Η θέση της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ξενοδόχων για το Χωροταξικό

Ο πρόεδρος Γιάννης Χατζής παρουσιάζει τις τοποθετήσεις του επί του νομοσχεδίου.

Μέχρι τις 25 Ιουνίου θα βρίσκεται σε δημόσια διαβούλευση το Χωροταξικό και ακολούθως ενδέχεται να υπάρξουν διορθώσεις, σύμφωνα με τις τοποθετήσεις των φορέων, ώστε να έχουμε άμεσα νόμο και Κοινή Υπουργική Απόφαση για την εφαρμογή του.

Ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ξενοδόχων, Γιάννης Χατζής, περιγράφει τις θέσεις της ΠΟΞ.

«Η ανάγκη για τη θεσμοθέτηση ενός σύγχρονου, λειτουργικού και σταθερού Ειδικού Χωροταξικού Πλαισίου για τον Τουρισμό αποτελεί πάγιο αίτημα του ξενοδοχειακού κλάδου. Σε μια περίοδο όπου ο τουρισμός συνεχίζει να αποτελεί βασικό πυλώνα της ελληνικής οικονομίας, η ύπαρξη σαφών και σταθερών κανόνων δεν είναι απλώς ζητούμενο, αλλά αναγκαία συνθήκη για την ενίσχυση της επενδυτικής εμπιστοσύνης και τον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό της ανάπτυξης.

Ωστόσο, το νέο Ειδικό Χωροταξικό για τον Τουρισμό δεν μπορεί και δεν πρέπει να εξελιχθεί σε ένα ακόμη πλαίσιο περιορισμών που θα λειτουργεί αποτρεπτικά για την ανάπτυξη και τις επενδύσεις. Οφείλει να λειτουργήσει ως στρατηγικός οδηγός ανάπτυξης και όχι ως μηχανισμός επιβολής γενικευμένων απαγορεύσεων. Η Ελλάδα δεν είναι ένας ενιαίος τουριστικός προορισμός με κοινά χαρακτηριστικά. Κάθε περιοχή διαθέτει διαφορετικές ανάγκες, δυνατότητες, υποδομές και αναπτυξιακές προοπτικές. Για τον λόγο αυτό, οι κρίσιμες επιλογές πρέπει να εξειδικεύονται σε τοπικό επίπεδο, μέσα από τα Τοπικά Πολεοδομικά Σχέδια, τα οποία είναι τα μόνα εργαλεία που μπορούν να αποτυπώσουν με ακρίβεια τις πραγματικές συνθήκες κάθε τόπου.

Ιδιαίτερα προβληματική είναι η λογική επιβολής οριζόντιων ανώτατων ορίων κλινών χωρίς επαρκή επιστημονική και αναπτυξιακή τεκμηρίωση. Μια τέτοια προσέγγιση όχι μόνο δεν λύνει προβλήματα, αλλά κινδυνεύει να δημιουργήσει σοβαρές στρεβλώσεις: να οδηγήσει σε κατακερματισμό της γης, σε μεγαλύτερη επιβάρυνση του τοπίου και τελικά σε μη βιώσιμες επενδύσεις. Κυρίως όμως αγνοεί μια βασική πραγματικότητα: ότι η ανάπτυξη δεν κρίνεται αποκλειστικά από τον αριθμό των κλινών, αλλά από τις υποδομές, τη χωρική οργάνωση και την ικανότητα κάθε περιοχής να διαχειρίζεται αποτελεσματικά τη τουριστική δραστηριότητα.

Αντίστοιχα, η έννοια της φέρουσας ικανότητας δεν μπορεί να χρησιμοποιείται με απλουστευτικό τρόπο ως ένα εργαλείο γενικευμένων περιορισμών. Η φέρουσα ικανότητα δεν είναι ένα στατικό και αμετάβλητο μέγεθος. Μεταβάλλεται δυναμικά μέσα από επενδύσεις σε υποδομές, τεχνολογία, δίκτυα και σύγχρονες πρακτικές διαχείρισης. Αν μετατραπεί σε εργαλείο αναστολής της ανάπτυξης, τότε κινδυνεύουμε να στερήσουμε από πολλούς ελληνικούς προορισμούς τη δυνατότητα εξέλιξης και αναβάθμισης.

Εξίσου λανθασμένη είναι και η μονοδιάστατη προσέγγιση της ποιότητας στον τουρισμό. Η επιτυχία του ελληνικού τουρισμού δεν οικοδομήθηκε αποκλειστικά πάνω σε μεγάλες ή πολυτελείς μονάδες, αλλά πάνω στη συνύπαρξη διαφορετικών μορφών φιλοξενίας: από μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις έως μεγάλες οργανωμένες επενδύσεις. Η ποιότητα δεν ταυτίζεται με τα αστέρια ενός ξενοδοχείου. Η κατάταξη αφορά συγκεκριμένες τεχνικές προδιαγραφές, οι οποίες δεν είναι πάντοτε εφικτό να καλυφθούν από όλες τις επιχειρήσεις, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν προσφέρουν υψηλού επιπέδου υπηρεσίες και αυθεντική φιλοξενία. Ο ελληνικός τουρισμός χρειάζεται ποιοτικά καταλύματα σε όλες τις κατηγορίες και ουσιαστική στήριξη για τον εκσυγχρονισμό, ιδιαίτερα των μικρότερων μονάδων που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής φιλοξενίας.

Την ίδια στιγμή, προκαλεί εύλογο προβληματισμό το γεγονός ότι η συζήτηση για την προστασία του περιβάλλοντος επικεντρώνεται σχεδόν αποκλειστικά στις οργανωμένες ξενοδοχειακές επιχειρήσεις, οι οποίες ήδη λειτουργούν υπό αυστηρούς κανόνες, ελέγχους και αδειοδοτήσεις. Αντίθετα, η ανεξέλεγκτη εξάπλωση της βραχυχρόνιας μίσθωσης συνεχίζει να ασκεί τεράστιες πιέσεις στις υποδομές, να αλλοιώνει την κοινωνική και πολεοδομική φυσιογνωμία πολλών προορισμών και να δημιουργεί συνθήκες ξεκάθαρου αθέμιτου ανταγωνισμού. Η θέσπιση ενός σαφούς και αποτελεσματικού πλαισίου για τη δραστηριότητα αυτή αποτελεί πλέον επιτακτική ανάγκη.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, δεν μπορεί να παραγνωριστεί και η αυξημένη επιβάρυνση που ήδη αντιμετωπίζει ο ξενοδοχειακός κλάδος. Το υψηλό φορολογικό και λειτουργικό κόστος περιορίζει τη δυνατότητα των επιχειρήσεων να επενδύουν περαιτέρω σε ποιότητα και βιωσιμότητα. Ως εκ τούτου, η επιβολή νέων επιβαρύνσεων, όπως το διαλαμβανόμενο στο ΕΧΠΤ ειδικό τέλος υπέρ του Πράσινου Ταμείου, υπονομεύει άμεσα την ανταγωνιστικότητα του ελληνικού τουρισμού.

Η διαμόρφωση ενός νέου χωροταξικού πλαισίου αποτελεί μια κρίσιμη ευκαιρία για τη χώρα. Προϋποθέτει, όμως, τεκμηριωμένες επιλογές, ευελιξία και ουσιαστικό διάλογο με τους εμπλεκόμενους φορείς. Μόνο μέσα από μια τέτοια προσέγγιση μπορεί να επιτευχθεί η αναγκαία ισορροπία μεταξύ ανάπτυξης, περιβαλλοντικής προστασίας και κοινωνικής συνοχής, διασφαλίζοντας τη βιώσιμη πορεία του ελληνικού τουρισμού στο μέλλον».

Πηγή: pagenews.gr