Ο Πόλεμος Εισέρχεται στη Φάση της Αντοχής: Γιατί η Ουκρανία Αυξάνει Μισθούς και Αναζητά Ξένους Μαχητές

Η απόφαση του Κιέβου να αυξήσει δραστικά τις αποδοχές των στρατιωτικών και να εντείνει τη στρατολόγηση ξένων εθελοντών αποκαλύπτει μια νέα πραγματικότητα: ο πόλεμος δεν κρίνεται πλέον μόνο από τα όπλα, αλλά από το ανθρώπινο δυναμικό.

Τέσσερα χρόνια μετά την έναρξη της μεγάλης σύγκρουσης με τη Ρωσία, η Ουκρανία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια πρόκληση που καμία τεχνολογία, κανένα drone και κανένα σύστημα πυραύλων δεν μπορεί να λύσει από μόνο του:

Την έλλειψη ανθρώπων.

Η ανακοίνωση του Προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι για σημαντικές αυξήσεις στις στρατιωτικές αποδοχές και για διεύρυνση της στρατολόγησης ξένων μαχητών αποτελεί μία από τις πιο αποκαλυπτικές ενδείξεις ότι ο πόλεμος εισέρχεται σε μια νέα φάση.

Μια φάση όπου η αντοχή των κοινωνιών αποκτά μεγαλύτερη σημασία από τις τακτικές επιτυχίες στο πεδίο.

Το δημογραφικό μέτωπο του πολέμου

Η στρατηγική εικόνα στην Ουκρανία έχει αλλάξει σημαντικά από το 2022.

Τότε, το βασικό ερώτημα ήταν αν η χώρα μπορούσε να επιβιώσει.

Σήμερα, το ερώτημα είναι αν μπορεί να διατηρήσει επαρκές ανθρώπινο δυναμικό για έναν μακροχρόνιο πόλεμο φθοράς.

Η Ρωσία διαθέτει πληθυσμό περίπου τριπλάσιο της Ουκρανίας.

Η δημογραφική αυτή πραγματικότητα δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Καθώς οι απώλειες συσσωρεύονται και οι επιστρατεύσεις γίνονται ολοένα πιο δύσκολες, το Κίεβο αναγκάζεται να χρησιμοποιήσει οικονομικά κίνητρα για να διατηρήσει την ελκυστικότητα της στρατιωτικής υπηρεσίας.

Η αύξηση κατά περίπου ένα τρίτο των βασικών αποδοχών δεν αποτελεί απλώς κοινωνική πολιτική.

Αποτελεί στρατηγικό εργαλείο επιβίωσης.

Η οικονομία της στρατιωτικής αντοχής

Η απόφαση αυτή κατέστη δυνατή χάρη στη νέα χρηματοδοτική στήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το πακέτο των περίπου 90 δισεκατομμυρίων ευρώ επιτρέπει στην Ουκρανία να αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες σε επίπεδα χωρίς ιστορικό προηγούμενο.

Ο φετινός αμυντικός προϋπολογισμός προσεγγίζει τα 97 δισεκατομμύρια δολάρια.

Πρόκειται για έναν αριθμό που αποτυπώνει κάτι βαθύτερο:

Η Ουκρανία μετατρέπεται σταδιακά σε οικονομία πολέμου μεγάλης διάρκειας.

Κάθε επιπλέον ευρώ ευρωπαϊκής στήριξης δεν χρηματοδοτεί μόνο εξοπλισμούς.

Χρηματοδοτεί μισθούς.

Στρατολόγηση.

Διατήρηση μονάδων.

Και τελικά την ίδια τη δυνατότητα συνέχισης του πολέμου.

Οι ξένοι μαχητές ως στρατηγικό εργαλείο

Η δεύτερη σημαντική ανακοίνωση αφορά τη διεύρυνση της πρόσληψης ξένων εθελοντών.

Ήδη περίπου 10.000 ξένοι μαχητές από περισσότερες από 70 χώρες υπηρετούν στις ουκρανικές δυνάμεις.

Το Κίεβο θέλει να αυξήσει αυτόν τον αριθμό.

Η επιλογή αυτή δεν είναι πρωτοφανής.

Από τη Διεθνή Ταξιαρχία του Ισπανικού Εμφυλίου μέχρι τις ξένες λεγεώνες διαφόρων κρατών, οι διεθνείς εθελοντές αποτελούσαν συχνά μέρος πολέμων με ισχυρό ιδεολογικό ή γεωπολιτικό χαρακτήρα.

Η διαφορά είναι ότι σήμερα η στρατολόγηση διεξάγεται σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον.

Τα κοινωνικά δίκτυα, οι πλατφόρμες επικοινωνίας και οι διεθνείς κοινότητες βετεράνων καθιστούν ευκολότερη από ποτέ την προσέλκυση προσωπικού από το εξωτερικό.

Η Ευρώπη χρηματοδοτεί, η Ουκρανία στρατολογεί

Πίσω από τις ανακοινώσεις διακρίνεται μια νέα κατανομή ρόλων.

Η Ευρώπη λειτουργεί ολοένα περισσότερο ως οικονομικός πυλώνας του ουκρανικού πολέμου.

Η Ουκρανία παραμένει το επιχειρησιακό πεδίο.

Και οι Ηνωμένες Πολιτείες, παρά τις πολιτικές διακυμάνσεις, εξακολουθούν να παρέχουν κρίσιμη στρατιωτική τεχνολογία και πληροφορίες.

Το αποτέλεσμα είναι η δημιουργία ενός πολυεθνικού μηχανισμού υποστήριξης που θυμίζει περισσότερο μακροχρόνια στρατηγική αντιπαράθεση παρά συμβατική πολεμική εκστρατεία.

Τι βλέπει η Μόσχα

Από ρωσικής πλευράς, οι ανακοινώσεις αυτές ερμηνεύονται διαφορετικά.

Η αύξηση των μισθών και η αναζήτηση ξένων μαχητών παρουσιάζονται ως ένδειξη ότι η Ουκρανία δυσκολεύεται να αναπληρώσει τις απώλειες και να διατηρήσει την επιχειρησιακή της ισχύ.

Το Κρεμλίνο επιχειρεί να ενισχύσει το αφήγημα ότι ο χρόνος λειτουργεί υπέρ της Ρωσίας.

Όσο περισσότερο διαρκεί ο πόλεμος, τόσο μεγαλύτερη πίεση ασκείται στους δημογραφικούς και οικονομικούς πόρους της Ουκρανίας.

Αυτή ακριβώς είναι η λογική ενός πολέμου φθοράς.

Η νέα φύση των σύγχρονων πολέμων

Οι στρατηγικές συζητήσεις των τελευταίων ετών επικεντρώθηκαν σε drones, τεχνητή νοημοσύνη και υπερσύγχρονα οπλικά συστήματα.

Όμως η ουκρανική εμπειρία υπενθυμίζει μια διαχρονική αλήθεια:

Καμία τεχνολογία δεν αντικαθιστά πλήρως τον άνθρωπο.

Οι στρατοί εξακολουθούν να χρειάζονται προσωπικό.

Οι γραμμές άμυνας χρειάζονται στρατιώτες.

Οι επιχειρήσεις χρειάζονται ανθρώπους που είναι πρόθυμοι να παραμείνουν στο μέτωπο.

Τελικά, η τεχνολογία πολλαπλασιάζει την ισχύ.

Δεν υποκαθιστά τη βούληση.

Η αύξηση των στρατιωτικών μισθών και η διεύρυνση της στρατολόγησης ξένων μαχητών αποκαλύπτουν ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία περνά από τη φάση της επιβίωσης στη φάση της στρατηγικής αντοχής. Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι πλέον ποιος διαθέτει τα πιο προηγμένα όπλα, αλλά ποιος μπορεί να διατηρήσει για περισσότερο χρόνο ανθρώπινο δυναμικό, οικονομικούς πόρους και πολιτική βούληση. Σε έναν πόλεμο που εξελίσσεται σε αναμέτρηση φθοράς μεταξύ δύο κρατών και των ευρύτερων συμμαχιών τους, η μάχη για τους ανθρώπους μπορεί να αποδειχθεί εξίσου σημαντική με τη μάχη για τα εδάφη.

Πηγή: pagenews.gr