Η αμερικανική πυρηνική ενέργεια και το μεγάλο κενό στο ουράνιο

Οι ΗΠΑ παραμένουν ο μεγαλύτερος παραγωγός πυρηνικής ενέργειας στον κόσμο, όμως η εξάρτησή τους από εισαγόμενο ουράνιο δημιουργεί σοβαρές προκλήσεις για την ασφάλεια εφοδιασμού και τα σχέδια επέκτασης του κλάδου. Μόλις το 7% του ουρανίου που χρησιμοποιείται στους αμερικανικούς αντιδραστήρες είναι εγχώριο.

Η αμερικανική εξάρτηση από το εισαγόμενο ουράνιο

Παρά τη θέση τους ως ο μεγαλύτερος παραγωγός πυρηνικής ενέργειας παγκοσμίως, οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται αντιμέτωπες με ένα διαρκώς διογκούμενο πρόβλημα στον τομέα των πυρηνικών καυσίμων. Η εικόνα που διαμορφώνεται δείχνει ότι η ισχύς της αμερικανικής πυρηνικής βιομηχανίας στηρίζεται σε μια εφοδιαστική αλυσίδα με έντονη εξάρτηση από το εξωτερικό, ενώ ο στόλος των εγκαταστάσεων γερνά και οι νέες μονάδες δεν επαρκούν για να αντισταθμίσουν τις αποσύρσεις.

Σήμερα, το 93% του ουρανίου που χρησιμοποιούν οι ΗΠΑ για πυρηνικά καύσιμα προέρχεται από αγορές του εξωτερικού. Αντίστοιχα, μόλις το 7% του ουρανίου που φτάνει στους αμερικανικούς πυρηνικούς αντιδραστήρες είναι εγχώριας προέλευσης. Η κατάσταση αυτή έρχεται σε αντίθεση με την επιδίωξη της κυβέρνησης Trump για μια αναγέννηση της πυρηνικής ενέργειας με αμερικανική παραγωγή και για «διαρκή αμερικανική κυριαρχία» στην παγκόσμια αγορά του κλάδου.

Γερασμένος στόλος και πιέσεις στην αγορά

Η πρόκληση δεν περιορίζεται στην προέλευση του καυσίμου. Το πυρηνικό χαρτοφυλάκιο των ΗΠΑ παραμένει μεγάλο, αλλά σταδιακά παλαιώνει, καθώς περισσότεροι σταθμοί αποσύρονται από όσους κατασκευάζονται και συνδέονται στο δίκτυο. Αυτό δημιουργεί πίεση τόσο για τη διατήρηση της υφιστάμενης παραγωγής όσο και για οποιοδήποτε σχέδιο επέκτασης της πυρηνικής ισχύος στο μέλλον.

Η περιορισμένη διαθεσιμότητα ουρανίου, οι γεωπολιτικοί κίνδυνοι και το αυξανόμενο κόστος επηρεάζουν ήδη την αγορά. Έκθεση του Stanford Energy τον Ιανουάριο προειδοποιούσε ότι η πυρηνική ενέργεια των ΗΠΑ βρίσκεται αντιμέτωπη με ευπάθειες στην αλυσίδα εφοδιασμού καυσίμων, με συνέπειες τόσο για τη λειτουργία των υφιστάμενων αντιδραστήρων όσο και για την ανάπτυξη προηγμένων μονάδων.

Η παγκόσμια μάχη για το ουράνιο

Το αμερικανικό πρόβλημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία αν ληφθεί υπόψη ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι η μόνη χώρα που σχεδιάζει επανεκκίνηση της πυρηνικής ενέργειας. Η αυξανόμενη διεθνής ζήτηση μπορεί σύντομα να οδηγήσει σε έντονο ανταγωνισμό για τις διαθέσιμες ποσότητες ουρανίου και να μετατραπεί σε βασικό σημείο συμφόρησης για την παγκόσμια πυρηνική βιομηχανία.

Η World Nuclear Association εκτιμά ότι η παγκόσμια ζήτηση ουρανίου θα αυξηθεί κατά 28% έως το 2030 και θα σχεδόν διπλασιαστεί έως το 2040. Την ίδια στιγμή, οι τιμές ήδη κινούνται ανοδικά στη διεθνή αγορά, ενώ οι ΗΠΑ εμφανίζονται να έχουν μείνει πίσω στις συμφωνίες προμήθειας.

Το ανταγωνιστικό περιβάλλον είναι ιδιαίτερα έντονο. Ρώσοι και Κινέζοι παράγοντες έχουν κινηθεί επιθετικά για να εξασφαλίσουν πόρους στην Κεντρική Ασία και την Αφρική, όπως έχει επισημανθεί, ενισχύοντας τις πιέσεις σε μια αγορά όπου πολλές κρίσιμες αλυσίδες εφοδιασμού συνδέονται με τη Ρωσία.

Οι ανάγκες της επόμενης δεκαετίας

Η εικόνα για τις αμερικανικές ανάγκες είναι εξίσου απαιτητική. Το Interesting Engineering ανέφερε ότι οι αμερικανικές επιχειρήσεις πυρηνικής ενέργειας θα χρειαστούν μεγάλες ποσότητες καυσίμων μέσα στην επόμενη δεκαετία για να στηρίξουν τη λειτουργία του ηλεκτρικού δικτύου.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν, οι φορείς εκμετάλλευσης προβλέπουν συνολική βασική ζήτηση 360 εκατομμυρίων λιβρών ουρανίου για τα επόμενα δέκα χρόνια. Από αυτήν την ποσότητα, οι υφιστάμενες μακροπρόθεσμες συμφωνίες αγοράς καλύπτουν 174 εκατομμύρια λίβρες, αφήνοντας ακάλυπτη ζήτηση 186 εκατομμυρίων λιβρών, η οποία θα πρέπει να καλυφθεί με νέες συμβάσεις.

Εγχώριες λύσεις και ανακύκλωση καυσίμων

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ήδη κάνει ορισμένα βήματα για να περιορίσουν την εξάρτησή τους από τις εισαγωγές ουρανίου, όμως η απόσταση που πρέπει να καλύψουν παραμένει μεγάλη. Ένας από τους πιο υποσχόμενους δρόμους αφορά την ανακύκλωση και ανάκτηση αξιοποιήσιμου ουρανίου από χρησιμοποιημένα πυρηνικά καύσιμα.

Η σχετική εκτίμηση δείχνει ότι η ανακύκλωση τέτοιων καυσίμων θα μπορούσε να αυξήσει την αξιοποίηση των διαθέσιμων πόρων κατά 95%. Πρόκειται για μια προσέγγιση στην οποία η ομοσπονδιακή κυβέρνηση επενδύει σημαντικά, στο πλαίσιο της προσπάθειας ενίσχυσης της εγχώριας προσφοράς.

Τον Απρίλιο ξεκίνησε επίσης η παραγωγή ουρανίου στη μεγαλύτερη εγκατάσταση επιτόπιας ανάκτησης ουρανίου, γνωστή ως in-situ recovery (ISR), που έχει τεθεί σε λειτουργία στις ΗΠΑ εδώ και περισσότερο από δέκα χρόνια. Η εγκατάσταση βρίσκεται σε έκταση 20.000 acres στο Νότιο Τέξας και αναμένεται να παράγει 6,155 εκατομμύρια λίβρες U3O8, δηλαδή οξειδίου του ουρανίου.

Το πλουτώνιο της εποχής του Ψυχρού Πολέμου

Ένα ακόμη σκέλος της προσπάθειας αφορά την αξιοποίηση εναλλακτικών πυρηνικών καυσίμων. Η κυβέρνηση Trump επιδιώκει να μετατρέψει περισσότερους από 50 τόνους πλουτωνίου στρατιωτικής καθαρότητας, που έχουν απομείνει από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, σε καύσιμο για εμπορικούς πυρηνικούς αντιδραστήρες.

Παράλληλα, έχει ανακοινωθεί ότι βρίσκονται σε «προχωρημένες διαπραγματεύσεις» με νεοφυείς επιχειρήσεις πυρηνικής τεχνολογίας που ενδιαφέρονται να αγοράσουν το συγκεκριμένο πλουτώνιο. Μεταξύ αυτών βρίσκεται και η Oklo, η οποία αναπτύσσει μικρούς πυρηνικούς αντιδραστήρες νέας γενιάς.

Ο Jacob DeWitte, διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας, υπογράμμισε ότι «η έλλειψη καυσίμων αποτελεί αυτή τη στιγμή ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια στην επέκταση της πυρηνικής ενέργειας» και πρόσθεσε: «Αυτό θα μας βοηθήσει να θέσουμε ταχύτερα σε λειτουργία περισσότερη πυρηνική ισχύ».

Πηγή: Pagenews.gr