Από τον κορσέ στο Ozempic: Το «ιδανικό σώμα» που επιβάλλει η μόδα
Πηγή Φωτογραφίας: AFP/Από τον κορσέ στο Ozempic: Το «ιδανικό σώμα» που επιβάλλει η μόδα
Η μόδα έχει μάθει να μιλά τη γλώσσα της συμπερίληψης. Στις καμπάνιες, στις πασαρέλες και στις δημόσιες τοποθετήσεις μεγάλων brands, λέξεις όπως «διαφορετικότητα», «αποδοχή» και «θετικότητα σώματος» εμφανίζονται πλέον σχεδόν αυτονόητα. Πίσω όμως από αυτή τη νέα ρητορική, η πραγματικότητα της βιομηχανίας παραμένει πολύ πιο σύνθετη και, σε πολλές περιπτώσεις, πολύ λιγότερο προοδευτική.
Από τους κορσέδες της βικτωριανής εποχής μέχρι τη σημερινή κουλτούρα του Ozempic, η ιστορία της μόδας είναι στενά δεμένη με την ιδέα του ελέγχου του σώματος. Κάθε εποχή κατασκεύασε το δικό της πρότυπο: άλλοτε τη λεπτή μέση, άλλοτε τις καμπύλες, άλλοτε την ακραία λεπτότητα και άλλοτε το γυμνασμένο σώμα με σχεδόν αδύνατες αναλογίες.
Η μόδα και η διαρκής αναζήτηση του «σωστού» σώματος
Η βιομηχανία της μόδας δεν διαμόρφωσε απλώς ρούχα. Διαμόρφωσε και επιθυμίες. Μέσα από εικόνες, πασαρέλες, περιοδικά και πλέον social media, όρισε ξανά και ξανά ποιο σώμα θεωρείται επιθυμητό, μοντέρνο, κομψό ή αποδεκτό.
Στη βικτωριανή εποχή, ο κορσές λειτουργούσε ως εργαλείο πειθαρχίας της γυναικείας σιλουέτας. Περιόριζε τη μέση και κατασκεύαζε μια εικόνα θηλυκότητας που δεν ήταν φυσική, αλλά επιβεβλημένη.
Αργότερα, η δεκαετία του 1950 ανέδειξε ένα διαφορετικό πρότυπο, με καμπύλες και έντονη θηλυκότητα, όπως εκφράστηκε μέσα από τη δημόσια εικόνα της Marilyn Monroe. Ωστόσο, ούτε αυτό ήταν απαλλαγμένο από κανόνες. Ήταν απλώς ένα άλλο πρότυπο, εξίσου συγκεκριμένο.
Από την Twiggy στο «heroin chic»
Στη δεκαετία του 1960 και του 1970, η μόδα άρχισε να στρέφεται σε πιο λεπτές, σχεδόν αγορίστικες σιλουέτες. Η Twiggy έγινε σύμβολο μιας νέας αισθητικής, όπου η νεότητα, η λεπτότητα και η μίνιμαλ γραμμή κυριάρχησαν.
Τη δεκαετία του 1990, η εποχή των supermodels καθιέρωσε την ψηλόλιγνη και αυστηρά γυμνασμένη σιλουέτα, ενώ λίγο αργότερα η αισθητική του heroin chic έκανε την υπερβολική λεπτότητα σχεδόν πολιτισμική εμμονή.
Το χλωμό πρόσωπο, οι μαύροι κύκλοι, το ατημέλητο ύφος και το πολύ λεπτό σώμα έγιναν για ένα διάστημα μέρος της υψηλής μόδας, αφήνοντας ισχυρό αποτύπωμα στην εικόνα που πρόβαλλαν τα περιοδικά και οι πασαρέλες.
Τα 2000s και η επιστροφή της πίεσης
Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, τα χαμηλοκάβαλα τζιν και τα κοντά τοπ επανέφεραν στο επίκεντρο την επίπεδη κοιλιά και τη λεπτή μέση. Η κουλτούρα του «size zero» κυριάρχησε όχι μόνο στη μόδα, αλλά και στο Χόλιγουντ.
Ο Τύπος σχολίαζε εμμονικά τα σώματα διάσημων γυναικών, ενώ η δημόσια εικόνα ηθοποιών και pop stars γινόταν αντικείμενο συνεχούς σύγκρισης. Η εμφάνιση μετατράπηκε σε διαρκή αξιολόγηση.
Λίγο αργότερα, οι Kardashians έφεραν ξανά τις καμπύλες στη δημόσια συζήτηση, όμως και αυτό το πρότυπο παρέμεινε αυστηρό: έντονοι γοφοί, πολύ λεπτή μέση και ένα σώμα σχεδόν γλυπτικό, συχνά μακριά από τη φυσική πραγματικότητα των περισσότερων ανθρώπων.
Η εποχή του Ozempic και η νέα μορφή πίεσης
Σήμερα, η συζήτηση γύρω από το Ozempic και παρόμοια φάρμακα έχει ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο στη σχέση μόδας, σώματος και κοινωνικής πίεσης. Η γρήγορη απώλεια βάρους παρουσιάζεται συχνά ως νέα αισθητική τάση, επαναφέροντας τη λεπτότητα στο κέντρο της επιθυμίας.
Το πρόβλημα δεν είναι η προσωπική επιλογή ή η ιατρική χρήση ενός φαρμάκου όταν υπάρχει πραγματική ανάγκη και ιατρική παρακολούθηση. Το πρόβλημα είναι όταν μια ολόκληρη κουλτούρα αρχίζει να αντιμετωπίζει το σώμα σαν project διαρκούς διόρθωσης.
Η μόδα, που δηλώνει ότι έχει αγκαλιάσει τη διαφορετικότητα, εξακολουθεί σε μεγάλο βαθμό να προβάλλει ένα στενό φάσμα σωμάτων ως ιδανικό.
Η συμπερίληψη που μένει συχνά στην εικόνα
Τα τελευταία χρόνια υπήρξαν σημαντικές κινήσεις. Η Valentina Sampaio έγινε το πρώτο ανοιχτά τρανς μοντέλο σε καμπάνια της Victoria’s Secret το 2019, ενώ η Savage X Fenty της Rihanna άλλαξε τη συζήτηση, παρουσιάζοντας γυναίκες διαφορετικών σωμάτων, ηλικιών και ταυτοτήτων χωρίς να τις αντιμετωπίζει ως εξαίρεση.
Ωστόσο, αυτές οι κινήσεις δεν αρκούν από μόνες τους για να αλλάξουν τη δομή της βιομηχανίας.
Σύμφωνα με την έκθεση Size Inclusivity Report Spring/Summer 2026 του Vogue Business, από 9.038 εμφανίσεις σε 198 επιδείξεις μόδας, μόλις το 0,9% αφορούσε plus-size μοντέλα και το 2% mid-size μοντέλα. Αυτό σημαίνει ότι πάνω από το 97% των εμφανίσεων εξακολουθεί να κινείται σε πολύ περιορισμένα μεγέθη.
Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι ένα σώμα, αλλά η μονοκρατορία του
Η μόδα έχει δικαίωμα να αναζητά γραμμές, αναλογίες και αισθητικές φόρμες. Το πρόβλημα αρχίζει όταν ένα συγκεκριμένο σώμα παρουσιάζεται ξανά και ξανά ως το μόνο σώμα που αξίζει να ντυθεί, να φωτογραφηθεί, να προβληθεί και να επιθυμηθεί.
Όταν μια βιομηχανία επαναλαμβάνει διαρκώς την ίδια εικόνα, το μήνυμα γίνεται σαφές, ακόμη κι αν δεν λέγεται ανοιχτά: αυτό είναι το σώμα που μετράει.
Τα social media ενισχύουν ακόμη περισσότερο αυτή την πίεση. Οι εικόνες φιλτράρονται, διορθώνονται, συγκρίνονται και μετατρέπονται σε περιεχόμενο προς αξιολόγηση. Έτσι, η πραγματική ανθρώπινη ποικιλομορφία υποχωρεί μπροστά σε μια ψηφιακή αισθητική που συχνά δεν έχει σχέση με την καθημερινή ζωή.
Η μόδα χρειάζεται πραγματική αλλαγή, όχι επικοινωνιακή βιτρίνα
Το ζητούμενο δεν είναι μία διαφορετική καμπάνια ανά σεζόν ούτε ένα μεμονωμένο plus-size casting σε μια μεγάλη πασαρέλα. Το ζητούμενο είναι η διαφορετικότητα να πάψει να λειτουργεί ως εξαίρεση και να γίνει φυσικό κομμάτι της βιομηχανίας.
Η συμπερίληψη δεν μπορεί να είναι απλώς σύνθημα. Πρέπει να φαίνεται στα μεγέθη των ρούχων, στα μοντέλα που επιλέγονται, στις καμπάνιες, στις πασαρέλες και στον τρόπο που η μόδα μιλά για το σώμα.
Από τον κορσέ μέχρι το Ozempic, η βιομηχανία της μόδας έχει αποδείξει ότι ξέρει να κατασκευάζει πρότυπα. Το ερώτημα είναι αν μπορεί επιτέλους να σταματήσει να επιβάλλει ένα και μοναδικό ιδανικό σώμα και να αποδεχθεί ότι η πραγματική ομορφιά δεν χωρά σε ένα μόνο μέγεθος.
Πηγή: Pagenews.gr
Διαβάστε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο
