Η Ευρώπη χτίζει τη δική της «αντιπυραυλική ασπίδα» απέναντι στη Ρωσία – Το μεγάλο στοίχημα των 10 χωρών

Η δημιουργία της νέας Ευρωπαϊκής Αντιβαλλιστικής Συμμαχίας με τη συμμετοχή της Ουκρανίας σηματοδοτεί τη μεγαλύτερη αλλαγή στη στρατηγική αεράμυνας της Ευρώπης από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Ωστόσο, πίσω από τη φιλόδοξη πολιτική διακήρυξη κρύβονται τεράστιες τεχνολογικές, οικονομικές και βιομηχανικές προκλήσεις. Η Ευρώπη επιδιώκει να αποκτήσει στρατηγική αυτονομία απέναντι στις βαλλιστικές απειλές της Ρωσίας, όμως οι υποσχέσεις για νέα συστήματα μέσα σε λίγα χρόνια προκαλούν ήδη έντονο σκεπτικισμό στους ειδικούς.

Η Ευρώπη περνά από την άμυνα στην παραγωγή όπλων

Η ανακοίνωση της Integrated Anti-Ballistic Missile Coalition στο Παρίσι δεν αποτελεί απλώς ακόμη μία αμυντική πρωτοβουλία.

Για πρώτη φορά, εννέα ευρωπαϊκές χώρες μαζί με την Ουκρανία συμφωνούν να αναπτύξουν από κοινού νέα αντιβαλλιστικά συστήματα, αντιμετωπίζοντας το Κίεβο όχι πλέον ως αποδέκτη στρατιωτικής βοήθειας αλλά ως ισότιμο εταίρο στην ανάπτυξη ευρωπαϊκής αμυντικής τεχνολογίας.

Η εξέλιξη αυτή αντικατοπτρίζει μια βαθύτερη στρατηγική μεταβολή: η ευρωπαϊκή ασφάλεια δεν βασίζεται πλέον αποκλειστικά στις αμερικανικές δυνατότητες, αλλά επιδιώκει τη δημιουργία αυτόνομων βιομηχανικών και τεχνολογικών δυνατοτήτων.

Η έλλειψη Patriot αλλάζει όλο το παιχνίδι

Η συγκυρία δεν είναι τυχαία.

Οι παρατεταμένες επιχειρήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μέση Ανατολή και η αυξημένη ζήτηση για πυραύλους Patriot PAC-3 έχουν περιορίσει σημαντικά τα διαθέσιμα αποθέματα.

Η Ουκρανία αντιμετωπίζει συνεχείς ρωσικές επιθέσεις, ενώ τα διαθέσιμα αναχαιτιστικά εξαντλούνται.

Η ανάγκη αυτή ωθεί την Ευρώπη να αναζητήσει δικές της λύσεις αντί να εξαρτάται αποκλειστικά από τις αμερικανικές γραμμές παραγωγής.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Kyiv Independent (@kyivindependent_official)

Το σχέδιο Freyja: Η ουκρανική απάντηση στους Patriot

Το πρώτο μεγάλο πρόγραμμα της Συμμαχίας ονομάζεται Freyja.

Βασίζεται στον ουκρανικό πύραυλο FP-7.X, ο οποίος φιλοδοξεί να αποτελέσει μια οικονομικότερη εναλλακτική λύση απέναντι στους πανάκριβους Patriot.

Οι υποστηρικτές του σχεδίου υποστηρίζουν ότι:

• κάθε αναχαιτιστής θα κοστίζει περίπου 700.000 δολάρια,
• έναντι περίπου 3,8 εκατ. δολαρίων για έναν Patriot PAC-3,
• με στόχο παραγωγή έως 2.000 πυραύλων ετησίως.

Ωστόσο, οι ειδικοί επισημαίνουν ότι το δύσκολο κομμάτι δεν είναι ο ίδιος ο πύραυλος, αλλά η ανάπτυξη ολοκληρωμένων συστημάτων καθοδήγησης, αισθητήρων, ραντάρ, ηλεκτρονικών αντιπαρεμβολών και δικτύων διοίκησης και ελέγχου.

Οι υποσχέσεις των 12 μηνών θεωρούνται υπερβολικά αισιόδοξες

Ο πρόεδρος Ζελένσκι υποστήριξε ότι το Freyja μπορεί να είναι επιχειρησιακό μέσα σε μόλις έναν χρόνο.

Ωστόσο, αρκετοί αναλυτές θεωρούν το χρονοδιάγραμμα εξαιρετικά φιλόδοξο.

Η ανάπτυξη ενός ολοκληρωμένου αντιβαλλιστικού συστήματος απαιτεί πολυετή δοκιμαστική διαδικασία, πιστοποιήσεις και ολοκλήρωση πολύπλοκων υποσυστημάτων.

Για τον λόγο αυτό, πολλοί ευρωπαίοι ειδικοί εκτιμούν ότι η πολιτική βούληση προηγείται της τεχνολογικής πραγματικότητας.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Renew Europe (@reneweurope)

Bliksem EXO: Το ακόμη πιο φιλόδοξο σχέδιο

Ακόμη μεγαλύτερες αμφιβολίες προκαλεί το δεύτερο πρόγραμμα της Συμμαχίας.

Το Bliksem EXO, με επικεφαλής την ολλανδική Destinus και τη συμμετοχή κολοσσών όπως:

• Thales,
• Airbus,
• MBDA,
• Safran,

φιλοδοξεί να αναπτύξει αναχαιτιστή που θα καταστρέφει βαλλιστικούς πυραύλους εκτός ατμόσφαιρας, πριν αυτοί επανεισέλθουν προς τον στόχο τους.

Πρόκειται για μία τεχνολογία αντίστοιχη του ισραηλινο-αμερικανικού Arrow 3, η ανάπτυξη του οποίου χρειάστηκε περισσότερες από δύο δεκαετίες.

Παρ’ όλα αυτά, το νέο ευρωπαϊκό πρόγραμμα υπόσχεται δοκιμές ήδη από το 2027, γεγονός που πολλοί ειδικοί χαρακτηρίζουν ιδιαίτερα αισιόδοξο.

Η μεγάλη απειλή λέγεται Oreshnik

Το Bliksem EXO σχεδιάζεται κυρίως απέναντι στους νέους ρωσικούς βαλλιστικούς πυραύλους, όπως ο Oreshnik.

Το συγκεκριμένο οπλικό σύστημα:

• κινείται με υπερηχητικές ταχύτητες,
• διαθέτει πολλαπλές ανεξάρτητες κεφαλές (MIRV),
• μπορεί να διαχωρίζει δεκάδες στόχους κατά την τελική φάση της πτήσης.

Η αναχαίτιση ενός τέτοιου πυραύλου αποτελεί μία από τις δυσκολότερες τεχνολογικές προκλήσεις της σύγχρονης αντιπυραυλικής άμυνας.

Το κομμάτι που λείπει από την ευρωπαϊκή ασπίδα

Παρά τον ενθουσιασμό, η νέα Συμμαχία δεν καλύπτει ακόμη το σημαντικότερο κενό.

Τα υπό ανάπτυξη συστήματα δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά υπερηχητικούς πυραύλους και hypersonic glide vehicles, που ήδη διαθέτουν τόσο η Ρωσία όσο και η Κίνα.

Για αυτόν ακριβώς τον λόγο η Ευρωπαϊκή Ένωση χρηματοδοτεί εδώ και χρόνια τα προγράμματα:

• HYDEF
• HYDIS2

με συνολική χρηματοδότηση εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ.

Τα δύο αυτά προγράμματα εκτιμάται ότι θα οδηγήσουν σε πλήρως επιχειρησιακό ευρωπαϊκό σύστημα περίπου το 2035, χρονικός ορίζοντας που θεωρείται πολύ πιο ρεαλιστικός από τις εξαγγελίες της νέας Συμμαχίας.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη UNITED24Media (@united24.media)

Η νέα ευρωπαϊκή στρατηγική απέναντι στη Ρωσία

Πέρα από την τεχνολογία, η μεγαλύτερη αξία της πρωτοβουλίας είναι πολιτική.

Η Ευρώπη επιδιώκει να αποκτήσει:

• μεγαλύτερη στρατηγική αυτονομία,
• κοινή αμυντική βιομηχανία,
• ενιαία παραγωγή πυραυλικών συστημάτων,
• στενή ενσωμάτωση της ουκρανικής αμυντικής βιομηχανίας στο ευρωπαϊκό οικοσύστημα.

Με αυτόν τον τρόπο επιχειρεί να οικοδομήσει μια μακροπρόθεσμη αποτρεπτική ισχύ απέναντι στις εξελισσόμενες βαλλιστικές απειλές.

Το μεγάλο στοίχημα της ευρωπαϊκής άμυνας

Η νέα Αντιβαλλιστική Συμμαχία αποτελεί ίσως το πιο φιλόδοξο εγχείρημα της ευρωπαϊκής αμυντικής ολοκλήρωσης μετά την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία. Η συμμετοχή του Κιέβου ως συνδιαμορφωτή νέων οπλικών συστημάτων σηματοδοτεί μια νέα εποχή στη συνεργασία Ευρώπης–Ουκρανίας, όπου η χώρα δεν αντιμετωπίζεται πλέον μόνο ως αποδέκτης βοήθειας αλλά ως παραγωγός στρατιωτικής τεχνολογίας. Ωστόσο, πίσω από τη φιλόδοξη πολιτική εικόνα παραμένουν κρίσιμα ερωτήματα: δεν έχουν ανακοινωθεί σαφείς προϋπολογισμοί, αρκετά τεχνολογικά ορόσημα θεωρούνται ιδιαίτερα αισιόδοξα και οι δυνατότητες αντιμετώπισης των πιο προηγμένων υπερηχητικών απειλών εξακολουθούν να βρίσκονται πολλά χρόνια μακριά. Η πραγματική επιτυχία της πρωτοβουλίας θα κριθεί όχι από τις εξαγγελίες, αλλά από το αν η Ευρώπη θα μπορέσει να μετατρέψει τη βιομηχανική της φιλοδοξία σε επιχειρησιακή αποτρεπτική ισχύ.

Πηγή: Pagenews.gr