Τουρκολιβυκό: Η Άγκυρα «κλειδώνει» τη Λιβύη–Στο τραπέζι 12 μίλια στην Κρήτη,συναγερμός για Chevron & καλώδιο

Η επικύρωση του μνημονίου από το κοινοβούλιο της ανατολικής Λιβύης αλλάζει τις διπλωματικές ισορροπίες στη Μεσόγειο. Η σκληρή απάντηση της Αθήνας, η προσέγγιση της οικογένειας Χαφτάρ με τον Ερντογάν και οι κρίσιμες επιλογές της Ελλάδας για χωρικά ύδατα, ενεργειακές έρευνες και ηλεκτρική διασύνδεση με την Κύπρο.

Μια νέα περίοδος γεωπολιτικής έντασης διαμορφώνεται στην Ανατολική Μεσόγειο μετά την απόφαση του κοινοβουλίου της ανατολικής Λιβύης να εγκρίνει το τουρκολιβυκό μνημόνιο του 2019, ανατρέποντας την προηγούμενη στάση του απέναντι στη συμφωνία θαλάσσιας οριοθέτησης με την Τουρκία.

Η εξέλιξη έχει ιδιαίτερη βαρύτητα για την Ελλάδα, καθώς το επίμαχο μνημόνιο παρακάμπτει, σύμφωνα με την ελληνική θέση, τα δικαιώματα των ελληνικών νησιών στις θαλάσσιες ζώνες και επιχειρεί να δημιουργήσει έναν θαλάσσιο διάδρομο μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης.

Το σημαντικότερο στοιχείο δεν είναι ότι η Άγκυρα απέκτησε ξαφνικά νέα νομικά δικαιώματα. Είναι ότι κατάφερε να εξασφαλίσει πολιτική στήριξη από μια λιβυκή πλευρά που μέχρι πρότινος αντιτασσόταν στο μνημόνιο.

Η μεταστροφή αυτή περιορίζει ένα από τα βασικά διπλωματικά επιχειρήματα που μπορούσε να αξιοποιήσει η Αθήνα στις επαφές της με την ανατολική Λιβύη.

Την ίδια στιγμή, επανέρχεται στο προσκήνιο η δυνατότητα επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια νοτίως και δυτικά της Κρήτης, ενώ οι εξελίξεις συνδέονται με τις σχεδιαζόμενες έρευνες υδρογονανθράκων και την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου.

Η απόφαση της Βεγγάζης που αλλάζει το διπλωματικό παιχνίδι

Στις 20 Οκτωβρίου 2026, η Βουλή των Αντιπροσώπων της Λιβύης ενέκρινε ομόφωνα το μνημόνιο θαλάσσιας οριοθέτησης που είχε υπογραφεί μεταξύ Άγκυρας και Τρίπολης τον Νοέμβριο του 2019.

Παράλληλα, ανακάλεσε προηγούμενες αποφάσεις του 2020, με τις οποίες είχε απορρίψει τη συμφωνία και είχε διακόψει τις πολιτικές σχέσεις με την Τουρκία.

Η κίνηση έχει ισχυρό συμβολισμό.

Το 2019, η Άγκυρα είχε υπογράψει το μνημόνιο με την τότε διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Τρίπολης, ενώ η ανατολική Λιβύη, υπό την επιρροή του στρατάρχη Χαλίφα Χαφτάρ, είχε ταχθεί απέναντί του.

Επτά χρόνια αργότερα, το ίδιο πολιτικό στρατόπεδο εμφανίζεται να αποδέχεται τη συμφωνία.

Αυτή η αλλαγή αποτυπώνει τη διεύρυνση της τουρκικής επιρροής σε μια χώρα όπου η Άγκυρα είχε αρχικά επενδύσει κυρίως στις σχέσεις της με τη δυτική κυβέρνηση.

Αθήνα: «Η γεωγραφία και το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας δεν αλλάζουν»

Η αντίδραση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών ήταν άμεση και κατηγορηματική.

Η Αθήνα απορρίπτει την απόφαση του λιβυκού κοινοβουλίου, επισημαίνοντας ότι η νέα επικύρωση δεν μεταβάλλει τη νομική της θέση απέναντι στο μνημόνιο.

«Η γεωγραφία και το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας δεν αλλάζουν με μονομερείς, νομικά αβάσιμες κοινοβουλευτικές αποφάσεις», υπογράμμισε το υπουργείο Εξωτερικών.

Στην ανακοίνωσή του, το ελληνικό ΥΠΕΞ χαρακτηρίζει το μνημόνιο παράνομο, άκυρο και ανυπόστατο, υποστηρίζοντας ότι Τουρκία και Λιβύη δεν διαθέτουν αντικείμενες ή παρακείμενες ακτές που να θεμελιώνουν τη συγκεκριμένη οριοθέτηση.

Επισημαίνει επίσης ότι η συμφωνία αγνοεί τα δικαιώματα των ελληνικών νησιών σε θαλάσσιες ζώνες.

Η ελληνική πλευρά επικαλείται τις συμφωνίες οριοθέτησης με την Ιταλία και την Αίγυπτο ως παραδείγματα άσκησης των δικαιωμάτων της σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας.

Παράλληλα, έχει ενημερώσει εταίρους και συμμάχους, δηλώνοντας ότι θα προβεί στις κατάλληλες ενέργειες για τη διασφάλιση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων.

Η ελληνική αντίδραση αναδεικνύει τη διάκριση ανάμεσα στη διπλωματική σημασία της απόφασης και στη νομική διαφωνία για τη θαλάσσια οριοθέτηση.

Η Τουρκία πανηγυρίζει – Το μήνυμα της Άγκυρας

Από την πλευρά της, η Τουρκία χαιρέτισε επισήμως την απόφαση του λιβυκού κοινοβουλίου.

Σε ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών στις 20 Οκτωβρίου, η Άγκυρα υποστήριξε ότι το μνημόνιο προστατεύει τα αμοιβαία δικαιώματα και συμφέροντα των δύο χωρών στη βάση του διεθνούς δικαίου και της αρχής της ευθυδικίας.

Η τουρκική πλευρά παρουσιάζει τη συμφωνία ως εργαλείο συνεργασίας και σταθερότητας στη Μεσόγειο.

Η Αθήνα απορρίπτει αυτή την ερμηνεία, θεωρώντας ότι η συγκεκριμένη οριοθέτηση παραβιάζει τα δικαιώματα τρίτων κρατών.

Η αντιπαράθεση αποτυπώνει δύο διαφορετικές προσεγγίσεις στη θαλάσσια οριοθέτηση, ιδιαίτερα ως προς την επήρεια των νησιών.

Η Τουρκία δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας, ενώ η Ελλάδα επικαλείται τόσο τη Σύμβαση όσο και τους σχετικούς κανόνες του εθιμικού διεθνούς δικαίου.

Φίλης: Η Τουρκία αποκτά κυρίαρχο ρόλο στη Λιβύη

Ο καθηγητής Διεθνών Σχέσεων Κωνσταντίνος Φίλης, μιλώντας στον ΣΚΑΪ, ανέδειξε τη στρατηγική διάσταση της απόφασης.

Κατά την εκτίμησή του, η επικύρωση έχει τόσο συμβολική όσο και πρακτική σημασία.

«Έρχεται όμως τώρα το Κοινοβούλιο να το κάνει αυτό, κάτι το οποίο επιβεβαιώνει ότι η Τουρκία έχει ένα κυρίαρχο ρόλο στη Λιβύη», σημείωσε.

Ο καθηγητής συνέδεσε την εξέλιξη με την οικονομική, επενδυτική και πολιτική παρουσία της Άγκυρας στη χώρα.

Η Τουρκία, σύμφωνα με την ανάλυσή του, έχει καταφέρει να διατηρεί επαφές και με τις δύο αντίπαλες πλευρές, ενώ συμμετέχει στις προσπάθειες προσέγγισής τους.

Το γεγονός αυτό αποκτά πρόσθετη σημασία επειδή η ανατολική Λιβύη διατηρούσε παραδοσιακά στενές σχέσεις με χώρες όπως η Αίγυπτος και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Η Άγκυρα δεν περιορίστηκε στην υπεράσπιση των συμφερόντων της Τρίπολης.

Σταδιακά επεδίωξε να αποκτήσει πρόσβαση και στο πολιτικό και στρατιωτικό περιβάλλον της οικογένειας Χαφτάρ.

Το παρασκήνιο με την οικογένεια Χαφτάρ

Η προσέγγιση Τουρκίας και ανατολικής Λιβύης αποτελεί μία από τις σημαντικότερες μεταβολές των τελευταίων ετών.

Το 2019, η Άγκυρα στήριξε στρατιωτικά τις δυνάμεις της Τρίπολης απέναντι στην επίθεση του Χαλίφα Χαφτάρ.

Η αντιπαράθεση εκείνης της περιόδου τοποθετούσε την Τουρκία και τον στρατάρχη σε αντίπαλα στρατόπεδα.

Μετά την εκεχειρία του 2020, όμως, το τουρκικό διπλωματικό και στρατιωτικό ενδιαφέρον άρχισε να επεκτείνεται προς την ανατολική Λιβύη.

Η εξέλιξη αυτή συνδέθηκε με τις προσπάθειες της Άγκυρας να αποκτήσει ευρύτερη επιρροή στην επόμενη πολιτική διευθέτηση της χώρας.

Ιδιαίτερο ρόλο αποδίδουν διεθνείς αναλυτές στον Σαντάμ Χαφτάρ, γιο του στρατάρχη και υψηλόβαθμο στέλεχος της στρατιωτικής ηγεσίας της ανατολικής Λιβύης.

Η ανώτερη αναλύτρια της International Crisis Group, Κλόντια Γκαζίνι, συνέδεσε την επικύρωση με τις πολιτικές φιλοδοξίες του.

«Ήταν σαφές ότι ο Σαντάμ Χαφτάρ επιθυμούσε να επικυρώσει η Βουλή των Αντιπροσώπων τη συμφωνία με την Τουρκία», ανέφερε στο Al-Monitor.

Σύμφωνα με την ίδια, ο Σαντάμ Χαφτάρ επιδιώκει τουρκική στήριξη για τις μελλοντικές πολιτικές του φιλοδοξίες.

Η εκτίμηση αυτή δεν αποτελεί επιβεβαιωμένη συμφωνία ανταλλαγμάτων, αλλά ερμηνεία των κινήσεων της λιβυκής ηγεσίας.

Η αλλαγή προσώπων που άνοιξε τον δρόμο

Σημαντική παράμετρος ήταν και η αλλαγή στην ηγεσία του λιβυκού κοινοβουλίου.

Ο Αγκίλα Σάλεχ, ο οποίος είχε διατηρήσει επί χρόνια την προεδρία του σώματος, είχε εκφράσει έντονες αντιρρήσεις για το τουρκολιβυκό μνημόνιο.

Τον Δεκέμβριο του 2025 το είχε χαρακτηρίσει νομικά άκυρο.

Η αντικατάστασή του στις αρχές Οκτωβρίου 2026 από τον Αλ-Σαλχίν Αμπντελνάμπι αλ-Ομπέιντι δημιούργησε νέα δεδομένα.

Ο νέος πρόεδρος είχε διατελέσει επικεφαλής της Λιβυκο-Τουρκικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Φιλίας.

Η αλλαγή προσώπων δεν εξηγεί από μόνη της τη στρατηγική μεταστροφή της ανατολικής Λιβύης, αλλά αποτελεί σημαντικό στοιχείο του πολιτικού περιβάλλοντος μέσα στο οποίο πραγματοποιήθηκε η ψηφοφορία.

Γιατί διεθνείς αναλυτές μιλούν για «γεωπολιτική νίκη» της Τουρκίας

Ο ειδικός για τη Λιβύη Γιαλέλ Χαρτσάουι, συνεργάτης του Royal United Services Institute, χαρακτήρισε την εξέλιξη σημαντική στρατηγική επιτυχία της Άγκυρας.

Σύμφωνα με την εκτίμησή του, η επικύρωση ευθυγραμμίζει πλέον ευρύτερα τις λιβυκές πολιτικές δυνάμεις με την τουρκική προσέγγιση στο ζήτημα της θαλάσσιας οριοθέτησης.

Ο ίδιος υποστήριξε ότι πρόκειται για σημείο καμπής, καθώς η οικογένεια Χαφτάρ θα δυσκολεύεται περισσότερο να διατηρεί τις προηγούμενες ισορροπίες της με την Ελλάδα, την Κύπρο, το Ισραήλ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Η σημασία αυτής της εκτίμησης είναι κυρίως διπλωματική.

Η Άγκυρα μπορεί πλέον να επικαλείται ευρύτερη λιβυκή πολιτική αποδοχή της συμφωνίας, γεγονός που ενισχύει τη διαπραγματευτική της θέση.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η κοινοβουλευτική απόφαση επιλύει τη διεθνή νομική διαφορά ή καθιστά το μνημόνιο δεσμευτικό για τρίτα κράτη.

Τα 12 ναυτικά μίλια στην Κρήτη – Το ισχυρό ελληνικό χαρτί

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον επανέρχεται στο προσκήνιο η επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια νοτίως και δυτικά της Κρήτης.

Η Ελλάδα, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, διαθέτει δικαίωμα καθορισμού του εύρους της αιγιαλίτιδας ζώνης της έως το όριο των 12 ναυτικών μιλίων, με την επιφύλαξη των εφαρμοστέων κανόνων και ειδικών γεωγραφικών περιστάσεων.

Η χώρα έχει ήδη ασκήσει το σχετικό δικαίωμα στο Ιόνιο Πέλαγος.

Ο Κωνσταντίνος Φίλης εκτίμησε ότι η νέα κατάσταση προσφέρει στην Αθήνα τη δυνατότητα να εξετάσει μια αντίστοιχη κίνηση γύρω από την Κρήτη.

Κατά την ανάλυσή του, μια τέτοια επιλογή θα είχε σημασία όχι μόνο ως απάντηση στο τουρκολιβυκό μνημόνιο, αλλά και ως έμπρακτη άσκηση της ελληνικής κυριαρχίας.

Επισήμανε, ωστόσο, ότι θα μπορούσε να προκαλέσει τουρκικές αντιδράσεις, ιδιαίτερα δυτικά της Κρήτης, λόγω της σημασίας της περιοχής για τη διεθνή ναυσιπλοΐα.

Η επέκταση των χωρικών υδάτων αποτελεί ζήτημα κυριαρχίας, ενώ η οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ αφορά διαφορετικές θαλάσσιες ζώνες και νομικές διαδικασίες.

Κατά συνέπεια, μια πιθανή επέκταση στα 12 μίλια δεν θα έλυνε αυτομάτως το σύνολο των διαφορών για την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ.

Θα αποτελούσε, όμως, σημαντική άσκηση ελληνικού κυριαρχικού δικαιώματος.

Η Chevron και οι έρευνες νότια της Κρήτης

Η νέα διπλωματική αντιπαράθεση συνδέεται και με τον ενεργειακό σχεδιασμό της Ελλάδας.

Η προοπτική ερευνών υδρογονανθράκων νοτίως της Κρήτης αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς μέρος της ευρύτερης θαλάσσιας περιοχής συνδέεται με τις αντικρουόμενες διεκδικήσεις που αποτυπώνονται στο τουρκολιβυκό μνημόνιο.

Ο Κωνσταντίνος Φίλης επισήμανε ότι η Ελλάδα αναμένει τις πρώτες έρευνες της Chevron στην περιοχή τους επόμενους μήνες.

Κατά την εκτίμησή του, μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να προκαλέσει αντίδραση της Άγκυρας.

Το ζήτημα δεν αφορά μόνο τις πιθανότητες εντοπισμού κοιτασμάτων.

Αφορά και την πρακτική δυνατότητα υλοποίησης ενεργειακών δραστηριοτήτων σε θαλάσσιες περιοχές όπου προβάλλονται αντικρουόμενες αξιώσεις.

Οι διεθνείς ενεργειακές εταιρείες εξετάζουν, πέρα από τα γεωλογικά δεδομένα, και τους πολιτικούς, ρυθμιστικούς και επιχειρησιακούς κινδύνους.

Η παρουσία μιας μεγάλης αμερικανικής εταιρείας έχει οικονομική και διπλωματική σημασία, αλλά δεν αποτελεί αυτομάτως εγγύηση αποτροπής αντιδράσεων.

Για την Αθήνα, η συνέχιση των νόμιμων ενεργειακών σχεδιασμών αποτελεί μέρος της προσπάθειας άσκησης των δικαιωμάτων που διεκδικεί σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο.

Το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου στη σκιά του τουρκολιβυκού

Ένα ακόμη κρίσιμο μέτωπο είναι η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου, γνωστή ως Great Sea Interconnector.

Το έργο έχει στρατηγική σημασία για την ενεργειακή ασφάλεια της Κύπρου και τη διασύνδεση της Ανατολικής Μεσογείου με το ευρωπαϊκό ηλεκτρικό σύστημα.

Οι έρευνες και οι εργασίες που απαιτούνται για την πόντιση υποθαλάσσιων καλωδίων έχουν επανειλημμένα συνδεθεί με διπλωματικές εντάσεις στην περιοχή.

Ο Κωνσταντίνος Φίλης εκτίμησε ότι η επικύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου μπορεί να δυσχεράνει την προσπάθεια συνεννόησης Ελλάδας και Τουρκίας.

Αναφέρθηκε επίσης σε πληροφορίες για προηγούμενες επαφές μεταξύ γαλλικής και τουρκικής πλευράς, χωρίς να παρουσιάσει τις πληροφορίες αυτές ως οριστική συμφωνία.

Το βασικό ζήτημα είναι ότι η Άγκυρα αντιμετωπίζει ορισμένες θαλάσσιες δραστηριότητες μέσα από το πρίσμα των δικών της διεκδικήσεων.

Η Αθήνα, από την πλευρά της, επιμένει ότι τα σχετικά έργα πρέπει να προχωρούν σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας.

Η επικύρωση του μνημονίου δεν μεταβάλλει αυτομάτως το νομικό καθεστώς του καλωδίου, αλλά μπορεί να επιβαρύνει το ευρύτερο διπλωματικό περιβάλλον μέσα στο οποίο εξελίσσεται το έργο.

Η Αίγυπτος και η Κύπρος – Γιατί η Αθήνα δεν είναι μόνη

Η αντίθεση στο τουρκολιβυκό μνημόνιο δεν περιορίζεται στην Ελλάδα.

Η Κύπρος και η Αίγυπτος έχουν επίσης εκφράσει αντιρρήσεις, θεωρώντας ότι η συμφωνία επηρεάζει τα δικαιώματα και τις θαλάσσιες διεκδικήσεις κρατών της περιοχής.

Η Αίγυπτος έχει ιδιαίτερο βάρος στην υπόθεση, καθώς διατηρούσε παραδοσιακά στενές σχέσεις με την ανατολική Λιβύη και είχε στηρίξει τον Χαλίφα Χαφτάρ.

Το 2020, Ελλάδα και Αίγυπτος υπέγραψαν συμφωνία μερικής οριοθέτησης ΑΟΖ, διαμορφώνοντας διαφορετικό πλαίσιο θαλάσσιας οριοθέτησης από εκείνο που προβάλλει η Άγκυρα.

Η σημερινή εξέλιξη δημιουργεί νέα διπλωματικά δεδομένα και για το Κάιρο.

Η Αίγυπτος καλείται να διαχειριστεί τη συνεργασία της με τις λιβυκές αρχές, την ασφάλεια των δυτικών συνόρων της και τις διαφωνίες της για τη θαλάσσια οριοθέτηση.

Για την Αθήνα, ο συντονισμός με την Κύπρο και την Αίγυπτο παραμένει σημαντικό διπλωματικό εργαλείο.

Ωστόσο, η ύπαρξη κοινών αντιρρήσεων δεν σημαίνει ότι οι τρεις χώρες διαθέτουν πάντοτε ταυτόσημες προτεραιότητες ή ότι θα επιλέξουν τις ίδιες κινήσεις.

Η επίσκεψη Καλίν και η ευρύτερη στρατηγική της Άγκυρας

Η απόφαση του λιβυκού κοινοβουλίου συνέπεσε με την επίσκεψη του επικεφαλής των τουρκικών υπηρεσιών πληροφοριών, Ιμπραήμ Καλίν, στην Τρίπολη.

Ο Καλίν πραγματοποίησε επαφές με τη λιβυκή πολιτική ηγεσία, σε μια περίοδο κατά την οποία η Τουρκία επιχειρεί να διατηρήσει ενεργό ρόλο στις εξελίξεις της χώρας.

Η χρονική σύμπτωση αναδεικνύει την ένταση της τουρκικής διπλωματικής δραστηριότητας.

Δεν αποδεικνύει από μόνη της ότι η ψηφοφορία ήταν αποτέλεσμα συγκεκριμένης μυστικής συμφωνίας.

Ωστόσο, εντάσσεται σε μια ευρύτερη στρατηγική της Άγκυρας που συνδυάζει διπλωματία, οικονομικές σχέσεις, στρατιωτική συνεργασία και επαφές με ανταγωνιστικά πολιτικά κέντρα.

Η Λιβύη έχει ιδιαίτερη σημασία για την Τουρκία τόσο λόγω της γεωγραφικής της θέσης όσο και λόγω των ενεργειακών, εμπορικών και αμυντικών συμφερόντων που συνδέονται με τη Μεσόγειο και τη Βόρεια Αφρική.

Τι μπορεί να κάνει η Ελλάδα από εδώ και πέρα

Η Αθήνα βρίσκεται μπροστά σε μια σειρά επιλογών που δεν είναι αμοιβαία αποκλειόμενες.

Η πρώτη αφορά τη συνέχιση της διεθνούς διπλωματικής κινητοποίησης, με ενημέρωση ευρωπαϊκών θεσμών, συμμάχων και κρατών της περιοχής για τις ελληνικές θέσεις.

Η δεύτερη συνδέεται με την ενίσχυση των σχέσεων με όλες τις πολιτικές πλευρές της Λιβύης, χωρίς να θεωρείται δεδομένη η ευθυγράμμιση κάποιας από αυτές με τις ελληνικές επιδιώξεις.

Η τρίτη αφορά την άσκηση των ελληνικών δικαιωμάτων στις θαλάσσιες ζώνες, με την επέκταση των χωρικών υδάτων στην Κρήτη να αποτελεί μία από τις επιλογές που συζητούνται στον δημόσιο διάλογο.

Η τέταρτη συνδέεται με τη συνέχιση των ενεργειακών σχεδίων και των έργων διασύνδεσης, με προσεκτική διαχείριση των νομικών και επιχειρησιακών προκλήσεων.

Καμία από αυτές τις επιλογές δεν στερείται κόστους ή δυσκολιών.

Η διπλωματική κινητοποίηση απαιτεί χρόνο και συντονισμό, ενώ οι μονομερείς ενέργειες άσκησης κυριαρχικών δικαιωμάτων μπορούν να προκαλέσουν αντιδράσεις από κράτη που διατυπώνουν αντίθετες θέσεις.

Η επόμενη ημέρα στην Ανατολική Μεσόγειο

Η απόφαση της ανατολικής Λιβύης σηματοδοτεί μια σημαντική μεταβολή στις πολιτικές ισορροπίες της περιοχής.

Η Τουρκία εξασφαλίζει ευρύτερη λιβυκή πολιτική στήριξη σε μια συμφωνία που αποτελεί βασικό στοιχείο της στρατηγικής της στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η Ελλάδα, αντίθετα, αντιμετωπίζει ένα δυσκολότερο διπλωματικό περιβάλλον, καθώς η προηγούμενη αντίθεση της ανατολικής Λιβύης προς το μνημόνιο έχει πλέον ανατραπεί.

Αυτό δεν συνεπάγεται μεταβολή των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων ούτε επίλυση της διαφοράς υπέρ της Τουρκίας.

Αναδεικνύει, όμως, την ανάγκη να εξεταστούν εκ νέου οι περιφερειακές ισορροπίες και τα διαθέσιμα διπλωματικά εργαλεία.

Τα 12 ναυτικά μίλια στην Κρήτη, οι έρευνες νοτίως του νησιού και η ηλεκτρική διασύνδεση με την Κύπρο αποτελούν πλέον τρία από τα σημαντικότερα πεδία στα οποία θα δοκιμαστούν οι σχέσεις Αθήνας και Άγκυρας.

Η επόμενη φάση δεν θα κριθεί μόνο από τις δηλώσεις των κυβερνήσεων, αλλά και από τις συγκεκριμένες αποφάσεις για τις θαλάσσιες ζώνες, τις ενεργειακές δραστηριότητες και τις περιφερειακές συνεργασίες.

Πηγή: pagenews.gr