Αν Ελλάδα και Τουρκία φτάσουν σε κρίση, τι θα κάνει το Ριάντ; Η «κρυφή παγίδα» της Συμφωνίας της Μέκκας

Η ρήτρα «επίθεση στον έναν θεωρείται επίθεση σε όλους» δημιουργεί ένα πρωτόγνωρο ερώτημα για την Αθήνα: η Σαουδική Αραβία, την οποία η Ελλάδα έχει προστατεύσει με Patriot και στρατιωτικό προσωπικό, θα ήταν υποχρεωμένη να σταθεί στο πλευρό της Τουρκίας; Τι πραγματικά προβλέπει το νέο σύμφωνο, πού αρχίζουν οι γκρίζες ζώνες και γιατί ούτε το ΝΑΤΟ ούτε το Ριάντ έχουν εύκολη απάντηση

Η νέα αμυντική συμφωνία Σαουδικής Αραβίας–Τουρκίας–Πακιστάν, που υπεγράφη στη Μέκκα στις 7 Αυγούστου, αποκτά για την Ελλάδα μια διάσταση πολύ πιο άμεση από τη γενική συζήτηση περί ενός ενδεχόμενου «Ισλαμικού ΝΑΤΟ».

Το ερώτημα είναι απλό και ταυτόχρονα εξαιρετικά δύσκολο:

τι θα συμβεί αν κάποτε Ελλάδα και Τουρκία βρεθούν σε σοβαρή στρατιωτική κρίση;

Θα θεωρήσει η Σαουδική Αραβία ότι οφείλει, βάσει της νέας συμφωνίας, να υποστηρίξει την Άγκυρα;

Θα επιλέξει ουδετερότητα;

Ή θα επιχειρήσει να λειτουργήσει ως μεσολαβητής, γνωρίζοντας ότι η Αθήνα είναι τα τελευταία χρόνια ένας από τους στενότερους αμυντικούς εταίρους της στον ευρωπαϊκό χώρο;

Η απάντηση, με βάση όσα έχουν δημοσιοποιηθεί μέχρι σήμερα, είναι ότι η συμφωνία δημιουργεί πολιτική υποχρέωση συλλογικής άμυνας, αλλά όχι ακόμη έναν αυτόματο μηχανισμό πολέμου αντίστοιχο του NATO.

Και αυτή η διαφορά είναι θεμελιώδης.

Τι ακριβώς λέει η ρήτρα της Μέκκας

Η κεντρική αρχή που έχει δημοσιοποιηθεί για το νέο τριμερές σύμφωνο είναι ότι:

μια ένοπλη επίθεση εναντίον ενός από τα τρία κράτη θα αντιμετωπίζεται ως επίθεση εναντίον όλων.

Η διατύπωση είναι σαφώς σχεδιασμένη ώστε να παραπέμπει στην αρχή της συλλογικής άμυνας. Σύγχρονες αναφορές για τη συμφωνία επιβεβαιώνουν αυτή την κεντρική ρήτρα.

Υπάρχει όμως ένα πολύ σημαντικό «αλλά».

Δεν έχει δημοσιοποιηθεί πλήρες επιχειρησιακό κείμενο που να εξηγεί ότι σε κάθε σύγκρουση ενεργοποιείται αυτομάτως συγκεκριμένη στρατιωτική απάντηση.

Δεν γνωρίζουμε δημόσια εάν υπάρχει μυστικό παράρτημα που να προσδιορίζει:

ποια στρατεύματα ενεργοποιούνται,

σε πόσο χρόνο,

με ποιον μηχανισμό λήψης απόφασης,

σε ποιες γεωγραφικές περιοχές,

και κυρίως ποιος αποφασίζει ποιος ήταν ο επιτιθέμενος.

Αυτό το τελευταίο είναι καθοριστικό για την Ελλάδα.

Αν η Τουρκία επιτεθεί πρώτη στην Ελλάδα, η Σαουδική Αραβία δεν δεσμεύεται αυτομάτως να πολεμήσει την Ελλάδα

Εδώ πρέπει να γίνει η σημαντικότερη διάκριση.

Η συμφωνία είναι διατυπωμένη ως αμυντικό σύμφωνο.

Αν η Τουρκία θεωρηθεί ο επιτιθέμενος σε μια σύγκρουση με την Ελλάδα, δεν προκύπτει από τη δημοσιοποιημένη ρήτρα ότι η Σαουδική Αραβία ή το Πακιστάν υποχρεούνται να συμμετάσχουν σε έναν τουρκικό επιθετικό πόλεμο.

Η λογική είναι:

επίθεση κατά της Τουρκίας → υποστήριξη της Τουρκίας.

Όχι:

οποιοσδήποτε πόλεμος της Τουρκίας → αυτόματη συμμετοχή Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν.

Αυτό είναι τεράστια διαφορά.

Η πραγματική δυσκολία θα προέκυπτε εάν σε μια ελληνοτουρκική σύγκρουση η Άγκυρα υποστήριζε ότι εκείνη δέχθηκε επίθεση.

Και στις πραγματικές κρίσεις αυτό ακριβώς συμβαίνει συνήθως:

και οι δύο πλευρές ισχυρίζονται ότι αμύνονται.

Εκεί αρχίζει η γκρίζα ζώνη

Φανταστείτε ένα σοβαρό επεισόδιο στο Αιγαίο.

Ένα πολεμικό πλοίο πλήττεται.

Ένα αεροσκάφος καταρρίπτεται.

Υπάρχουν νεκροί.

Η Ελλάδα υποστηρίζει ότι απάντησε σε τουρκική παραβίαση.

Η Τουρκία δηλώνει ότι δέχθηκε ελληνική επίθεση.

Ποιος κρίνει τι συνέβη;

Δεν υπάρχει, από όσα έχουν δημοσιοποιηθεί, κάποιο όργανο της Συμφωνίας της Μέκκας αντίστοιχο με το North Atlantic Council του NATO που να έχει γνωστό θεσμικό μηχανισμό αξιολόγησης μιας τέτοιας κρίσης.

Άρα το Ριάντ θα αντιμετώπιζε κατά πάσα πιθανότητα πρωτίστως πολιτική απόφαση και όχι μηχανική συμβατική υποχρέωση.

Και εδώ η Ελλάδα έχει ένα πολύ σημαντικό χαρτί: έχει προστατεύσει στρατιωτικά τη Σαουδική Αραβία

Αυτό δεν είναι θεωρητικό.

Η Ελλάδα έχει αναπτύξει συστοιχία Patriot και ελληνικό στρατιωτικό προσωπικό στη Σαουδική Αραβία, στο πλαίσιο της προστασίας κρίσιμων ενεργειακών υποδομών του Βασιλείου.

Ήδη από το 2021, η Αθήνα είχε αποφασίσει την ανάπτυξη της ελληνικής συστοιχίας Patriot στο σαουδαραβικό έδαφος για την αντιμετώπιση απειλών κατά κρίσιμων ενεργειακών εγκαταστάσεων.

Και η αποστολή δεν έμεινε συμβολική.

Τον Απρίλιο του 2026, ο υπουργός Άμυνας της Σαουδικής Αραβίας Χαλίντ μπιν Σαλμάν ευχαρίστησε προσωπικά την ελληνική κυβέρνηση για την παρουσία της Ελληνικής Δύναμης Σαουδικής Αραβίας – ΕΛΔΥΣΑ. Ο Νίκος Δένδιας επισκέφθηκε μάλιστα την ελληνική δύναμη στη Yanbu και μίλησε για δράση της υπό πραγματικές επιχειρησιακές συνθήκες.

Αυτό έχει σημαντική πολιτική βαρύτητα.

Η σχέση Αθήνας–Ριάντ δεν είναι μια τυπική διπλωματική γνωριμία

Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών χαρακτηρίζει τις σχέσεις Ελλάδας–Σαουδικής Αραβίας «εξαιρετικές» και αναβαθμισμένες σε στρατηγικό επίπεδο.

Υπάρχει Ανώτατο Συμβούλιο Στρατηγικής Συνεργασίας, με ξεχωριστή επιτροπή Άμυνας και Ασφάλειας, αλλά και συνεργασία σε ενέργεια, επενδύσεις και εξωτερική πολιτική.

Μόλις τον Νοέμβριο του 2025, οι δύο πλευρές επιβεβαίωσαν εκ νέου ότι θέλουν περαιτέρω εμβάθυνση της αμυντικής τους συνεργασίας.

Ο ίδιος ο Δένδιας είχε δηλώσει ήδη από το 2023 ότι η ελληνική Patriot δεν προστατεύει μόνο τη Σαουδική Αραβία αλλά, μέσω των σαουδαραβικών πετρελαϊκών εγκαταστάσεων, συμβάλλει και στην ευρύτερη ενεργειακή ασφάλεια.

Άρα το Ριάντ γνωρίζει πολύ καλά ότι όταν βρέθηκε αντιμέτωπο με πραγματική πυραυλική απειλή, η Ελλάδα ήταν παρούσα.

Θα «ξεχνούσε» λοιπόν η Σαουδική Αραβία την Ελλάδα για χάρη της Τουρκίας;

Το πιθανότερο σενάριο είναι όχι τόσο απλά.

Σε μια περιορισμένη ελληνοτουρκική κρίση, το συμφέρον της Σαουδικής Αραβίας θα ήταν κατά πάσα πιθανότητα να αποφύγει να επιλέξει στρατόπεδο και να πιέσει για άμεση αποκλιμάκωση.

Το Ριάντ έχει λόγους να μη θέλει σύγκρουση ούτε με την Αθήνα ούτε με την Άγκυρα.

Με την Τουρκία πλέον διαθέτει συλλογική αμυντική συμφωνία και αυξανόμενη αμυντική-βιομηχανική συνεργασία.

Με την Ελλάδα διαθέτει στρατηγική σχέση, ευρωπαϊκή πύλη, ενεργειακή συνεργασία και μια χώρα που έχει ήδη διαθέσει στρατιωτικά μέσα για την προστασία του σαουδαραβικού εδάφους.

Η επιλογή στρατοπέδου θα είχε υψηλό κόστος.

Το πιθανότερο σαουδαραβικό σενάριο: μεσολάβηση

Για τον Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, μια ελληνοτουρκική σύγκρουση θα αποτελούσε σχεδόν διπλωματικό εφιάλτη.

Αν υποστήριζε στρατιωτικά την Τουρκία, θα κατέστρεφε μια στρατηγική σχέση με την Ελλάδα και θα προκαλούσε ένταση με ευρωπαϊκή χώρα.

Αν αγνοούσε πλήρως το αίτημα μιας Τουρκίας που είχε πραγματικά δεχθεί επίθεση, θα αποδυνάμωνε τη νέα Συμφωνία της Μέκκας μόλις αυτή είχε δημιουργηθεί.

Γι’ αυτό η πιο λογική επιλογή θα ήταν:

ουδετερότητα στην πρώτη φάση, πίεση για κατάπαυση πυρός και ενεργός διαμεσολάβηση.

Αλλά αν αποδειχθεί καθαρά ότι η Ελλάδα επιτέθηκε στην Τουρκία;

Τότε το πρόβλημα για την Αθήνα θα γινόταν πολύ πιο σοβαρό.

Εάν υπήρχε διεθνώς αναγνωρίσιμη, σαφής ελληνική ένοπλη επίθεση κατά της Τουρκίας, η Άγκυρα θα μπορούσε να επικαλεστεί τη νέα συμφωνία.

Σε αυτό το σενάριο το Ριάντ και το Ισλαμαμπάντ θα βρίσκονταν υπό σημαντική πίεση να προσφέρουν κάποια μορφή υποστήριξης.

Ακόμη και τότε όμως «υποστήριξη» δεν σημαίνει αναγκαστικά:

σαουδαραβικά μαχητικά πάνω από το Αιγαίο.

Θα μπορούσε να σημαίνει:

πληροφορίες,

επιμελητεία,

πυρομαχικά,

τεχνική βοήθεια,

οικονομική υποστήριξη,

πολιτική κάλυψη

ή αμυντική ενίσχυση του τουρκικού εδάφους.

Το δημόσιο κείμενο που γνωρίζουμε δεν καθορίζει αυτόματη μορφή στρατιωτικής συμμετοχής.

Και υπάρχει ένας γιγαντιαίος ελέφαντας στο δωμάτιο: το NATO

Ελλάδα και Τουρκία είναι και οι δύο μέλη του NATO.

Αυτό κάνει οποιοδήποτε σενάριο πολύ πιο περίπλοκο.

Το Άρθρο 5 της Βορειοατλαντικής Συνθήκης προβλέπει ότι ένοπλη επίθεση εναντίον ενός συμμάχου θεωρείται επίθεση κατά όλων, αλλά κάθε σύμμαχος λαμβάνει όποια δράση κρίνει αναγκαία, ενώ οι πολιτικές αποφάσεις λαμβάνονται συλλογικά.

Το NATO δεν έχει σχεδιαστεί για πόλεμο μεταξύ δύο μελών του.

Σε ελληνοτουρκική σύγκρουση, λοιπόν, το πιθανότερο θα ήταν τεράστια αμερικανική και ευρωπαϊκή πίεση ώστε να σταματήσει η σύγκρουση πριν δημιουργηθεί οποιοδήποτε θέμα ενεργοποίησης ευρύτερων συμμαχικών υποχρεώσεων.

Η Τουρκία αποκτά πάντως ένα νέο στρατηγικό πλεονέκτημα

Αυτό πρέπει να αναγνωριστεί.

Ακόμη και αν η Συμφωνία της Μέκκας δεν σημαίνει ότι δύο νέοι στρατοί θα πολεμούσαν αυτομάτως δίπλα στην Τουρκία σε μια κρίση με την Ελλάδα, η Άγκυρα αποκτά:

ένα πρόσθετο δίκτυο αμυντικών σχέσεων,

πιθανή πρόσβαση σε σαουδαραβικούς πόρους,

βαθύτερη συνεργασία με τις πακιστανικές Ένοπλες Δυνάμεις,

και μεγαλύτερο στρατηγικό βάθος εκτός NATO.

Αυτό ενδιαφέρει την Αθήνα.

Δεν αποτελεί όμως λόγο πανικού.

Το Πακιστάν είναι διαφορετική περίπτωση

Για το Ισλαμαμπάντ, η σχέση με την Τουρκία είναι εξαιρετικά στενή και πολύ παλαιότερη από τη νέα τριμερή συμφωνία.

Υπάρχει συνεργασία σε:

πολεμικά πλοία,

αεροπορία,

εκπαίδευση,

αμυντική βιομηχανία

και πολιτική υποστήριξη.

Άρα σε μια σοβαρή κρίση το Πακιστάν είναι πιθανότερο να εμφανιστεί πολιτικά πιο κοντά στην Τουρκία από ό,τι η Σαουδική Αραβία.

Αλλά και πάλι, η άμεση στρατιωτική εμπλοκή κατά της Ελλάδας θα είχε πολύ μεγαλύτερες διεθνείς συνέπειες και δεν προκύπτει αυτόματα από όσα έχουν δημοσιοποιηθεί.

Υπάρχει πυρηνική διάσταση; Εδώ χρειάζεται μεγάλη προσοχή

Το Πακιστάν είναι η μόνη πυρηνική δύναμη του μουσουλμανικού κόσμου.

Αυτό αναπόφευκτα προκαλεί συζητήσεις για «πακιστανική πυρηνική ομπρέλα».

Όμως δεν υπάρχει δημόσια επιβεβαιωμένη διάταξη της συμφωνίας που να προβλέπει nuclear sharing ή αυτόματη πυρηνική προστασία Σαουδικής Αραβίας και Τουρκίας.

Στην παλαιότερη διμερή συμφωνία Σαουδικής Αραβίας–Πακιστάν, σαουδαραβικές πηγές είχαν αναφέρει ότι μπορούν να χρησιμοποιηθούν «όλα τα αμυντικά και στρατιωτικά μέσα που κρίνονται απαραίτητα ανάλογα με την απειλή», αλλά ακόμη και αυτό δεν ισοδυναμεί με δημόσια πυρηνική εγγύηση.

Άρα οι τίτλοι περί «δύο πυρηνικών ομπρελών για την Τουρκία» ξεπερνούν όσα γνωρίζουμε επισήμως.

Τι κάνει ο Λευκός Οίκος; Η σιωπή έχει ενδιαφέρον

Μέχρι σήμερα, 8 Αυγούστου, δεν υπάρχει δημόσια επίσημη δήλωση του Λευκού Οίκου ή του State Department που να σχολιάζει ειδικά την υπογραφή της τριμερούς συμφωνίας.

Αυτό έχει ενδιαφέρον.

Δεν σημαίνει απαραίτητα αμερικανική έγκριση.

Ούτε σημαίνει ανησυχία.

Μπορεί απλώς η Ουάσιγκτον να αξιολογεί ότι το νέο σχήμα δεν στρέφεται εναντίον της.

Άλλωστε:

η Τουρκία είναι μέλος του NATO,

η Σαουδική Αραβία παραμένει σημαντικός αμερικανικός στρατηγικός εταίρος,

και το Πακιστάν διατηρεί μακρά στρατιωτική σχέση με τις ΗΠΑ.

Άρα μια πρώτη αμερικανική ανάγνωση μπορεί να είναι ότι πρόκειται περισσότερο για περιφερειακό burden-sharingπαρά για αντιδυτικό στρατιωτικό μπλοκ.

Η κόκκινη γραμμή της Ουάσιγκτον θα ήταν πιθανότατα αλλού

Οι ΗΠΑ θα ανησυχούσαν πολύ περισσότερο εάν το νέο σχήμα:

αποκτούσε σαφή αντι-αμερικανικό χαρακτήρα,

ενσωμάτωνε το Ιράν,

δημιουργούσε ανταγωνιστικές στρατιωτικές δομές απέναντι στο NATO,

ή συνδεόταν με επίσημη πυρηνική διάσταση.

Μέχρι στιγμής κάτι τέτοιο δεν έχει ανακοινωθεί.

Και τι λέει το Ισραήλ;

Εδώ επίσης χρειάζεται διάκριση ανάμεσα στην επίσημη θέση και στη στρατηγική ανάλυση.

Μέχρι στιγμής δεν έχει εμφανιστεί σαφής, επίσημη ισραηλινή κυβερνητική ανακοίνωση που να απορρίπτει τη Συμφωνία της Μέκκας.

Υπάρχει όμως προφανής ισραηλινή ανησυχία για τη συνολική ενίσχυση της Τουρκίας ως περιφερειακής στρατιωτικής δύναμης, ειδικά μέσα σε ένα σχήμα που συνδέει την Άγκυρα με το Ριάντ και το πυρηνικό Πακιστάν. Σύγχρονη διεθνής κάλυψη επισημαίνει ακριβώς αυτή την παράμετρο και την επιδείνωση των σχέσεων Άγκυρας–Ιερουσαλήμ.

Και εδώ η Ελλάδα αποκτά ιδιαίτερη σημασία.

Ελλάδα–Κύπρος–Ισραήλ αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη γεωπολιτική αξία

Για το Ισραήλ, η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία αποτελούν σταθερούς εταίρους στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ενέργεια.

Ασκήσεις.

Αεροπορική εκπαίδευση.

Πληροφορίες.

Αμυντική τεχνολογία.

Θαλάσσια ασφάλεια.

Όσο η Τουρκία αποκτά μεγαλύτερη στρατηγική πρόσβαση προς τον Κόλπο και το Πακιστάν, τόσο η σχέση Ισραήλ–Ελλάδας–Κύπρου αποκτά αυξημένη αξία ως στοιχείο περιφερειακής εξισορρόπησης.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δημιουργούνται δύο αντίπαλα στρατόπεδα με μαθηματική ακρίβεια.

Αλλά οι γεωπολιτικές γραμμές γίνονται σαφέστερες.

Η μεγάλη ειρωνεία: η Ελλάδα έχει προστατεύσει έναν νέο σύμμαχο της Τουρκίας

Εδώ βρίσκεται το παράδοξο που δεν πρέπει να χαθεί.

Η Ελλάδα έστειλε ελληνικά Patriot και Έλληνες στρατιωτικούς για να προστατεύσουν το σαουδαραβικό έδαφος και κρίσιμες ενεργειακές εγκαταστάσεις.

Σήμερα η ίδια Σαουδική Αραβία υπογράφει συλλογική αμυντική συμφωνία με την Τουρκία.

Αυτό μπορεί εκ πρώτης όψεως να μοιάζει αντιφατικό.

Στην πραγματικότητα αποτυπώνει τη νέα Μέση Ανατολή.

Το Ριάντ δεν σκέφτεται σε λογική:

«Ελλάδα ή Τουρκία».

Σκέφτεται:

«Ελλάδα και Τουρκία και ΗΠΑ και Πακιστάν και, όπου χρειάζεται, διάλογος με την Κίνα».

Η στρατηγική του Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν είναι να πολλαπλασιάζει τους εταίρους και να μειώνει τις εξαρτήσεις.

Άρα πρέπει να ανησυχεί η Αθήνα; Ναι – αλλά όχι για τον λάθος λόγο

Δεν υπάρχει σήμερα βάση για το συμπέρασμα ότι:

«σε περίπτωση ελληνοτουρκικού πολέμου, Σαουδική Αραβία και Πακιστάν θα επιτεθούν αυτομάτως στην Ελλάδα».

Αυτό δεν προκύπτει από τα δημόσια στοιχεία.

Υπάρχει όμως λόγος σοβαρής στρατηγικής παρακολούθησης.

Γιατί η Τουρκία δημιουργεί πλέον ένα δεύτερο πλέγμα διεθνών αμυντικών σχέσεων πέρα από το NATO.

Και αυτό μπορεί μακροπρόθεσμα να ενισχύσει:

τη βιομηχανική της βάση,

τη χρηματοδότηση εξοπλιστικών προγραμμάτων,

τη διαθεσιμότητα πυρομαχικών,

τη στρατιωτική τεχνολογία,

και το διεθνές της αποτύπωμα.

Αυτό είναι πολύ σημαντικότερο από το αν αύριο θα εμφανιστεί ένα σαουδαραβικό F-15 στο Αιγαίο.

Τι πρέπει να κάνει η Ελλάδα

Η ελληνική απάντηση δεν πρέπει να είναι να αντιμετωπίσει τη Σαουδική Αραβία ως χαμένο εταίρο.

Θα ήταν στρατηγικό λάθος.

Το αντίθετο.

Η Αθήνα έχει κάθε συμφέρον να βαθύνει ακόμη περισσότερο τη σχέση με το Ριάντ, ώστε η Σαουδική Αραβία να έχει τόσο ισχυρά συμφέροντα με την Ελλάδα που καμία ελληνοτουρκική κρίση να μην μπορεί να τη μετατρέψει εύκολα σε τουρκικό στρατηγικό προέκτασμα.

Άμυνα.

Ενέργεια.

Ηλεκτρικές διασυνδέσεις.

Επενδύσεις.

Ναυτιλία.

Ευρωπαϊκές σχέσεις.

Αμυντική βιομηχανία.

Εκεί βρίσκεται η πραγματική ελληνική απάντηση.

Η Συμφωνία της Μέκκας δεν σημαίνει ότι το Ριάντ έγινε αντίπαλος της Αθήνας

Σημαίνει όμως ότι η Τουρκία απέκτησε έναν νέο θεσμικό δεσμό συλλογικής ασφάλειας με δύο εξαιρετικά σημαντικές μουσουλμανικές δυνάμεις.

Και αυτό αλλάζει τους υπολογισμούς.

Σε μια σοβαρή ελληνοτουρκική κρίση, το πιθανότερο είναι ότι η Σαουδική Αραβία θα επιχειρούσε πρώτα να μην επιλέξει πλευρά και να αναλάβει διαμεσολαβητικό ρόλο.

Αν όμως η Τουρκία μπορούσε πειστικά να παρουσιαστεί ως θύμα ένοπλης επίθεσης, τότε η νέα ρήτρα θα έμπαινε για πρώτη φορά πραγματικά στο τραπέζι.

Και γι’ αυτό για την Αθήνα υπάρχει από σήμερα ένα νέο γεωπολιτικό καθήκον:

να διασφαλίσει ότι ο άνθρωπος που θα κληθεί κάποτε να διαλέξει ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία στο Ριάντ θα έχει κάθε λόγο να αρνηθεί να κάνει αυτή την επιλογή.

Γιατί η καλύτερη ελληνική ασφάλεια δεν είναι να μάθει τι θα κάνει η Σαουδική Αραβία την ημέρα μιας κρίσης.

Είναι να έχει διαμορφώσει από πριν τις σχέσεις έτσι ώστε το Ριάντ να μη θελήσει ποτέ να στραφεί απέναντι στην Αθήνα.

Πηγή: pagenews.gr