ΠΑΣΟΚ: Η υπόθεση Διαμαντοπούλου, ο φόβος Τσίπρα και το στρατηγικό αδιέξοδο Ανδρουλάκη

Το κόμμα της Χαριλάου Τρικούπη βρίσκεται μπροστά σε υπαρξιακή επιλογή: προοδευτική διακυβέρνηση ή διολίσθηση σε ρόλο εφεδρείας της ΝΔ.

 Το ΠΑΣΟΚ δεν βρίσκεται απλώς σε εσωκομματική αναταραχή. Βρίσκεται σε στρατηγικό εγκλωβισμό.

Πίσω από τη σύγκρουση Άννας Διαμαντοπούλου – Χάρη Δούκα δεν υπάρχει μόνο προσωπική αντιπαράθεση, ούτε απλώς διαφωνία ύφους. Υπάρχει ένα βαθύτερο ερώτημα που η ηγεσία Ανδρουλάκη απέφευγε επί χρόνια:

Τι θέλει να είναι το ΠΑΣΟΚ; Αντιπολίτευση στον Μητσοτάκη ή πιθανός κυβερνητικός του εταίρος;

Αυτό είναι το πραγματικό ρήγμα.

Όλα τα υπόλοιπα είναι συμπτώματα.

Το κέντρο δεν άνοιξε ποτέ για το ΠΑΣΟΚ

Η βασική υπόθεση της Χαριλάου Τρικούπη τα τελευταία χρόνια ήταν ότι ένα σοβαρό, μετριοπαθές, θεσμικό ΠΑΣΟΚ θα απορροφούσε τη φθορά της ΝΔ.

Δεν συνέβη.

Το κόμμα κινήθηκε κοντά στο 11%-12%, δεν κεφαλαιοποίησε τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ, δεν πήρε το αντιμητσοτακικό ρεύμα και δεν έγινε φυσικός υποδοχέας των απογοητευμένων κεντρώων.

Ο λόγος είναι απλός: ο χώρος του κυβερνητικού κέντρου παραμένει κατειλημμένος από τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Όποιος θέλει σταθερότητα, κυβερνησιμότητα και κεντροδεξιά διαχείριση, έχει ήδη επιλογή.

Δεν χρειάζεται ΠΑΣΟΚ.

Η Διαμαντοπούλου ως “Λοβέρδος 2027”

Η Άννα Διαμαντοπούλου μπήκε ξανά στο ΠΑΣΟΚ ως σύμβολο διεύρυνσης προς το μεταρρυθμιστικό κέντρο.

Όμως πολιτικά κινδυνεύει να μετατραπεί σε επανάληψη του φαινομένου Λοβέρδου.

Δηλαδή σε πόλο που υποτίθεται ότι θα συγκρατήσει δεξιόστροφους ψηφοφόρους, αλλά τελικά τους νομιμοποιεί να μετακινηθούν απευθείας προς τη ΝΔ.

Το κρίσιμο πρόβλημα δεν είναι ότι η Διαμαντοπούλου έχει κεντρώο προφίλ.

Το πρόβλημα είναι ότι εμφανίζεται να αναγνωρίζει στον Μητσοτάκη πολιτικά πλεονεκτήματα τη στιγμή που το ΠΑΣΟΚ υποτίθεται ότι τον αντιπολιτεύεται.

Και αυτό δημιουργεί στρατηγική σύγχυση.

Δεν μπορείς να ζητάς αλλαγή κυβέρνησης και ταυτόχρονα να επαινείς τον βασικό αντίπαλο ως επιτυχημένο διαχειριστή.

Ο Δούκας πιέζει εκεί όπου πονά το ΠΑΣΟΚ

Ο Χάρης Δούκας κινείται από την αντίθετη πλευρά.

Η πρότασή του για προοδευτικές συγκλίσεις δεν είναι απλώς ιδεολογική τοποθέτηση. Είναι τακτική επιβίωσης.

Βλέπει ότι όσο το ΠΑΣΟΚ μένει ασαφές στο ερώτημα της μετεκλογικής κατεύθυνσης, ο Αλέξης Τσίπρας —ή οποιοσδήποτε νέος φορέας στον προοδευτικό χώρο— θα μπορεί να εμφανίζεται ως αυθεντικός φορέας αντιμητσοτακικής αλλαγής.

Ο Δούκας επιχειρεί να μεταφέρει το ΠΑΣΟΚ από τη θέση του παθητικού παρατηρητή στη θέση του καταλύτη.

Το πρόβλημα είναι ότι αυτό απαιτεί καθαρή γραμμή.

Και καθαρή γραμμή σήμερα δεν υπάρχει.

Το κρυφό θεσμικό πρόβλημα Ανδρουλάκη

Ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει μπροστά του ένα δύσκολο δίλημμα.

Αν αφήσει τη Διαμαντοπούλου να λειτουργεί ως αυτόνομο κέντρο πολιτικού σχεδιασμού, υπονομεύει τη συνεδριακή απόφαση περί μη συνεργασίας με τη ΝΔ.

Αν την αποδοκιμάσει ανοιχτά, κινδυνεύει να ανοίξει μέτωπο με το δεξιόστροφο τμήμα του κόμματος.

Όμως η μη απόφαση είναι κι αυτή απόφαση.

Και σήμερα η μη απόφαση παράγει εικόνα αποσύνθεσης.

Στη Χαριλάου Τρικούπη το ζήτημα δεν είναι πια επικοινωνιακό. Είναι institutional.

Ποιος χαράζει γραμμή; Ο πρόεδρος, το συνέδριο ή οι προσωπικές στρατηγικές των κορυφαίων στελεχών;

Το αντιΤσιπρικό μέτωπο ως παγίδα

Το ΠΑΣΟΚ παραμένει εγκλωβισμένο σε ένα πολιτικό σχήμα της προηγούμενης δεκαετίας: το αντιΣΥΡΙΖΑ, που στην πράξη έγινε αντιΤσίπρα.

Αυτό το μέτωπο υπήρξε χρήσιμο για τη ΝΔ.

Όχι για το ΠΑΣΟΚ.

Όσο το ΠΑΣΟΚ επιμένει να φοβάται περισσότερο τον Τσίπρα από τον Μητσοτάκη, τόσο διευκολύνει τον Μητσοτάκη.

Και όσο αποφεύγει να ηγηθεί μιας προοδευτικής εναλλακτικής, τόσο αφήνει χώρο σε άλλους να το κάνουν.

Η πολιτική αριθμητική είναι αμείλικτη:

χωρίς αντιδεξιά δυναμική, το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να γίνει κόμμα εξουσίας.

Μπορεί μόνο να γίνει κόμμα συμπλήρωμα.

Το στρατηγικό δίλημμα

Το ΠΑΣΟΚ έχει τρεις δρόμους.

Ο πρώτος είναι να συνεχίσει τον διμέτωπο, ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή θα εισπράξει φθορά και από τη ΝΔ και από τον προοδευτικό χώρο.

Αυτό ήδη δοκιμάστηκε.

Δεν απέδωσε.

Ο δεύτερος είναι να αφήσει ανοιχτό παράθυρο μετεκλογικής συνεργασίας με τη ΝΔ.

Αυτό μπορεί να ικανοποιεί ένα τμήμα στελεχών, αλλά εκλογικά κινδυνεύει να αποδειχθεί αυτοχειριασμός.

Ο τρίτος είναι να αναλάβει ρόλο εγγυητή προοδευτικής διακυβέρνησης.

Όχι ως ουρά του Τσίπρα.

Αλλά ως δύναμη που λέει καθαρά ότι ο στόχος είναι η πολιτική αλλαγή, όχι η διαχείριση της επόμενης συγκυβέρνησης με τον Μητσοτάκη.

Το συμπέρασμα της αυτοψίας

Η κρίση του ΠΑΣΟΚ δεν είναι κρίση προσώπων.

Είναι κρίση προσανατολισμού.

Η Διαμαντοπούλου εκφράζει την εκδοχή ενός ΠΑΣΟΚ που βλέπει προς το σύστημα Μητσοτάκη.

Ο Δούκας εκφράζει την εκδοχή ενός ΠΑΣΟΚ που θέλει να επανασυνδεθεί με την αντιδεξιά και προοδευτική του ταυτότητα.

Ο Ανδρουλάκης καλείται να αποφασίσει ποια από τις δύο γραμμές θα κυριαρχήσει.

Μέχρι τώρα προσπάθησε να τις κρατήσει και τις δύο.

Αυτό όμως δεν είναι σύνθεση.

Είναι ακινησία.

Και στην πολιτική, η ακινησία σπάνια τιμωρείται αμέσως.

Συνήθως πρώτα γίνεται συνήθεια.

Μετά γίνεται στρατηγική ήττα.

Και στο τέλος γίνεται ταυτότητα.

Πηγή: pagenews.gr