρίση;

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες αναμένεται να ζητήσουν σαφείς απαντήσεις από την αμερικανική πλευρά, καθώς αρκετοί φοβούνται ότι η συμφωνία ίσως αποτελεί περισσότερο μια προσωρινή ανακωχή παρά μια μόνιμη διευθέτηση.

Η Ουκρανία κινδυνεύει να περάσει σε δεύτερο πλάνο

Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι φτάνει στη Γαλλία γνωρίζοντας ότι η διπλωματική προσοχή του κόσμου μετατοπίζεται.

Για τρία και πλέον χρόνια η Ουκρανία βρισκόταν στο επίκεντρο κάθε δυτικής συνόδου.

Σήμερα, όμως, η Μέση Ανατολή και η ενεργειακή ασφάλεια μονοπωλούν το ενδιαφέρον.

Ο Ουκρανός πρόεδρος θα επιδιώξει νέες δεσμεύσεις στρατιωτικής και οικονομικής στήριξης, την ώρα που οι δυτικές κυβερνήσεις καλούνται να διαχειριστούν πολλαπλές κρίσεις ταυτόχρονα.

Παρά τη μείωση της ρωσικής προέλασης στο μέτωπο, το Κίεβο εξακολουθεί να εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη δυτική βοήθεια.

Η Σύνοδος θα δείξει αν η πολιτική βούληση των συμμάχων παραμένει το ίδιο ισχυρή ή αν αρχίζει να εμφανίζει σημάδια κόπωσης.

Η μάχη για τα κρίσιμα ορυκτά και η σκιά της Κίνας

Πίσω από τις άμεσες γεωπολιτικές κρίσεις βρίσκεται ένας μακροπρόθεσμος στρατηγικός ανταγωνισμός: η σύγκρουση με την Κίνα για τον έλεγχο των κρίσιμων πρώτων υλών.

Λίθιο, κοβάλτιο, σπάνιες γαίες και ημιαγωγοί έχουν μετατραπεί στα στρατηγικά αγαθά του 21ου αιώνα.

Οι δυτικές οικονομίες προσπαθούν να μειώσουν την εξάρτησή τους από το Πεκίνο, όμως δεν συμφωνούν όλοι για το πώς πρέπει να γίνει αυτό.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες υποστηρίζουν πιο επιθετικές παρεμβάσεις και κρατική στήριξη της παραγωγής.

Αρκετές ευρωπαϊκές χώρες προτιμούν μια πιο ισορροπημένη προσέγγιση που δεν θα διαταράξει υπερβολικά τις αγορές.

Η συζήτηση αυτή αποτυπώνει τη βαθύτερη διαμάχη για το μέλλον της παγκοσμιοποίησης και της οικονομικής ασφάλειας.

Η τελευταία μεγάλη διεθνής παράσταση του Μακρόν

Για τον Εμανουέλ Μακρόν, η φετινή Σύνοδος έχει και προσωπικό χαρακτήρα.

Καθώς η δεύτερη και τελευταία θητεία του πλησιάζει προς το τέλος της, το Εβιάν αποτελεί μία από τις τελευταίες μεγάλες ευκαιρίες του να επηρεάσει τη διεθνή ατζέντα.

Ο Γάλλος πρόεδρος έχει επενδύσει πολιτικά στην ιδέα της ευρωπαϊκής στρατηγικής αυτονομίας, χωρίς όμως να αμφισβητεί τη σημασία της διατλαντικής συμμαχίας.

Το ερώτημα είναι αν μπορεί να λειτουργήσει ως γέφυρα ανάμεσα στις διαφορετικές προσεγγίσεις της Ουάσιγκτον και των ευρωπαϊκών πρωτευουσών.

Γιατί η φετινή G7 είναι διαφορετική

Η Σύνοδος του 2026 δεν αφορά μόνο το Ιράν, την Ουκρανία ή την Κίνα.

Αφορά την ίδια τη δυνατότητα της Δύσης να λειτουργεί ως ενιαίο στρατηγικό μπλοκ.

Για δεκαετίες το μοντέλο ήταν σαφές:

Οι ΗΠΑ ηγούνταν, η Ευρώπη ακολουθούσε και το διεθνές σύστημα προσαρμοζόταν.

Σήμερα, αυτό το μοντέλο αμφισβητείται όσο ποτέ άλλοτε.

Ο Τραμπ επιδιώκει να επαναπροσδιορίσει τους όρους της αμερικανικής ηγεσίας, συχνά συγκρουόμενος με παραδοσιακούς συμμάχους.

Η Ευρώπη επιδιώκει μεγαλύτερη αυτονομία χωρίς να διαρρήξει τις σχέσεις με την Ουάσιγκτον.

Και η Κίνα εκμεταλλεύεται κάθε ρήγμα για να ενισχύσει τη διεθνή της επιρροή.

 Το πραγματικό διακύβευμα είναι η ενότητα της Δύσης

Η μεγαλύτερη πρόκληση της G7 δεν είναι να βρεθεί λύση σε κάθε κρίση.

Είναι να αποδειχθεί ότι οι δυτικές δημοκρατίες μπορούν ακόμη να λειτουργούν συντονισμένα σε έναν κόσμο που γίνεται ολοένα πιο πολυπολικός.

Η συμφωνία με το Ιράν έδωσε προσωρινή ανάσα στις αγορές.

Δεν έλυσε όμως τις βαθύτερες στρατηγικές διαφωνίες μεταξύ των συμμάχων.

Οι εμπορικές συγκρούσεις, οι διαφορετικές προσεγγίσεις απέναντι στην Κίνα και οι αποκλίσεις στην εξωτερική πολιτική συνεχίζουν να δοκιμάζουν τη συνοχή της συμμαχίας.

Η επιτυχία της Συνόδου δεν θα κριθεί από τα κοινά ανακοινωθέντα ή τις πανηγυρικές δηλώσεις.

Θα κριθεί από το κατά πόσο οι ηγέτες θα καταφέρουν να αποτρέψουν τις διαφωνίες τους από το να εξελιχθούν σε βαθύτερα γεωπολιτικά ρήγματα.

Σε μια εποχή όπου οι κρίσεις αλληλοσυνδέονται και η παγκόσμια ισχύς αναδιανέμεται, η ικανότητα της G7 να παραμένει ενωμένη ίσως αποδειχθεί σημαντικότερη από οποιαδήποτε μεμονωμένη απόφαση λάβει.

Πηγή: pagenews.gr