Ο Τραμπ “χαρίζει” το Ορμούζ στο Ιράν για να λυγίσει τη Fed και να σώσει την αμερικανική οικονομία

Μυστική συμφωνία αποκλιμάκωσης με την Τεχεράνη, ενεργειακό παζάρι δισεκατομμυρίων και ανοιχτός πόλεμος με το Ισραήλ στο παρασκήνιο

Η Ουάσιγκτον και η Τεχεράνη βρίσκονται πιο κοντά από ποτέ σε μια συμφωνία-σοκ που αλλάζει τις ισορροπίες στη Μέση Ανατολή και αποκαλύπτει τον πραγματικό φόβο του Τραμπ: όχι το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, αλλά η κατάρρευση της αμερικανικής οικονομίας μέσω της ενεργειακής κρίσης και του πληθωρισμού.

Ο Αμερικανός πρόεδρος ανακοίνωσε ότι η συμφωνία με το Ιράν για εκεχειρία και επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ είναι «σε μεγάλο βαθμό ολοκληρωμένη», επιβεβαιώνοντας τις πληροφορίες περί ενός προσυμφώνου 60 ημερών που προβλέπει:

• παράταση της εκεχειρίας,
• σταδιακή άρση του ναυτικού αποκλεισμού,
• επανεκκίνηση των ιρανικών εξαγωγών πετρελαίου,
• αποναρκοθέτηση του Ορμούζ,
• και ένα θολό, μεταβατικό πλαίσιο συζητήσεων για το πυρηνικό πρόγραμμα.

Το πραγματικό deal: Πετρέλαιο αντί πυρηνικών

Παρά τη σκληρή ρητορική των τελευταίων μηνών, η πραγματικότητα είναι ότι ο Τραμπ φαίνεται να εγκαταλείπει –τουλάχιστον προσωρινά– τον στόχο πλήρους αποπυρηνικοποίησης του Ιράν.

Η Τεχεράνη δεν δεσμεύεται να διαλύσει τις πυρηνικές της εγκαταστάσεις. Δεν παραδίδει πλήρως το υψηλά εμπλουτισμένο ουράνιο. Δεν αποδέχεται μόνιμη εγκατάλειψη του εμπλουτισμού.

Αντίθετα, αυτό που επιτυγχάνει είναι:

• επαναφορά πετρελαϊκών εσόδων,
• χαλάρωση κυρώσεων,
• πιθανή αποδέσμευση παγωμένων κεφαλαίων,
• και έμμεση αναγνώριση του γεωπολιτικού της ρόλου στον Περσικό Κόλπο.

Και τότε προκύπτει το κρίσιμο ερώτημα:

Γιατί ο Τραμπ κάνει πίσω τώρα;

Η απάντηση βρίσκεται στη Fed, στις τιμές του πετρελαίου και στον αμερικανικό πληθωρισμό.

Η παρατεταμένη κρίση στο Ορμούζ είχε οδηγήσει το πετρέλαιο σε εκρηκτική άνοδο, προκαλώντας πανικό στις αγορές και φόβους νέου πληθωριστικού κύματος στις ΗΠΑ. Η κυβέρνηση Τραμπ γνωρίζει ότι χωρίς αποκλιμάκωση στην ενέργεια, οποιοδήποτε σχέδιο οικονομικής επανεκκίνησης και πίεσης προς τη Federal Reserve καταρρέει.

Με άλλα λόγια:

Ο Τραμπ χρειάζεται φθηνό πετρέλαιο για να επιβάλει τη δική του νομισματική ατζέντα.

Η επαναλειτουργία του Ορμούζ είναι κρίσιμη ώστε:

• να πέσουν οι τιμές ενέργειας,
• να περιοριστούν οι πληθωριστικές πιέσεις,
• και να αποκτήσει περιθώριο πολιτικής πίεσης προς τη Fed για χαμηλότερα επιτόκια.

Το γεωπολιτικό μέτωπο μετατρέπεται έτσι σε εργαλείο εσωτερικής οικονομικής στρατηγικής.

Ο μεγάλος χαμένος: Το Ισραήλ

Η υπό διαμόρφωση συμφωνία έχει προκαλέσει σοκ στο Τελ Αβίβ.

Ο Benjamin Netanyahu θεωρεί ότι οποιαδήποτε συμφωνία αφήνει ενεργό ιρανικό εμπλουτισμό ουρανίου συνιστά στρατηγική ήττα για το Ισραήλ.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Νετανιάχου εξέφρασε προσωπικά τις αντιρρήσεις του στον Τραμπ, ενώ φιλοϊσραηλινοί κύκλοι στην Ουάσιγκτον μιλούν ήδη για «δεύτερη συμφωνία Ομπάμα».

Οι αντιδράσεις στο εσωτερικό των Ρεπουμπλικάνων είναι ήδη εκρηκτικές.

Ο Ted Cruz προειδοποίησε ότι οποιαδήποτε συμφωνία αφήνει το Ιράν με δυνατότητα εμπλουτισμού είναι «καταστροφικό λάθος», ενώ ο Mike Pompeo συνέκρινε αρνητικά το νέο πλαίσιο με τη συμφωνία του 2015.

Ο Σι Τζινπίνγκ και οι Άραβες “έσπρωξαν” τον Τραμπ στη συμφωνία

Στο παρασκήνιο διαμορφώθηκε μια πρωτοφανής διπλωματική συμμαχία.

Η Xi Jinping φέρεται να έθεσε στον Τραμπ τα όρια της κινεζικής ανοχής απέναντι σε παρατεταμένη αποσταθεροποίηση του Ορμούζ, από όπου διέρχεται τεράστιο μέρος των ενεργειακών εισαγωγών της Κίνας.

Παράλληλα:

• το Pakistan,
• το Qatar,
• η Saudi Arabia,
• τα United Arab Emirates,
• και η Egypt

πίεσαν ασφυκτικά για αποκλιμάκωση, φοβούμενοι γενικευμένη κατάρρευση του ενεργειακού και εμπορικού συστήματος της περιοχής.

Το Ορμούζ: Η “καρδιά” της παγκόσμιας οικονομίας

Τα Στενά του Ορμούζ παραμένουν το σημαντικότερο ενεργειακό choke point στον κόσμο.

Από εκεί διέρχεται περίπου το 20% των παγκόσμιων ροών πετρελαίου και LNG. Η παρατεταμένη κρίση είχε ήδη αρχίσει να:

• ανεβάζει το κόστος ναυτιλίας,
• πυροδοτεί πληθωρισμό,
• destabilize διεθνείς αγορές,
• και απειλεί με παγκόσμια ύφεση.

Η συμφωνία επομένως δεν αφορά μόνο τη Μέση Ανατολή.

Αφορά ολόκληρη την παγκόσμια οικονομία.

Προσωρινή εκεχειρία ή παγίδα πριν από νέο πόλεμο;

Παρά την αισιοδοξία, τίποτα δεν θεωρείται ασφαλές.

Το πυρηνικό πρόγραμμα παραμένει ουσιαστικά άλυτο. Το Ισραήλ διατηρεί ανοιχτή την απειλή μονομερούς δράσης. Οι αμερικανικές δυνάμεις παραμένουν ανεπτυγμένες στην περιοχή. Και η Τεχεράνη ξεκαθαρίζει ότι δεν εγκαταλείπει τον στρατηγικό έλεγχο του Ορμούζ.

Η πραγματικότητα είναι σκληρή:

Δεν πρόκειται για ειρήνη. Πρόκειται για μια εύθραυστη ανακωχή συμφερόντων.

Ο Τραμπ αγοράζει χρόνο για την οικονομία και τις αγορές. Το Ιράν αγοράζει οικονομική ανάσα. Οι Άραβες αγοράζουν σταθερότητα. Το Ισραήλ αγοράζει χρόνο για τον επόμενο γύρο.

Και ο κόσμος παρακολουθεί μια νέα γεωπολιτική ισορροπία να γεννιέται μέσα από το πετρέλαιο, τα επιτόκια και τον φόβο μιας παγκόσμιας κρίσης. Πηγή: pagenews.gr