Η G7 σε σταυροδρόμι: Μπορεί ακόμη η Δύση να ηγηθεί ενός κόσμου που αλλάζει;

Από τη συμφωνία ΗΠΑ–Ιράν μέχρι τον πόλεμο στην Ουκρανία και την άνοδο της Κίνας, η Σύνοδος Κορυφής της G7 στη Γαλλία δεν αφορά μόνο τις τρέχουσες κρίσεις. Αφορά το αν το δυτικό μοντέλο ηγεσίας μπορεί να επιβιώσει σε μια εποχή κατακερματισμένης ισχύος και πολλαπλών γεωπολιτικών προκλήσεων.

Στις όχθες της λίμνης της Γενεύης, στο γαλλικό θέρετρο του Εβιάν, οι ηγέτες των επτά ισχυρότερων βιομηχανικών δημοκρατιών συναντώνται σε μία από τις πιο κρίσιμες στιγμές της τελευταίας δεκαετίας.

Η ατζέντα είναι γεμάτη:

Η ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν, ο πόλεμος στην Ουκρανία, η οικονομική επιρροή της Κίνας, οι ενεργειακές αβεβαιότητες, οι κρίσιμες πρώτες ύλες και το μέλλον της παγκοσμιοποίησης.

Όμως πίσω από όλα αυτά τα ζητήματα κρύβεται ένα μεγαλύτερο ερώτημα:

Μπορεί η G7 να παραμείνει το κέντρο λήψης αποφάσεων του δυτικού κόσμου ή η εποχή της αδιαμφισβήτητης δυτικής ηγεσίας πλησιάζει στο τέλος της;

Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΜΕ ΤΟ ΙΡΑΝ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

Λίγες ώρες πριν από την έναρξη της συνόδου, η ανακοίνωση της προκαταρκτικής συμφωνίας μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης αναδιαμόρφωσε πλήρως τις προτεραιότητες των ηγετών.

Η αποκλιμάκωση στη Μέση Ανατολή μειώνει τον κίνδυνο μιας ευρύτερης περιφερειακής σύγκρουσης και δημιουργεί ελπίδες για σταθεροποίηση των ενεργειακών αγορών.

Ωστόσο, οι Ευρωπαίοι ηγέτες εμφανίζονται επιφυλακτικοί.

Η βασική ανησυχία δεν είναι αν σταματούν οι εχθροπραξίες σήμερα.

Είναι αν η συμφωνία θα μπορέσει να αντέξει στον χρόνο.

Το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, οι κυρώσεις, η ασφάλεια του Στενού του Ορμούζ και η ισορροπία δυνάμεων στον Περσικό Κόλπο παραμένουν ανοιχτά ζητήματα.

Για πολλούς Ευρωπαίους διπλωμάτες, η συμφωνία αποτελεί περισσότερο μια ανακωχή παρά μια οριστική λύση.

Ο ΤΡΑΜΠ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΣΚΗΝΗΣ

Η σύνοδος αποτελεί επίσης μια προσωπική πολιτική στιγμή για τον Πρόεδρο των ΗΠΑ.

Ο Donald Trump φτάνει στη Γαλλία έχοντας μόλις παρουσιάσει τον εαυτό του ως τον ηγέτη που κατάφερε να τερματίσει μια σύγκρουση η οποία απειλούσε την παγκόσμια οικονομία.

Όμως η συμφωνία με το Ιράν αναδεικνύει και ένα βαθύτερο πρόβλημα στις διατλαντικές σχέσεις.

Η απόφαση της Ουάσιγκτον να κινηθεί σε μεγάλο βαθμό εκτός των παραδοσιακών μηχανισμών συνεννόησης με τους συμμάχους της ενίσχυσε τις ανησυχίες στην Ευρώπη για την προβλεψιμότητα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.

Η ερώτηση που κυριαρχεί στους ευρωπαϊκούς διαδρόμους είναι απλή:

Μπορεί η Ευρώπη να συνεχίσει να βασίζεται αποκλειστικά στις Ηνωμένες Πολιτείες για τη διαχείριση διεθνών κρίσεων;

Η ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΞΕΧΑΣΤΕΙ

Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, η Ουκρανία κινδυνεύει να μην αποτελεί το κυρίαρχο θέμα μιας συνόδου της G7.

Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι φτάνει στη Γαλλία αναζητώντας νέα οικονομική και στρατιωτική βοήθεια.

Όμως η παγκόσμια προσοχή έχει μετατοπιστεί.

Η Μέση Ανατολή, οι ενεργειακές αγορές και η αντιπαράθεση με την Κίνα απορροφούν ολοένα μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού κεφαλαίου των δυτικών κυβερνήσεων.

Για το Κίεβο, ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι η έλλειψη συμπάθειας.

Είναι η κόπωση.

Η ΚΙΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο «ΑΠΩΝ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ»

Παρότι δεν συμμετέχει στη G7, η Κίνα βρίσκεται παντού στις συζητήσεις.

Η γαλλική προεδρία επιδιώκει να ανοίξει μια ευρύτερη συζήτηση για τις παγκόσμιες οικονομικές ανισορροπίες.

Το βασικό επιχείρημα είναι ότι το παγκόσμιο οικονομικό μοντέλο έχει φτάσει στα όριά του.

Η Κίνα συνεχίζει να βασίζεται στις εξαγωγές και τη βιομηχανική υπερπαραγωγή.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν εξαρτημένες από την κατανάλωση και το χρέος.

Η Ευρώπη αντιμετωπίζει χρόνια επενδυτική υστέρηση.

Αυτές οι ανισορροπίες δεν είναι απλώς οικονομικές.

Αποτελούν πλέον ζήτημα γεωπολιτικής ισχύος.

Η G7 ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ ΠΙΑ

Ίσως το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο της φετινής συνόδου να είναι οι χώρες που δεν ανήκουν στη G7 αλλά βρίσκονται στο τραπέζι.

• Ινδία.
• Βραζιλία.
• Κένυα.
• Νότια Κορέα.

Η παρουσία τους αντανακλά μια νέα πραγματικότητα:

Τα μεγαλύτερα προβλήματα του πλανήτη δεν μπορούν πλέον να λυθούν αποκλειστικά από τις δυτικές δυνάμεις.

Η οικονομική και πολιτική ισχύς έχει διαχυθεί.

Οι αναδυόμενες δυνάμεις διεκδικούν ολοένα μεγαλύτερο ρόλο στη διαμόρφωση της διεθνούς ατζέντας.

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΜΑΚΡΟΝ

Για τον Εμανουέλ Μακρόν, η σύνοδος έχει και προσωπικό χαρακτήρα.

Με τη δεύτερη και τελευταία θητεία του να πλησιάζει στο τέλος της, ο Γάλλος πρόεδρος βλέπει τη G7 ως μια από τις τελευταίες ευκαιρίες να προωθήσει το όραμά του για μια πιο αυτόνομη Ευρώπη.

Εδώ και χρόνια υποστηρίζει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να αποκτήσει μεγαλύτερη στρατηγική ανεξαρτησία απέναντι τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Κίνα.

Η φετινή σύνοδος ίσως αποτελέσει το πιο καθαρό τεστ για το αν αυτή η ιδέα μπορεί να μετατραπεί σε πολιτική πραγματικότητα.

ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΡΑΝ

Η μεγαλύτερη ιστορία που εκτυλίσσεται στο Εβιάν δεν αφορά αποκλειστικά τη Μέση Ανατολή.

Ούτε την Ουκρανία.

Ούτε καν την Κίνα.

Αφορά τη μετάβαση από έναν κόσμο όπου η Δύση καθόριζε σχεδόν μόνη της τους κανόνες του διεθνούς συστήματος σε έναν κόσμο όπου η ισχύς είναι πιο διάχυτη, οι συμμαχίες πιο ευέλικτες και οι κρίσεις αλληλένδετες.

Για δεκαετίες, το μοντέλο ήταν απλό:

Οι Ηνωμένες Πολιτείες ηγούνταν.

Η Ευρώπη ακολουθούσε.

Ο υπόλοιπος κόσμος προσαρμοζόταν.

Σήμερα, αυτό το μοντέλο αμφισβητείται όσο ποτέ.

Και ίσως γι’ αυτό η Σύνοδος της G7 του 2026 να μην μείνει στην ιστορία για κάποια συγκεκριμένη απόφαση.

Ίσως να μείνει στην ιστορία ως η στιγμή που έγινε ξεκάθαρο ότι η παγκόσμια τάξη πραγμάτων αλλάζει πιο γρήγορα απ’ όσο αλλάζουν οι θεσμοί που δημιουργήθηκαν για να τη διαχειρίζονται.

Πηγή: pagenews.gr