Τραμπ: «Σταματούν τα χτυπήματα στην ενέργεια» – Το Κίεβο δεν εμπιστεύεται τον Πούτιν

Ο Τραμπ παρουσιάζει ως σημαντική αποκλιμάκωση μια συμφωνία Ρωσίας–Ουκρανίας για παύση των επιθέσεων στις ενεργειακές υποδομές. Για το Κίεβο όμως το κρίσιμο ζήτημα δεν είναι η ανακοίνωση αλλά οι εγγυήσεις: ο ουκρανικός ενεργειακός τομέας παραμένει στρατηγικός στόχος της Μόσχας και το «όπλο του χειμώνα» είναι πολύ σημαντικό για να θεωρηθεί ότι εγκαταλείφθηκε χωρίς μηχανισμό επιτήρησης.

Ο Ντόναλντ Τραμπ θέλει να παρουσιάσει την πρώτη χειροπιαστή ένδειξη ότι μπορεί να περιορίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Όχι ακόμη με συνολική κατάπαυση του πυρός.

Αλλά με κάτι πολύ συγκεκριμένο και εξαιρετικά σημαντικό ενόψει του χειμώνα:

να σταματήσουν Ρωσία και Ουκρανία να χτυπούν η μία τις ενεργειακές υποδομές της άλλης.

Η αμερικανική πλευρά παρουσιάζει την εξέλιξη ως βήμα αποκλιμάκωσης. Όμως στο Κίεβο η αντίδραση είναι σαφώς πιο επιφυλακτική: μια πολιτική δήλωση δεν αρκεί εάν δεν υπάρχει τρόπος να διαπιστωθεί ποιος παραβιάζει τη συμφωνία και ποιες θα είναι οι συνέπειες.

Η ενέργεια έχει γίνει δεύτερο μέτωπο του πολέμου

Για να καταλάβει κανείς τη σημασία της πιθανής συμφωνίας, πρέπει να δει τι έχει συμβεί στον πόλεμο τα τελευταία χρόνια.

Η Ρωσία δεν επιτίθεται μόνο σε ουκρανικές στρατιωτικές θέσεις.

Έχει μετατρέψει την ενεργειακή υποδομή σε στρατηγικό στόχο.

Σταθμοί ηλεκτροπαραγωγής.

Υποσταθμοί.

Δίκτυα μεταφοράς.

Υποδομές φυσικού αερίου.

Ενεργειακές εγκαταστάσεις που τροφοδοτούν μεγάλες πόλεις.

Ο στόχος δεν είναι απλώς οικονομικός.

Είναι στρατιωτικός και κοινωνικός.

Χωρίς ηλεκτρισμό δυσκολεύεται η βιομηχανία.

Χωρίς θέρμανση αυξάνεται η πίεση στον πληθυσμό.

Χωρίς σταθερό ενεργειακό σύστημα αυξάνεται το κόστος διατήρησης μιας χώρας σε πολεμική λειτουργία.

Το Κίεβο απάντησε χτυπώντας τη ρωσική πετρελαϊκή μηχανή

Η Ουκρανία όμως έχει αναπτύξει τη δική της ενεργειακή στρατηγική.

Τα ουκρανικά drones απέκτησαν την εμβέλεια ώστε να χτυπούν βαθιά στο ρωσικό έδαφος.

Διυλιστήρια.

Αποθήκες καυσίμων.

Τερματικούς σταθμούς.

Εγκαταστάσεις που συνδέονται με την παραγωγή και μεταφορά πετρελαίου.

Η λογική είναι διαφορετική αλλά εξίσου στρατηγική.

Η Ρωσία χρηματοδοτεί σημαντικό μέρος της οικονομίας της μέσω των υδρογονανθράκων.

Άρα ένα χτύπημα σε διυλιστήριο δεν καταστρέφει απλώς βιομηχανική υποδομή.

Μπορεί να περιορίσει παραγωγή καυσίμων, να αυξήσει το κόστος επισκευών και να δημιουργήσει πίεση σε μια κρίσιμη πηγή κρατικών εσόδων.

Έτσι δημιουργήθηκε ένας ιδιότυπος ενεργειακός πόλεμος μέσα στον πόλεμο.

Τι προσπαθεί να πετύχει ο Τραμπ

Για τον Αμερικανό πρόεδρο, μια συμφωνία για τις ενεργειακές υποδομές έχει τρία πλεονεκτήματα.

Πρώτον, είναι πολύ πιο περιορισμένη από μια πλήρη εκεχειρία και επομένως θεωρητικά ευκολότερο να συμφωνηθεί.

Δεύτερον, προσφέρει ένα άμεσο αποτέλεσμα που μπορεί να παρουσιαστεί πολιτικά ως επιτυχία της αμερικανικής διαμεσολάβησης.

Και τρίτον, δημιουργεί ένα πρώτο τεστ.

Μπορούν Πούτιν και Ζελένσκι να τηρήσουν έστω μια περιορισμένη συμφωνία;

Εάν όχι, η συζήτηση για μεγαλύτερη κατάπαυση του πυρός γίνεται πολύ δυσκολότερη.

Το Κίεβο ρωτά: Ποιος θα ελέγχει τον Πούτιν;

Εδώ βρίσκεται το βασικό ουκρανικό πρόβλημα.

Η συμφωνία χρειάζεται verification.

Τι θεωρείται ενεργειακή εγκατάσταση;

Περιλαμβάνει τα διυλιστήρια;

Περιλαμβάνει εγκαταστάσεις φυσικού αερίου;

Τι συμβαίνει όταν ενεργειακή υποδομή τροφοδοτεί και στρατιωτικές εγκαταστάσεις;

Πώς αποδεικνύεται ποιος πραγματοποίησε ένα drone strike;

Και, κυρίως:

τι συμβαίνει μετά την πρώτη παραβίαση;

Χωρίς απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα, μια συμφωνία μπορεί να εξελιχθεί σε πολιτική διακήρυξη χωρίς πραγματικό μηχανισμό εφαρμογής.

Το «όπλο του χειμώνα»

Για την Ουκρανία υπάρχει ακόμη ένας λόγος δυσπιστίας.

Ο χειμώνας είναι στρατηγικό asset για τη Ρωσία.

Όσο πέφτουν οι θερμοκρασίες, τόσο μεγαλύτερη γίνεται η αξία κάθε megawatt που μπορεί να αφαιρεθεί από το ουκρανικό σύστημα.

Ένα χτύπημα σε ηλεκτρική υποδομή τον Μάιο δεν έχει το ίδιο κοινωνικό αποτέλεσμα με ένα χτύπημα τον Ιανουάριο.

Γι’ αυτό το Κίεβο αντιμετωπίζει κάθε ρωσική δέσμευση για ενεργειακή εκεχειρία με ιδιαίτερη προσοχή.

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν η Μόσχα μπορεί να σταματήσει τις επιθέσεις.

Είναι εάν είναι διατεθειμένη να εγκαταλείψει έναν από τους σημαντικότερους μοχλούς πίεσης που διαθέτει.

Αλλά και η Ουκρανία πρέπει να παραδώσει ένα όπλο

Η συμφωνία δεν έχει κόστος μόνο για τη Ρωσία.

Έχει και για το Κίεβο.

Τα ουκρανικά πλήγματα κατά ρωσικών ενεργειακών εγκαταστάσεων έχουν γίνει ένα από τα λίγα μέσα με τα οποία η Ουκρανία μπορεί να μεταφέρει τον οικονομικό πόλεμο βαθιά μέσα στη Ρωσία.

Η παύση τους σημαίνει ότι το Κίεβο εγκαταλείπει —έστω προσωρινά— ένα σημαντικό asymmetric weapon.

Και εδώ δημιουργείται μια δύσκολη ισορροπία.

Η Ουκρανία κερδίζει μεγαλύτερη προστασία για το δικό της ηλεκτρικό σύστημα.

Αλλά πρέπει να σταματήσει να προκαλεί κόστος στο ρωσικό πετρελαϊκό σύστημα.

Ποιος κερδίζει περισσότερο;

Η απάντηση εξαρτάται από τη διάρκεια.

Εάν η συμφωνία κρατήσει ολόκληρο τον χειμώνα, η Ουκρανία μπορεί να αποκτήσει σημαντικό όφελος προστατεύοντας το ηλεκτρικό της σύστημα.

Εάν όμως λειτουργήσει μόνο για λίγες εβδομάδες και στη συνέχεια καταρρεύσει, η στρατηγική εικόνα αλλάζει.

Γι’ αυτό η διάρκεια και οι εγγυήσεις είναι πολύ σημαντικότερες από την ανακοίνωση.

Το πρώτο πραγματικό τεστ του Τραμπ με τον Πούτιν

Η εξέλιξη είναι σημαντική και για έναν δεύτερο λόγο.

Ο Τραμπ έχει επενδύσει πολιτικά στην άποψη ότι μπορεί να διαπραγματευτεί απευθείας με τον Βλαντίμιρ Πούτιν και να πετύχει αποτελέσματα που δεν πέτυχε η προηγούμενη αμερικανική στρατηγική.

Τώρα έρχεται η στιγμή της εφαρμογής.

Εάν η Ρωσία τηρήσει μια συμφωνία που διαπραγματεύτηκε η Ουάσιγκτον, ο Τραμπ αποκτά επιχείρημα ότι η προσωπική του διπλωματία λειτουργεί.

Εάν όμως συνεχιστούν οι επιθέσεις, το πρόβλημα μεταφέρεται στον ίδιο τον Λευκό Οίκο.

Τότε ο Αμερικανός πρόεδρος θα πρέπει να αποφασίσει εάν θα αυξήσει την πίεση στη Μόσχα ή αν θα επιδιώξει να διατηρήσει τη διαπραγματευτική διαδικασία παρά τις παραβιάσεις.

Η μικρή εκεχειρία που μπορεί να κρίνει τη μεγάλη

Αυτό είναι που κάνει τη συμφωνία πολύ σημαντικότερη από το περιορισμένο αντικείμενό της.

Δεν πρόκειται μόνο για ηλεκτρικούς σταθμούς και διυλιστήρια.

Πρόκειται για ένα pilot project ειρήνης.

Εάν οι δύο πλευρές μπορούν να σταματήσουν ένα συγκεκριμένο είδος επιθέσεων, ίσως δημιουργηθεί μοντέλο για μεγαλύτερες συμφωνίες.

Εάν δεν μπορούν, η προοπτική συνολικής εκεχειρίας απομακρύνεται.

Και υπάρχει ακόμη ένα παράδοξο.

Η πρώτη ουσιαστική δοκιμή μιας πιθανής ειρηνευτικής διαδικασίας δεν γίνεται στα χαρακώματα του Donbas.

Γίνεται στα δίκτυα ηλεκτρισμού, στα διυλιστήρια και στους αγωγούς.

Γιατί στον σύγχρονο πόλεμο η ενέργεια δεν βρίσκεται πίσω από το μέτωπο.

Είναι μέρος του μετώπου.

Και τώρα ο Τραμπ επιχειρεί να αποδείξει ότι μπορεί να βγάλει τουλάχιστον αυτό το μέτωπο από τον πόλεμο.

Το αν ο Πούτιν θα κρατήσει πράγματι το «όπλο του χειμώνα» στη θήκη του θα δείξει εάν πρόκειται για την αρχή μιας αποκλιμάκωσης — ή απλώς για ακόμη μία εύθραυστη παύση πριν από το επόμενο χτύπημα.

Πηγή: pagenews.gr