Κι αν δεν τελειώσουν στις κάλπες; Ποιος έχει τον τελευταίο λόγο στις αμφισβητούμενες έδρες των ΗΠΑ

Οι πολιτείες μετρούν και πιστοποιούν τις ψήφους, αλλά Βουλή και Γερουσία κρίνουν τις εκλογές των μελών τους — Πώς οι ενστάσεις μπορούν να παρατείνουν τη μάχη για τον έλεγχο του Κογκρέσου μετά τις 3 Νοεμβρίου.

Η εκλογική βραδιά μπορεί να δώσει καθαρό νικητή. Μπορεί όμως να αφήσει ορισμένες αναμετρήσεις ανοιχτές για εβδομάδες, με επανακαταμετρήσεις, προσφυγές και διαφωνίες για το ποιος δικαιούται να καταλάβει μια έδρα.

Στις αμερικανικές ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου, αυτή η πιθανότητα αποκτά ιδιαίτερο πολιτικό βάρος: εάν ο έλεγχος του Κογκρέσου κριθεί σε ελάχιστες έδρες, μια εκκρεμής αναμέτρηση μπορεί να επηρεάσει τη συγκρότηση της νέας πλειοψηφίας.

Υπάρχει, μάλιστα, μια συνταγματική πρόβλεψη που μεταφέρει την τελική κρίση μέσα στο ίδιο το Κογκρέσο. Κάθε σώμα είναι αρμόδιο να κρίνει τις εκλογές, τα αποτελέσματα και τα προσόντα των δικών του μελών.

Αυτό δεν καταργεί την καταμέτρηση, την πιστοποίηση ή τον δικαστικό έλεγχο στις πολιτείες. Σημαίνει ότι μια αμφισβητούμενη βουλευτική ή γερουσιαστική έδρα μπορεί να απασχολήσει και τους ίδιους τους νομοθέτες.

Από την καταμέτρηση στην πιστοποίηση

Οι ομοσπονδιακές εκλογές οργανώνονται από τις πολιτείες, σύμφωνα με τις διαδικασίες και τις προθεσμίες τους.

Οι αριθμοί που εμφανίζονται στις οθόνες το βράδυ των εκλογών είναι προσωρινοί. Ακολουθούν έλεγχοι, η ενσωμάτωση έγκυρων ψηφοδελτίων που εκκρεμούν και η επίσημη πιστοποίηση.

Η μεταβολή ενός προβαδίσματος κατά την καταμέτρηση ή η καθυστέρηση στην οριστικοποίηση δεν αποτελούν από μόνες τους ένδειξη παρατυπίας. Σε μια οριακή αναμέτρηση, όμως, μπορούν να συνοδευτούν από αιτήματα επανακαταμέτρησης και δικαστικές αμφισβητήσεις.

Η επίσημη διαδικασία συνεχίζεται μετά την εκλογική βραδιά — ανεξάρτητα από το πότε ένα μέσο ενημέρωσης προβλέπει τον νικητή.

Πώς φτάνει μια ένσταση στη Βουλή

Στη Βουλή των Αντιπροσώπων, ένας ηττημένος υποψήφιος μπορεί να αμφισβητήσει το πιστοποιημένο αποτέλεσμα μέσω της διαδικασίας που προβλέπει ο Federal Contested Elections Act.

Η αρμόδια Επιτροπή Διοίκησης της Βουλής εξετάζει την υπόθεση και μπορεί να εισηγηθεί στην Ολομέλεια πώς πρέπει να αντιμετωπιστεί.

Η αρμοδιότητα αυτή αφορά συγκεκριμένη εκλογική διαφορά. Δεν αποτελεί γενική εξουσιοδότηση στην πλειοψηφία να αντικαθιστά τα αποτελέσματα επειδή δεν της αρέσουν.

Η πολιτική ευαισθησία είναι, ωστόσο, προφανής: εκείνοι που αποφασίζουν για μια αμφισβητούμενη έδρα ανήκουν στα κόμματα που διεκδικούν τον έλεγχο του σώματος.

Εάν η υπόθεση παραμένει ανοιχτή όταν αναλάβει το νέο Κογκρέσο τον Ιανουάριο, περνά στη νέα Βουλή και όχι στην απερχόμενη.

Αυτό μπορεί να περιπλέξει την έναρξη της κοινοβουλευτικής περιόδου, κατά την οποία η Βουλή πρέπει να οργανωθεί και να εκλέξει πρόεδρο.

Η αντίστοιχη διαδικασία στη Γερουσία

Στη Γερουσία, οι αμφισβητήσεις παραπέμπονται στην Επιτροπή Κανονισμού, η οποία εξετάζει τις υποθέσεις και υποβάλλει συστάσεις στο σώμα.

Η διαδικασία μπορεί να εξελιχθεί σε πολιτική αντιπαράθεση, ιδιαίτερα όταν οι κομματικοί συσχετισμοί είναι οριακοί.

Και τα δύο σώματα έχουν ακολουθήσει στην πράξη τη λύση της προσωρινής αποδοχής εκλεγμένων υποψηφίων, ενώ συνεχίζεται η διερεύνηση της εκλογής τους. Σε άλλες περιπτώσεις, όμως, παρατεταμένες δικαστικές εκκρεμότητες έχουν αφήσει έδρες κενές.

Το πρακτικό ζήτημα είναι ποιος συμμετέχει στις ψηφοφορίες και με ποιους αριθμητικούς συσχετισμούς λειτουργεί το σώμα μέχρι να λυθεί η διαφορά.

Η έδρα που έμεινε κενή για έξι μήνες

Η αναμέτρηση της Μινεσότα το 2008 δείχνει πόσο μπορεί να διαρκέσει μια εκλογική εκκρεμότητα.

Ο Δημοκρατικός Αλ Φράνκεν και ο Ρεπουμπλικανός Νορμ Κόουλμαν βρέθηκαν σε παρατεταμένη διαμάχη, με επανακαταμέτρηση και δικαστική διαδικασία.

Ο Φράνκεν ορκίστηκε τελικά στις 7 Ιουλίου 2009, περίπου έξι μήνες μετά την έναρξη της θητείας για την οποία είχε εκλεγεί.

Ακόμη πιο σύνθετη ήταν η υπόθεση του Νιου Χάμσαϊρ, μετά τις εκλογές του 1974. Η διαφορά μεταξύ του Δημοκρατικού Τζον Ντέρκιν και του Ρεπουμπλικανού Λούις Γουάιμαν δεν επιλύθηκε μέσω των διαδοχικών διαδικασιών.

Η Γερουσία κήρυξε τελικά την έδρα κενή και ακολούθησε νέα εκλογή τον Σεπτέμβριο του 1975, στην οποία επικράτησε ο Ντέρκιν.

Τα παραδείγματα καταγράφουν θεσμικές δυνατότητες, όχι πρόβλεψη ότι οι φετινές αναμετρήσεις θα έχουν αντίστοιχη εξέλιξη.

Γιατί το μέγεθος της πλειοψηφίας έχει σημασία

Στις φετινές εκλογές ανανεώνονται και οι 435 έδρες της Βουλής, ενώ στη Γερουσία κρίνονται 35 έδρες, μαζί με τις ειδικές εκλογές.

Εάν ένα κόμμα εξασφαλίσει άνετη πλειοψηφία, μια μεμονωμένη ένσταση μπορεί να μην επηρεάσει τον έλεγχο του σώματος. Εάν η διαφορά περιοριστεί σε ελάχιστες έδρες, η ίδια υπόθεση αποκτά πολύ μεγαλύτερη σημασία.

Αυτό εξηγεί γιατί οι οριακές αναμετρήσεις συγκεντρώνουν νομικούς πόρους και πολιτική προσοχή. Η επίδρασή τους μπορεί να φτάσει από τη συγκρότηση επιτροπών μέχρι την έγκριση νομοθεσίας και τον κοινοβουλευτικό έλεγχο της κυβέρνησης Τραμπ.

Η καθυστέρηση δεν σημαίνει ανατροπή

Το κρίσιμο στοιχείο είναι να διαχωρίζεται η νόμιμη αμφισβήτηση ενός αποτελέσματος από την ατεκμηρίωτη καταγγελία του.

Μια ένσταση χρειάζεται συγκεκριμένη βάση και προβλέπεται να εξεταστεί μέσα από καθορισμένες διαδικασίες. Η ύπαρξή της δεν αποδεικνύει ότι συνέβη νοθεία, ούτε προδικάζει αλλαγή νικητή.

Οι κάλπες της 3ης Νοεμβρίου θα καθορίσουν τους συσχετισμούς. Σε ορισμένες αναμετρήσεις, όμως, η οριστική απάντηση για το ποιος καταλαμβάνει την έδρα μπορεί να απαιτήσει περισσότερο χρόνο.

Το συνταγματικό σημείο αναφοράς παραμένει το Άρθρο Ι, Τμήμα 5:

«Κάθε Σώμα κρίνει τις εκλογές, τα αποτελέσματα και τα προσόντα των δικών του μελών».

Πηγή: pagenews.gr