Το ένα λάθος που δεν έχει κάνει ακόμη ο Τραμπ: Δεν έστειλε Αμερικανούς στρατιώτες στην κόλαση του Ιράν

Ανάλυση του CNN: Ο Τραμπ έχει αποφύγει μέχρι τώρα τη χερσαία κλιμάκωση στο Ιράν, όμως παραμένει παγιδευμένος ανάμεσα σε παράταση του πολέμου, γενίκευση ή πολιτικά επώδυνη έξοδο.

Ο Αμερικανός πρόεδρος παραμένει παγιδευμένος σε έναν πόλεμο που δεν μπορεί ούτε να κερδίσει εύκολα ούτε να εγκαταλείψει χωρίς πολιτικό κόστος. Μέχρι στιγμής, όμως, έχει αποφύγει την πιο επικίνδυνη επιλογή: τη μετατροπή των αεροπορικών επιδρομών σε χερσαία σύγκρουση χωρίς σαφή έξοδο.

Ο πόλεμος με το Ιράν κινδυνεύει να εξελιχθεί στο λάθος που θα καθορίσει ιστορικά την προεδρία του Ντόναλντ Τραμπ. Πέντε μήνες μετά την έναρξη της σύγκρουσης, οι αεροπορικές επιδρομές, οι εύθραυστες εκεχειρίες και οι αλληλοεπικαλυπτόμενοι ναυτικοί αποκλεισμοί δεν έχουν οδηγήσει ούτε σε ιρανική συνθηκολόγηση ούτε σε μια βιώσιμη διπλωματική διέξοδο.

Ο Τραμπ έχει, ωστόσο, αποφύγει μέχρι τώρα το πιο επικίνδυνο βήμα: μια μαζική κλιμάκωση που θα υπερέβαινε τη δυνατότητα της Ουάσιγκτον να ελέγξει τις συνέπειες. Δεν έχει διατάξει χερσαία επέμβαση, δεν έχει επιχειρήσει στρατιωτική κατάληψη κρίσιμων ιρανικών εγκαταστάσεων και δεν έχει μετατρέψει ακόμη την περιορισμένη αεροναυτική εκστρατεία σε έναν νέο αμερικανικό πόλεμο χωρίς ορατό τέλος.

Ο Τραμπ μπροστά σε τρεις κακές επιλογές

Ο Αμερικανός πρόεδρος βρίσκεται ουσιαστικά αντιμέτωπος με τρεις δρόμους — και κανένας δεν προσφέρει εύκολη πολιτική νίκη.

Ο πρώτος είναι να συνεχίσει επ’ αόριστον τη σημερινή εκστρατεία: επιδρομές, απειλές, προσωρινές παύσεις και νέες προσπάθειες διαπραγμάτευσης. Πρόκειται για μια επιλογή που διατηρεί την πίεση, αλλά δεν φαίνεται ικανή να εξαναγκάσει την Τεχεράνη σε πραγματική υποχώρηση.

Ο δεύτερος είναι να άρει τους περιορισμούς που ο ίδιος έχει θέσει και να πλήξει ενεργειακές, οικονομικές και πολιτικές υποδομές του Ιράν. Μια τέτοια κλιμάκωση θα μπορούσε να περιλαμβάνει επιχειρήσεις για το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ, επιθέσεις σε ηλεκτροπαραγωγικές μονάδες, γέφυρες ή λιμάνια και, στο ακραίο σενάριο, περιορισμένη ανάπτυξη χερσαίων δυνάμεων.

Ο τρίτος δρόμος θα ήταν πολιτικά ο πιο επώδυνος: να περιορίσει τις απώλειες και να αποχωρήσει χωρίς να έχει επιτύχει πλήρως τους βασικούς του στόχους για το πυρηνικό πρόγραμμα και τη ναυσιπλοΐα στο Ορμούζ.

Αυτό είναι το πραγματικό αδιέξοδο: ο Τραμπ βρίσκεται σε έναν πόλεμο που δεν αντέχει να χάσει, αλλά δύσκολα μπορεί να κερδίσει με αποδεκτό κόστος.

Το Ορμούζ μπορεί να γίνει η παγίδα

Θεωρητικά, το αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό διαθέτει την ισχύ για να επιχειρήσει το βίαιο άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ. Στην πράξη, όμως, μια τέτοια επιχείρηση θα εξέθετε αμερικανικά πλοία και πληρώματα σε ιρανικούς πυραύλους, drones, νάρκες και επιθέσεις μικρών ταχύπλοων.

Ήδη, εμπορικά πλοία συνεχίζουν να αναφέρουν περιστατικά ασφαλείας στην περιοχή, ενώ οι αμερικανικοί και ιρανικοί ισχυρισμοί περί διαπραγματεύσεων για την επαναλειτουργία του στενού παραμένουν αντιφατικοί.

Ακόμη πιο επικίνδυνη θα ήταν μια επιχείρηση εναντίον της νήσου Χαργκ, βασικού κόμβου των ιρανικών εξαγωγών πετρελαίου, ή η ανάπτυξη στρατευμάτων για την απώθηση ιρανικών δυνάμεων από τις ακτές. Σε εκείνο το σημείο, ο πόλεμος θα έπαυε να είναι μια εκστρατεία πίεσης από απόσταση και θα μετατρεπόταν σε άμεση σύγκρουση κατοχής και ελέγχου εδάφους.

Η Τεχεράνη δεν δείχνει έτοιμη να βομβαρδιστεί μέχρι τη συμφωνία

Η βασική αδυναμία της αμερικανικής στρατηγικής είναι ότι δεν υπάρχει σαφής ένδειξη πως η ιρανική ηγεσία μπορεί να εξαναγκαστεί σε παράδοση μόνο μέσω βομβαρδισμών.

Ο Τραμπ ανέστειλε νέα μαζικά πλήγματα, υποστηρίζοντας ότι υπήρχε πρόοδος στις συνομιλίες και ότι το Ιράν είχε μια «τελευταία ευκαιρία» να συμφωνήσει. Η Τεχεράνη, όμως, αρνήθηκε ότι διεξάγονται απευθείας διαπραγματεύσεις με την Ουάσιγκτον, επιμένοντας ότι συνομιλεί μόνο με το Ομάν για την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας.

Η αντίφαση αυτή αποκαλύπτει το βαθύτερο πρόβλημα: η Ουάσιγκτον θεωρεί ότι η απειλή ακόμη μεγαλύτερης καταστροφής θα οδηγήσει το Ιράν στο τραπέζι, ενώ η ιρανική ηγεσία εκτιμά ότι μπορεί να αντέξει, να απαντήσει ασύμμετρα και να μεταφέρει το κόστος του πολέμου στις μοναρχίες του Κόλπου και στις διεθνείς αγορές.

Οι σύμμαχοι του Κόλπου φοβούνται την «επόμενη ημέρα»

Η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Κατάρ πίεσαν τον Τραμπ να μη διατάξει τα μεγάλης κλίμακας πλήγματα που εξετάζονταν. Η ανησυχία τους δεν αφορά μόνο την ασφάλεια του Ιράν, αλλά κυρίως τα πιθανά αντίποινα σε ενεργειακές εγκαταστάσεις, αεροδρόμια, λιμάνια και κρίσιμες υποδομές του Κόλπου.

Για τις περιφερειακές κυβερνήσεις, μια αμερικανική «νίκη» που θα άφηνε πίσω της έναν ανεξέλεγκτο πόλεμο πυραύλων και επιθέσεων σε πετρελαϊκές υποδομές δεν θα αποτελούσε πραγματική νίκη. Θα ήταν η αρχή μιας πολύ μεγαλύτερης οικονομικής και στρατηγικής αποσταθεροποίησης.

Το φάντασμα του Βιετνάμ, του Ιράκ και του Αφγανιστάν

Η αμερικανική ιστορία είναι γεμάτη από προέδρους που κλιμάκωσαν πολέμους όχι επειδή πίστευαν πραγματικά ότι μπορούσαν να τους κερδίσουν, αλλά επειδή φοβούνταν το πολιτικό και διεθνές κόστος της υποχώρησης.

Ο Λίντον Τζόνσον επέκτεινε τον πόλεμο του Βιετνάμ, παρότι αναγνώριζε ότι δεν έβλεπε καθαρό δρόμο προς τη νίκη. Ο Ρίτσαρντ Νίξον συνέχισε και διεύρυνε τη σύγκρουση, επιδιώκοντας μια αποχώρηση που δεν θα έμοιαζε με ταπείνωση. Ο Τζορτζ Μπους αύξησε τις δυνάμεις στο Ιράκ, ενώ ο Μπαράκ Ομπάμα προχώρησε σε νέα ανάπτυξη στρατευμάτων στο Αφγανιστάν αναζητώντας μια καλύτερη θέση εξόδου.

Το κοινό δίδαγμα είναι ότι, όταν αρχίζουν να χάνονται στρατιώτες για να δημιουργηθεί μια «στρατηγική εξόδου», οι ίδιες οι απώλειες μπορούν να παρατείνουν τον πόλεμο: κανένας πρόεδρος δεν θέλει να παραδεχθεί ότι οι θυσίες έγιναν χωρίς αποτέλεσμα.

Η αυτοσυγκράτηση είναι μέχρι στιγμής η μόνη επιτυχία

Ο Ντόναλντ Τραμπ εξελέγη καταγγέλλοντας τους «αιώνιους πολέμους» των προκατόχων του. Σήμερα κινδυνεύει να εγκλωβιστεί στον δικό του, σε μια σύγκρουση που δεν διαθέτει σαφώς προσδιορισμένο τέλος, εφαρμόσιμη στρατηγική νίκης ή ασφαλή οδό αποχώρησης.

Το ένα στρατηγικό λάθος που δεν έχει κάνει μέχρι στιγμής είναι να παρασυρθεί στην πλήρη στρατιωτικοποίηση της σύγκρουσης. Η αποφυγή χερσαίων επιχειρήσεων και η αναστολή των μαζικών επιθέσεων σε υποδομές διατηρούν ακόμη έναν περιορισμένο χώρο για διπλωματία.

Αν όμως η Τεχεράνη συνεχίσει να απορρίπτει τις αμερικανικές απαιτήσεις, ο Τραμπ θα αναγκαστεί να επιλέξει μεταξύ τριών πολιτικά οδυνηρών δρόμων: έναν ατελείωτο πόλεμο χαμηλής έντασης, μια επικίνδυνη κλιμάκωση ή μια αποχώρηση που θα παρουσιαστεί ως ήττα.

Και τότε η μεγαλύτερη δοκιμασία δεν θα είναι αν οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν αρκετή δύναμη για να πλήξουν το Ιράν. Θα είναι αν διαθέτουν την πολιτική αυτογνωσία να μην επαναλάβουν τα λάθη που τις παγίδευσαν στο Βιετνάμ, στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν.

Πηγή: pagenews.gr