Ο πόλεμος των «5 εβδομάδων» έγινε έξι μήνες: Οι έξι αλλαγές Τραμπ στο σχέδιο για το Ιράν

Από τη στρατιωτική νίκη και τη συμφωνία για το Ορμούζ μέχρι τον οικονομικό πόλεμο – Έξι μήνες μετά την έναρξη των επιχειρήσεων, η Ουάσιγκτον εξακολουθεί να αναζητεί την έξοδο

Στις 28 Φεβρουαρίου άρχισε ο πόλεμος των Ηνωμένων Πολιτειών με το Ιράν.

Έξι μήνες αργότερα, ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της σύγκρουσης δεν είναι μόνο η διάρκειά της.

Είναι το πόσες φορές έχει αλλάξει η αμερικανική περιγραφή του τρόπου με τον οποίο μπορεί να τελειώσει.

Ο Ντόναλντ Τραμπ είχε αρχικά παρουσιάσει μια εικόνα σχετικά σύντομης στρατιωτικής επιχείρησης, διάρκειας περίπου τεσσάρων έως πέντε εβδομάδων.

Η πραγματικότητα αποδείχθηκε διαφορετική.

Ο πόλεμος συμπληρώνει έξι μήνες και το αμερικανικό endgame παραμένει ρευστό.

1. Η αρχική υπόσχεση: ένας σύντομος πόλεμος

Ο πρώτος στόχος ήταν καθαρά στρατιωτικός.

Η Ουάσιγκτον ήθελε να υποβαθμίσει δραστικά το ιρανικό πυραυλικό δυναμικό και να καταστρέψει ό,τι είχε απομείνει από το πυρηνικό πρόγραμμα της χώρας.

Η λογική ήταν ότι η στρατιωτική υπεροχή των ΗΠΑ θα μπορούσε να δημιουργήσει γρήγορα τις προϋποθέσεις για τερματισμό της σύγκρουσης.

Δεν συνέβη.

2. Από τη νίκη στη συμφωνία

Καθώς ο πόλεμος παρατεινόταν, το μήνυμα άλλαξε.

Τον Απρίλιο, ο Τραμπ άρχισε να μιλά για στρατιωτική επιτυχία και παράλληλα να στρέφεται προς μια πολιτική συμφωνία.

Η στρατηγική μετακινήθηκε από το «κερδίζουμε τον πόλεμο» στο «η στρατιωτική πίεση θα φέρει το Ιράν στο τραπέζι».

3. Το Ορμούζ γίνεται το κέντρο του πολέμου

Η Τεχεράνη όμως διέθετε ένα εξαιρετικά ισχυρό όπλο: το Στενό του Ορμούζ.

Η σύγκρουση μετατράπηκε έτσι από πόλεμο γύρω από πυραύλους και πυρηνικά σε μάχη για το σημαντικότερο ενεργειακό chokepoint του κόσμου.

Η δυνατότητα του Ιράν να περιορίζει τη ναυσιπλοΐα αύξανε το κόστος όχι μόνο για τις ΗΠΑ αλλά για ολόκληρη την παγκόσμια οικονομία.

4. Η προσωρινή διπλωματική έξοδος

Ακολούθησε προσπάθεια για memorandum of understanding με το Ιράν και προσωρινή αποκλιμάκωση.

Για ένα διάστημα δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι το μοντέλο «στρατιωτική πίεση + περιφερειακή διαμεσολάβηση» μπορούσε να οδηγήσει σε έξοδο.

Η συμφωνία όμως κατέρρευσε.

Το Ορμούζ παρέμεινε βασικό σημείο σύγκρουσης και η αμερικανική στρατηγική άλλαξε ξανά.

5. Επιστροφή στην απειλή ισχύος

Μετά την αποτυχία της διπλωματικής προσπάθειας, ο Τραμπ επέστρεψε σε σκληρότερη ρητορική.

Οι απειλές στρατιωτικής κλιμάκωσης επανήλθαν, ενώ οι ΗΠΑ προσπάθησαν παράλληλα να αποδυναμώσουν επιχειρησιακά την ιρανική δυνατότητα ελέγχου του Ορμούζ.

Και σε αυτό το πεδίο η Ουάσιγκτον θεωρεί σήμερα ότι έχει σημειώσει σημαντική πρόοδο.

6. Το νέο όπλο: οικονομικός πόλεμος

Η τελευταία μετατόπιση είναι οικονομική.

Η κυβέρνηση Τραμπ έχει περάσει σε μια εκστρατεία βαθύτερης οικονομικής απομόνωσης του Ιράν.

Η λεγόμενη Operation Economic Outcast διευρύνει τις δευτερογενείς κυρώσεις και απειλεί ξένες οντότητες που συνεχίζουν συγκεκριμένες συναλλαγές με το Ιράν με αποκλεισμό από το αμερικανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Το υπουργείο Οικονομικών έβαλε ήδη στη μαύρη λίστα περισσότερους από 60 στόχους που συνδέονται με το Ιράν.

Άρα το σημερινό αμερικανικό δόγμα δεν είναι μόνο «χτυπάμε το Ιράν».

Είναι στρατιωτική πίεση + Ορμούζ + οικονομικός στραγγαλισμός.

Το ένα πράγμα που δεν άλλαξε

Μέσα σε όλες αυτές τις μεταβολές υπάρχει μία σταθερά.

Ο Τραμπ επιμένει ότι το Ιράν δεν μπορεί να αποκτήσει πυρηνικό όπλο.

Όλα τα υπόλοιπα — ο τρόπος, το χρονοδιάγραμμα, η διπλωματία, οι κυρώσεις και το πότε μπορεί να τελειώσει ο πόλεμος — έχουν αλλάξει.

Και αυτή ακριβώς είναι η μεγαλύτερη αδυναμία του σημερινού αμερικανικού endgame:

η Ουάσιγκτον γνωρίζει με αρκετή σαφήνεια τι δεν θέλει να επιτρέψει στο Ιράν, αλλά έξι μήνες μετά εξακολουθεί να αναζητεί τον μηχανισμό που θα μετατρέψει τη στρατιωτική υπεροχή σε βιώσιμη πολιτική έξοδο.

Πηγή: pagenews.gr