Financial Times: Η Μόσχα δεν χρειάζεται να καταστρέψει την ουκρανική σοδειά για να προκαλέσει ζημιά. Αρκεί να κάνει τη μεταφορά της τόσο επικίνδυνη ώστε κανείς να μη θέλει να τη φορτώσει. Μετά τις ρωσικές επιθέσεις σε λιμάνια και εμπορικά πλοία, η θαλάσσια έξοδος της Ουκρανίας έχει σχεδόν παραλύσει. Η εναλλακτική μέσω Δούναβη πλήττεται από χαμηλή στάθμη νερού και η χερσαία έξοδος περνά από Πολωνία, Ουγγαρία και Σλοβακία — χώρες που θέλουν να στηρίξουν το Κίεβο, αλλά δεν θέλουν ξανά ουκρανικά σιτηρά στις αγορές τους. Το αποτέλεσμα είναι ένα νέο ευρωπαϊκό δίλημμα: αλληλεγγύη στην Ουκρανία ή προστασία των δικών της αγροτών;
Στο δύσκολο έργο που καλούνται να αντιμετωπίσουν καθημερινά οι πυροσβέστες κατά τη διάρκεια της αντιπυρικής περιόδου αναφέρθηκε το πρωί της Πέμπτης (13/08) ο υπουργός Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας, Ευάγγελος Τουρνάς.
Ο Χακάν Φιντάν επισκέπτεται Τρίπολη και Βεγγάζη, καθώς η Άγκυρα προωθεί την πολιτική της «ενιαίας Λιβύης» και ενισχύει την συνεργασία σε θέματα ενέργειας.
Μόλις λίγες ημέρες μετά τη δημιουργία του νέου αμυντικού άξονα Σαουδικής Αραβίας–Τουρκίας–Πακιστάν, η απουσία της Αιγύπτου εξελίσσεται στην πρώτη μεγάλη δοκιμασία του. Ο Hakan Fidan μεταβαίνει στο Κάιρο ενώ αντικρουόμενες πληροφορίες θέλουν την Άγκυρα να επιθυμούσε την ένταξη της Αιγύπτου και το Ριάντ να την απέκλεισε. Εάν αυτό επιβεβαιωθεί, το σημαντικότερο ερώτημα δεν είναι γιατί έμεινε έξω ο Sisi — αλλά ποιος τελικά θα καθορίζει ποιος μπαίνει στη νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας του μουσουλμανικού κόσμου.
Η σύγκρουση Ινδίας–Πακιστάν για τη Συνθήκη των Υδάτων του Ινδού δεν αφορά πλέον μόνο δύο πυρηνικές δυνάμεις και μερικά φράγματα στο Κασμίρ. Αφορά κάτι πολύ μεγαλύτερο: αν ένα κράτος που ελέγχει τα ανάντη ενός διασυνοριακού ποταμού μπορεί, επικαλούμενο λόγους εθνικής ασφάλειας, να παγώσει μια διεθνή συνθήκη, να απορρίψει τη διαιτησία της και να συνεχίσει χωρίς ουσιαστικό κόστος. Το παράδοξο για το Νέο Δελχί είναι ότι το προηγούμενο που δημιουργεί απέναντι στο Πακιστάν θα μπορούσε αύριο να χρησιμοποιηθεί από την Κίνα απέναντι στην ίδια την Ινδία στον Βραχμαπούτρα.
Shenzhen was not chosen by accident to host APEC Economic Leaders’ Week in November 2026. The city that evolved from China’s pioneering Special Economic Zone into a global center for hardware, telecommunications, electric vehicles, drones, artificial intelligence and robotics offers Beijing the perfect stage for a much bigger message: the next phase of China’s rise will not be built on trade alone, but on technological and industrial power.
Η Shenzhen δεν επελέγη τυχαία για να φιλοξενήσει την Εβδομάδα Ηγετών της APEC τον Νοέμβριο του 2026. Η πόλη που μετατράπηκε από την πρώτη Ειδική Οικονομική Ζώνη της Κίνας σε παγκόσμιο κέντρο hardware, τηλεπικοινωνιών, ηλεκτρικών οχημάτων, drones, τεχνητής νοημοσύνης και ρομποτικής αποτελεί το ιδανικό σκηνικό για το μήνυμα που θέλει να εκπέμψει το Πεκίνο: ότι η επόμενη φάση της κινεζικής ανάπτυξης δεν θα στηριχθεί μόνο στο εμπόριο, αλλά στην τεχνολογική και βιομηχανική υπεροχή.
Saudi Arabia, Turkey and nuclear-armed Pakistan have signed a collective-defence agreement in Mecca whose central principle inevitably evokes NATO’s Article 5: an armed attack against one is to be treated as an attack against all. There is no integrated command, no NATO-style military headquarters and no fully unified fighting force — at least not yet. But something potentially more consequential has happened: three of the Muslim world’s most powerful states have begun building a security architecture that does not depend exclusively on Washington.
Σαουδική Αραβία, Τουρκία και πυρηνικό Πακιστάν υπέγραψαν στη Μέκκα μια ρήτρα συλλογικής άμυνας που θυμίζει επικίνδυνα το Άρθρο 5 του ΝΑΤΟ. Δεν υπάρχει ακόμη κοινό στρατηγείο, ενιαία διοίκηση ή πραγματικά ενοποιημένη στρατιωτική δύναμη. Υπάρχει όμως κάτι που ίσως αποδειχθεί γεωπολιτικά σημαντικότερο: τρεις από τις ισχυρότερες μουσουλμανικές χώρες αποφάσισαν ότι η ασφάλειά τους δεν μπορεί πλέον να περνά αποκλειστικά από την Ουάσιγκτον.
The rise of Trump-backed Abelardo de la Espriella in Colombia and the escalating Italy–Spain confrontation over migration appear, at first glance, to be two episodes in the same global political shift. To an extent, they are. From Washington and Buenos Aires to Rome, Madrid and Santiago, a real transatlantic network of politicians, think tanks, institutions and shared rhetoric has emerged. But it is not an “international” with a central command. It operates more like a political franchise — and, like every franchise, it works until national interests begin to collide.
Η άνοδος του Τραμπικού Abelardo de la Espriella στην Κολομβία και η σκληρή σύγκρουση Ιταλίας–Ισπανίας για το μεταναστευτικό μοιάζουν, με την πρώτη ματιά, με δύο επεισόδια της ίδιας παγκόσμιας πολιτικής μετατόπισης. Και σε έναν βαθμό είναι. Από την Ουάσιγκτον και το Μπουένος Άιρες έως τη Ρώμη, τη Μαδρίτη και το Σαντιάγο έχει δημιουργηθεί ένα πραγματικό δίκτυο πολιτικών, think tanks και κοινής ρητορικής. Δεν πρόκειται όμως για μία «Διεθνή» με κεντρική διοίκηση. Πρόκειται περισσότερο για πολιτικό franchise — και όπως κάθε franchise, λειτουργεί μέχρι τη στιγμή που τα εθνικά συμφέροντα αρχίζουν να συγκρούονται.
The U.S. aircraft carrier USS Abraham Lincoln has become the center of a growing military and political controversy after reports of suicide attempts, severe exhaustion and deteriorating living conditions among its roughly 5,000 sailors and Marines. After months of continuous operations linked to the war with Iran, the deployment is raising a harder strategic question for Washington: how long can a carrier remain combat-effective when the crew itself is nearing its limits?
Συναγερμός στο αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό για την κατάσταση στο πυρηνοκίνητο αεροπλανοφόρο USS Abraham Lincoln. Αναφορές για απόπειρες ναυτών να πέσουν στη θάλασσα, ακραία ψυχική εξάντληση και σοβαρά προβλήματα στις συνθήκες διαβίωσης έρχονται στο φως μετά από μια πρωτοφανώς παρατεταμένη περίοδο εν πλω. Πίσω από την εικόνα της αμερικανικής ναυτικής ισχύος αναδεικνύεται πλέον ένα κρίσιμο στρατηγικό ερώτημα: πόσο μπορεί να παραμένει αξιόμαχο ένα αεροπλανοφόρο όταν το ίδιο του το πλήρωμα φτάνει στα όριά του;
The Great Sea Interconnector enters a decisive new phase as Greece’s Independent Power Transmission Operator submits the investment request for the Cyprus–Israel link. The move strengthens IPTO’s position at the heart of an ambitious energy corridor designed to connect Greece, Cyprus and Israel with Europe’s electricity system, enhancing energy security, renewable integration and the geopolitical role of the Eastern Mediterranean.
Σε νέα φάση περνά ο σχεδιασμός για την ηλεκτρική διασύνδεση Κύπρου–Ισραήλ, με τον ΑΔΜΗΕ να καταθέτει το προβλεπόμενο επενδυτικό αίτημα στις Ρυθμιστικές Αρχές των δύο χωρών. Η κίνηση ενισχύει τη δυναμική του Great Sea Interconnector και αναβαθμίζει τον ρόλο του ελληνικού Διαχειριστή σε ένα έργο με σαφές ευρωπαϊκό, ενεργειακό και γεωπολιτικό αποτύπωμα στην Ανατολική Μεσόγειο.
