Ο Φιντάν «βλέπει» την Τουρκία στο στόχαστρο: «Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ έχουν συμμαχήσει εναντίον μας»

Νέα αιχμηρή παρέμβαση του Τούρκου ΥΠΕΞ για τον άξονα Αθήνας–Λευκωσίας–Ιερουσαλήμ – Η Άγκυρα μιλά για «γραμμή» στη Μεσόγειο, την ώρα που παρουσιάζει τη δική της συμμαχία με Σαουδική Αραβία και Πακιστάν ως καθαρά αμυντική

Σε νέα παρέμβαση με σαφείς αιχμές κατά της Ελλάδας, της Κυπριακής Δημοκρατίας και του Ισραήλ προχώρησε ο Χακάν Φιντάν, επαναφέροντας τη θεωρία της Άγκυρας ότι η ενισχυμένη τριμερής συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο έχει ως πραγματικό αποδέκτη την Τουρκία.

Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών επιχείρησε μάλιστα να αντιπαραβάλει τη συνεργασία Αθήνας–Λευκωσίας–Ιερουσαλήμ με τη νέα αμυντική συμφωνία Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν, την οποία η τουρκική πλευρά χαρακτηρίζει αμυντικό μηχανισμό που δεν στρέφεται εναντίον συγκεκριμένου κράτους. Η συμφωνία της Μέκκας πράγματι προβλέπει ότι επίθεση εναντίον ενός από τα τρία μέλη θα αντιμετωπίζεται ως επίθεση εναντίον όλων.

«Υπάρχουν συμμαχίες εναντίον μας; Υπάρχουν»

Στην τοποθέτησή του, ο Φιντάν παρουσίασε την ελληνοκυπροϊσραηλινή συνεργασία ως μέρος μιας ευρύτερης αρχιτεκτονικής ασφαλείας που, κατά την τουρκική ανάγνωση, περιορίζει τον γεωπολιτικό χώρο της Άγκυρας στην Ανατολική Μεσόγειο.

«Υπάρχουν άλλες συμμαχίες στην περιοχή εναντίον μας; Υπάρχουν», ανέφερε, υποστηρίζοντας ότι Ελλάδα, Κυπριακή Δημοκρατία και Ισραήλ έχουν συγκροτήσει μια συμμαχία ασφαλείας και προσθέτοντας ότι είναι σαφές, κατά την άποψή του, εναντίον ποιου στρέφεται.

Πρόκειται για μία θέση που αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα επειδή η Τουρκία δεν αντιμετωπίζει πλέον την τριμερή μόνο ως ένα διπλωματικό ή ενεργειακό σχήμα.

Η Άγκυρα παρακολουθεί κυρίως τη στρατιωτική διάσταση που έχει αποκτήσει η συνεργασία.

Η «γραμμή στη μέση της Μεσογείου»

Ο Φιντάν χρησιμοποίησε μια χαρακτηριστική γεωγραφική περιγραφή:

«Στα βόρεια της Μεσογείου βρίσκεται η Τουρκία, στα νότια η Αίγυπτος και υπάρχει μια συμμαχία που τραβά μια γραμμή ακριβώς στη μέση της Μεσογείου», υποστήριξε.

Και συμπλήρωσε πως, κατά την εκτίμησή του, «είναι σαφές ποιος είναι ο στόχος της και προς τα πού κατευθύνεται».

Η αναφορά αποτυπώνει μια πάγια ανησυχία της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής: ότι ένα πλέγμα συνεργασιών από την Ελλάδα και την Κύπρο έως το Ισραήλ και άλλες περιφερειακές δυνάμεις μπορεί να περιορίσει την τουρκική επιρροή στην Ανατολική Μεσόγειο.

Υπάρχει, ωστόσο, μια ουσιώδης λεπτομέρεια: η Ελλάδα διατηρεί παράλληλα ισχυρή στρατιωτική συνεργασία και με την Αίγυπτο. Αθήνα, Λευκωσία και Κάιρο έχουν επίσης υπογράψει κοινά σχέδια στρατιωτικής συνεργασίας, γεγονός που δείχνει ότι η ελληνική στρατηγική βασίζεται σε ένα ευρύτερο πλέγμα περιφερειακών συνεργασιών και όχι αποκλειστικά στον άξονα με το Ισραήλ.

Τι έχουν πραγματικά συμφωνήσει Αθήνα, Λευκωσία και Ιερουσαλήμ

Εδώ χρειάζεται να διαχωριστεί η πολιτική ερμηνεία του Φιντάν από όσα προβλέπουν επισήμως οι συμφωνίες.

Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ υπέγραψαν τον Δεκέμβριο του 2025 το Κοινό Σχέδιο Δράσης για το 2026, το οποίο περιλαμβάνει κοινές επιχειρησιακές δραστηριότητες, συνεκπαίδευση δυνάμεων ειδικών επιχειρήσεων, επιτελικές συναντήσεις και διαβουλεύσεις. Το ΓΕΕΘΑ παρουσιάζει επισήμως τη συνεργασία ως παράγοντα ενίσχυσης της ειρήνης, της σταθερότητας και της ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Στην κοινή διακήρυξη της τριμερούς συνόδου του Δεκεμβρίου, οι τρεις κυβερνήσεις συμφώνησαν επίσης να ενισχύσουν τη συνεργασία σε άμυνα, θαλάσσια ασφάλεια, προστασία κρίσιμων υποδομών και αντιμετώπιση της τρομοκρατίας, ενώ επανέλαβαν τη σημασία του σχήματος 3+1 με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Σε κανένα από τα επίσημα αυτά κείμενα δεν κατονομάζεται η Τουρκία ως στόχος.

Επομένως, ο ισχυρισμός ότι η τριμερής συγκροτήθηκε «εναντίον της Τουρκίας» αποτελεί θέση της Άγκυρας και όχι διακηρυγμένο σκοπό της συνεργασίας.

Από τα drones μέχρι την αεράμυνα

Αυτό που δεν αμφισβητείται είναι ότι η αμυντική σχέση Ελλάδας–Ισραήλ έχει αποκτήσει πολύ μεγαλύτερο επιχειρησιακό βάθος.

Ο Νίκος Δένδιας είχε ανακοινώσει τον Ιανουάριο ότι το πρόγραμμα του 2026 περιλαμβάνει 29 δράσεις στην Ελλάδα και 25 στο Ισραήλ, ενώ Αθήνα και Ιερουσαλήμ συμφώνησαν να ανταλλάξουν τεχνογνωσία για την αντιμετώπιση σμηνών drones, μη επανδρωμένων υποθαλάσσιων συστημάτων και κυβερνοαπειλών.

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσονται κοινές ασκήσεις σε ξηρά, αέρα και θάλασσα, συνεκπαίδευση ειδικών δυνάμεων και ανταλλαγή τεχνογνωσίας για UAV και ηλεκτρονικό πόλεμο.

Αυτή ακριβώς η ποιοτική αναβάθμιση είναι που φαίνεται να προκαλεί τη μεγαλύτερη προσοχή στην Άγκυρα.

Η αντίφαση που δημιουργεί η συμφωνία της Μέκκας

Η παρέμβαση Φιντάν αποκτά ακόμη μεγαλύτερο γεωπολιτικό ενδιαφέρον λόγω της χρονικής συγκυρίας.

Μόλις στις 7 Αυγούστου, Τουρκία, Σαουδική Αραβία και Πακιστάν υπέγραψαν στη Μέκκα συμφωνία συλλογικής άμυνας, με μια ρήτρα που παραπέμπει στη φιλοσοφία του Άρθρου 5 του ΝΑΤΟ: επίθεση εναντίον ενός κράτους θεωρείται επίθεση εναντίον όλων.

Ο ίδιος ο Φιντάν επιμένει ότι η συγκεκριμένη συμφωνία δεν στρέφεται ούτε κατά του Ιράν ούτε εναντίον οποιασδήποτε άλλης χώρας.

Εδώ βρίσκεται και η πολιτική αντίφαση της τουρκικής επιχειρηματολογίας:

η Άγκυρα ζητεί η δική της νέα συμμαχία να κρίνεται από τους επισήμως διακηρυγμένους αμυντικούς σκοπούς της, αλλά αποδίδει στην τριμερή Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ έναν μη διακηρυγμένο αντιτουρκικό στόχο.

Τι πραγματικά φοβάται η Άγκυρα

Πίσω από τη νέα δήλωση Φιντάν βρίσκεται ένα μεγαλύτερο γεωπολιτικό παιχνίδι.

Η Ελλάδα ενισχύει τις στρατηγικές της σχέσεις με το Ισραήλ, διατηρεί ισχυρή συνεργασία με την Αίγυπτο και την Κύπρο και επενδύει στη διασύνδεση άμυνας, ενέργειας και θαλάσσιας ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ταυτόχρονα, η Τουρκία οικοδομεί τη δική της αρχιτεκτονική συνεργασιών, με τη συμφωνία με Σαουδική Αραβία και Πακιστάν να αποτελεί πλέον το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Το αποτέλεσμα είναι ότι στην ευρύτερη περιοχή σχηματίζονται παράλληλα δίκτυα ισχύος και αποτροπής.

Και αυτό ίσως εξηγεί καλύτερα τη νέα επίθεση Φιντάν από οποιαδήποτε ρητορική περί «περικύκλωσης».

Η Άγκυρα δεν ανησυχεί μόνο για μία τριμερή συνεργασία. Ανησυχεί για το ενδεχόμενο Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ να μετατρέψουν μια πολυετή πολιτική σχέση σε πραγματικό στρατηγικό και επιχειρησιακό άξονα στην Ανατολική Μεσόγειο — σε μια περιοχή όπου η Τουρκία θεωρεί ότι πρέπει να παραμένει ο κυρίαρχος παίκτης.

Πηγή: pagenews.gr