Κεφαλογιάννη: «Μηδενική ανοχή σε διακρίσεις και αντισημιτισμό – Η Ελλάδα είναι ανοιχτή και ασφαλής για όλους»

Μήνυμα μηδενικής ανοχής απέναντι σε ρατσιστικές συμπεριφορές, διακρίσεις και αντισημιτισμό έστειλε η υπουργός Τουρισμού Όλγα Κεφαλογιάννη, υπογραμμίζοντας ότι η Ελλάδα παραμένει ασφαλής και ανοιχτή για κάθε επισκέπτη, ανεξάρτητα από την εθνικότητα ή τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις.

Η τοποθέτηση της υπουργού αποκτά ιδιαίτερο βάρος μέσα σε μια περίοδο αυξημένης διεθνούς έντασης γύρω από τη Μέση Ανατολή, η οποία έχει μεταφερθεί σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες και στο επίπεδο των δημόσιων διαδηλώσεων, των μποϊκοτάζ και της αντιπαράθεσης γύρω από Ισραηλινούς ταξιδιώτες.

Η κυβερνητική θέση, όπως διατυπώνεται από το υπουργείο Τουρισμού, είναι σαφής: η πολιτική διαφωνία και η διαμαρτυρία είναι θεμιτές σε μια δημοκρατία· η στοχοποίηση όμως ανθρώπων λόγω εθνικότητας ή θρησκείας δεν είναι.

«Η Ελλάδα εγγυάται την ασφάλεια όλων των επισκεπτών της», σημειώνει η Όλγα Κεφαλογιάννη.

Και προσθέτει:

«Ρατσιστικές συμπεριφορές και εκδηλώσεις βίας τιμωρούνται παραδειγματικά, είναι απολύτως καταδικαστέες και δεν έχουν καμία θέση στη Δημοκρατία μας».

«Απαράβατη συνθήκη η προστασία κάθε επισκέπτη»

Η υπουργός Τουρισμού επισημαίνει ότι υπάρχει συνεργασία με τα συναρμόδια υπουργεία προκειμένου να διασφαλίζεται η προστασία των ταξιδιωτών.

«Το υπουργείο Τουρισμού συνεργάζεται στενά με όλα τα συναρμόδια υπουργεία, ώστε ο σεβασμός και η προστασία κάθε επισκέπτη, ανεξαρτήτως καταγωγής και θρησκευτικών πεποιθήσεων, να είναι απαράβατη συνθήκη της ελληνικής φιλοξενίας», αναφέρει.

Η τοποθέτηση δεν περιορίζεται αποκλειστικά στους Ισραηλινούς πολίτες.

Η κυβέρνηση επιχειρεί να δώσει στο μήνυμα καθολικό χαρακτήρα: ο κανόνας πρέπει να ισχύει για οποιονδήποτε βρίσκεται νόμιμα στη χώρα ως επισκέπτης, χωρίς διαχωρισμούς που βασίζονται στην καταγωγή, στο θρήσκευμα ή στις πολιτικές εξελίξεις στην πατρίδα του.

Κεφαλογιάννη: «Η Ελλάδα είναι ανοιχτή για όλους»

Η υπουργός είναι ιδιαίτερα κατηγορηματική και για την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό.

«Η Ελλάδα παραμένει ένας απόλυτα ασφαλής, φιλόξενος και ανοιχτός προορισμός παγκόσμιας εμβέλειας, τόσο για τους Ισραηλινούς πολίτες όσο και για όλους τους επισκέπτες της».

Η συγκεκριμένη διατύπωση έχει και σαφή τουριστική διάσταση.

Για μια χώρα που βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στον διεθνή τουρισμό, η εικόνα ότι κάποιος επισκέπτης μπορεί να στοχοποιηθεί εξαιτίας της εθνικότητάς του δεν αποτελεί μόνο κοινωνικό ή θεσμικό ζήτημα.

Μπορεί να εξελιχθεί και σε πρόβλημα διεθνούς εικόνας του ελληνικού τουριστικού προϊόντος.

Ισχυρός ο τουριστικός δεσμός Ελλάδας – Ισραήλ

Οι σχέσεις Ελλάδας και Ισραήλ στον τουρισμό έχουν ενισχυθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια.

Η ίδια η Όλγα Κεφαλογιάννη είχε επισημάνει τον Μάιο του 2026, στο Mare Med III Conference στην Αθήνα, ότι οι ελληνοϊσραηλινές σχέσεις διαθέτουν «βαθιές ιστορικές ρίζες και πολιτισμική εγγύτητα» και ότι ο τουρισμός αποτελεί μια από τις πιο δυναμικές γέφυρες μεταξύ των δύο χωρών.

Η υπουργός είχε αναφέρει ακόμη ότι χιλιάδες Ισραηλινοί επισκέπτες επιλέγουν κάθε χρόνο την Ελλάδα, ενώ ελληνικές πόλεις προσελκύουν και επισκέπτες από εβραϊκές κοινότητες του εξωτερικού που ενδιαφέρονται για την κοινή ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά.

Επομένως, η σημερινή παρέμβαση δεν γίνεται σε πολιτικό κενό.

Αφορά μια αγορά με πραγματικό οικονομικό και τουριστικό βάρος, αλλά ταυτόχρονα και μια ιδιαίτερα ευαίσθητη περίοδο λόγω του πολέμου και των γεγονότων στη Μέση Ανατολή.

Άλλο η κριτική στο Ισραήλ, άλλο η στοχοποίηση Ισραηλινών

Ένα κρίσιμο σημείο στη δημόσια συζήτηση είναι η διάκριση ανάμεσα στην πολιτική κριτική προς την κυβέρνηση του Ισραήλ και στη συμπεριφορά απέναντι σε πολίτες επειδή είναι Ισραηλινοί ή Εβραίοι.

Η πρώτη προστατεύεται στο πλαίσιο της ελευθερίας της έκφρασης και της πολιτικής διαμαρτυρίας.

Η δεύτερη μπορεί, ανάλογα με τη συμπεριφορά, να περάσει στο πεδίο της διάκρισης, της παρενόχλησης ή ακόμη και της βίας.

Αυτό είναι ουσιαστικά το όριο που επιχειρεί να χαράξει η παρέμβαση Κεφαλογιάννη.

Κανείς δεν μπορεί να απαιτήσει από έναν πολίτη να ταυτιστεί με την πολιτική μιας ξένης κυβέρνησης.

Αντίστοιχα, όμως, κανένας επισκέπτης δεν μπορεί να θεωρείται προσωπικά υπεύθυνος για τις αποφάσεις της κυβέρνησης της χώρας του μόνο και μόνο λόγω της υπηκοότητάς του.

Το ζήτημα έχει ήδη απασχολήσει την Ελλάδα

Η συζήτηση δεν είναι θεωρητική.

Τα τελευταία χρόνια έχουν καταγραφεί στην Ελλάδα έντονες φιλοπαλαιστινιακές κινητοποιήσεις με αφορμή αφίξεις Ισραηλινών επισκεπτών ή κρουαζιερόπλοιων, όπως επίσης καταγγελίες για επεισόδια σε βάρος Ισραηλινών τουριστών.

Οι συγκεκριμένες περιπτώσεις απαιτούν ιδιαίτερη προσοχή, καθώς δεν μπορεί κάθε διαμαρτυρία κατά της πολιτικής του Ισραήλ να χαρακτηρίζεται αυτομάτως αντισημιτική.

Υπάρχει όμως σαφής διαφορά όταν η διαμαρτυρία μετατρέπεται σε γενικευμένη στοχοποίηση ανθρώπων λόγω της ισραηλινής τους ταυτότητας.

Ακόμη και εκθέσεις ισραηλινών κρατικών φορέων είχαν καταγράψει το 2025 ανησυχίες για περιστατικά και κινητοποιήσεις στην Ελλάδα με επίκεντρο Ισραηλινούς ταξιδιώτες. Αυτές οι πηγές αποτυπώνουν την ισραηλινή αξιολόγηση των γεγονότων και δεν πρέπει να θεωρούνται ουδέτερη αποτίμησή τους, δείχνουν όμως ότι η εικόνα της ασφάλειας στην Ελλάδα παρακολουθείται στενά και από το εξωτερικό.

Η οικονομική διάσταση του μηνύματος

Πέρα από το πολιτικό και θεσμικό επίπεδο, υπάρχει και μια καθαρά οικονομική παράμετρος.

Η Ελλάδα επενδύει σημαντικά στην εικόνα της ως ασφαλούς προορισμού.

Η τουριστική οικονομία λειτουργεί σε μεγάλο βαθμό πάνω στην εμπιστοσύνη: ο ταξιδιώτης πρέπει να θεωρεί ότι μπορεί να κινηθεί, να μείνει σε ξενοδοχείο, να φάει σε εστιατόριο και να επισκεφθεί έναν προορισμό χωρίς φόβο ότι θα αντιμετωπίσει διαφορετική μεταχείριση εξαιτίας της εθνικότητας ή της θρησκείας του.

Μια σειρά περιστατικών, ακόμη και αν είναι περιορισμένη αριθμητικά, μπορεί να αποκτήσει πολύ μεγαλύτερη διεθνή δημοσιότητα από το πραγματικό της μέγεθος.

Για το υπουργείο Τουρισμού, λοιπόν, το ζήτημα δεν είναι μόνο η καταδίκη των διακρίσεων.

Είναι και η προστασία της διεθνούς αξιοπιστίας της Ελλάδας ως προορισμού.

Η ελληνική φιλοξενία ως πολιτική θέση

Η φράση της Όλγας Κεφαλογιάννη περί «απαράβατης συνθήκης της ελληνικής φιλοξενίας» συμπυκνώνει το μήνυμα που θέλει να εκπέμψει η κυβέρνηση.

Η φιλοξενία δεν παρουσιάζεται απλώς ως διαφημιστικό χαρακτηριστικό του ελληνικού τουρισμού.

Αναβαθμίζεται σε αρχή ίσης μεταχείρισης.

Αυτό σημαίνει ότι ένας Ισραηλινός, ένας Παλαιστίνιος, ένας Αμερικανός, ένας Άραβας ή οποιοσδήποτε άλλος επισκέπτης πρέπει να έχει την ίδια προστασία από το κράτος.

Η λογική είναι ότι οι διεθνείς συγκρούσεις δεν μπορούν να εισάγονται στην καθημερινότητα με όρους συλλογικής ευθύνης.

Το δύσκολο στοίχημα: Ασφάλεια χωρίς περιορισμό της διαμαρτυρίας

Υπάρχει πάντως και μια δεύτερη πλευρά που η Πολιτεία καλείται να διαχειριστεί.

Η προστασία των επισκεπτών πρέπει να συνδυάζεται με την προστασία του δικαιώματος στη νόμιμη και ειρηνική διαμαρτυρία.

Οι πολίτες έχουν δικαίωμα να διαδηλώνουν κατά του πολέμου στη Γάζα, να επικρίνουν το Ισραήλ, την κυβέρνηση Νετανιάχου ή οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση και να ζητούν αλλαγή της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Το όριο βρίσκεται εκεί όπου η πολιτική διαμαρτυρία μετατρέπεται σε απειλή, βία ή αποκλεισμό ανθρώπων λόγω ταυτότητας.

Αυτό είναι και το δύσκολο θεσμικό ισοζύγιο:

ούτε ποινικοποίηση της πολιτικής διαφωνίας ούτε ανοχή στη ρατσιστική στοχοποίηση.

Ένα μήνυμα και προς το εξωτερικό

Η ανακοίνωση της υπουργού Τουρισμού απευθύνεται τελικά σε δύο ακροατήρια.

Το πρώτο είναι το εσωτερικό.

Το μήνυμα είναι ότι η ελληνική πολιτεία δεν πρόκειται να ανεχθεί πράξεις βίας ή διακρίσεων εις βάρος επισκεπτών.

Το δεύτερο είναι το διεθνές κοινό και ειδικά η ισραηλινή τουριστική αγορά.

Εκεί το μήνυμα είναι εξίσου ξεκάθαρο:

η Ελλάδα παραμένει ανοιχτή, ασφαλής και φιλόξενη.

Και αυτό, σε μια περίοδο γεωπολιτικής έντασης, είναι κάτι περισσότερο από τουριστικό σύνθημα.

Είναι θέση αρχής για τον τρόπο με τον οποίο μια ευρωπαϊκή δημοκρατία αντιμετωπίζει όσους βρίσκονται στο έδαφός της: όχι με βάση τη συλλογική ενοχή, αλλά με βάση την ισονομία, την ασφάλεια και τον σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.