Δύο “γήπεδα”, δύο εικόνες: Μητσοτάκης στη ΔΕΘ, Καραμανλής με Δομάζο–Αντωνιάδη στην Ξάνθη
ΧΡΟΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ 6 '
Πηγή Φωτογραφίας: eurokinissi//Δύο “γήπεδα”, δύο εικόνες: Μητσοτάκης στη ΔΕΘ, Καραμανλής με Δομάζο–Αντωνιάδη στην Ξάνθη
Την ώρα που όλα τα πολιτικά βλέμματα ήταν στραμμένα στη Θεσσαλονίκη και στην ομιλία του Κυριάκου Μητσοτάκη στη 90ή ΔΕΘ, ο Κώστας Καραμανλής επέλεγε μια εντελώς διαφορετική σκηνή: την Ξάνθη, τον Αντώνη Αντωνιάδη, τον Μίμη Δομάζο και τις μεγάλες μνήμες του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Μπορεί η χρονική σύμπτωση να γεννά αναπόφευκτα πολιτικούς συνειρμούς, ωστόσο ο πρώην πρωθυπουργός δεν έκανε καμία αναφορά στη σημερινή κυβέρνηση, στη ΔΕΘ ή στον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Και ακριβώς γι’ αυτό η εικόνα είχε το δικό της παραπολιτικό ενδιαφέρον.
Μητσοτάκης στη Θεσσαλονίκη, Καραμανλής στην Ξάνθη
Το βράδυ του Σαββάτου οι δύο πολιτικές εικόνες της Νέας Δημοκρατίας ήταν εντυπωσιακά διαφορετικές.
Στη Θεσσαλονίκη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρουσίαζε το οικονομικό και πολιτικό σχέδιο της κυβέρνησης, έθετε τα διλήμματα της επόμενης κάλπης και άνοιγε τον δρόμο προς το 2027.
Στην Ξάνθη, ο Κώστας Καραμανλής συμμετείχε στην παρουσίαση του βιβλίου του Κώστα Μπλιάτκα «Ο Στρατηγός και ο Κανονιέρης – Ο Κοντός και ο Ψηλός. Το μεγαλείο της φιλίας», αφιερωμένου στους Μίμη Δομάζο και Αντώνη Αντωνιάδη.
Καμία πολιτική αντιπαράθεση.
Καμία αναφορά στη ΔΕΘ.
Καμία δήλωση για την κυβέρνηση.
Αλλά μία χρονική σύμπτωση που δύσκολα περνά απαρατήρητη σε μια βραδιά τόσο φορτισμένη πολιτικά.
Πρώτα η Τανάγρα: Η αναφορά στους πιλότους
Ο πρώην πρωθυπουργός ξεκίνησε την ομιλία του με την τραγωδία στην Τανάγρα και την απώλεια των πιλότων της Πολεμικής Αεροπορίας.
«Θα ήθελα να ξεκινήσω την ομιλία μου εκφράζοντας τη βαθύτατη λύπη μου για την απώλεια των πιλότων της Πολεμικής μας Αεροπορίας στην Τανάγρα. Η σκέψη μου, η σκέψη όλων μας, είναι στις οικογένειες και στους συναδέλφους τους».
Και αμέσως μετά άλλαξε εποχή.
Πήγε πίσω στο 1971.
Στο Λίβερπουλ, στο Βελιγράδι και τελικά στο Γουέμπλεϊ.
Ο 15χρονος Καραμανλής και η κεφαλιά που ακόμη θυμάται
Η ομιλία είχε έναν πολύ πιο προσωπικό Κώστα Καραμανλή από αυτόν που συνηθίζει να βλέπει το πολιτικό ακροατήριο.
Θυμήθηκε τον Αντωνιάδη απέναντι στην Έβερτον, τα δύο γκολ εναντίον του Ερυθρού Αστέρα και, κυρίως, τη μεγάλη χαμένη ευκαιρία στον τελικό απέναντι στον Άγιαξ.
«Ααχ, η πιο γνωστή αντίδραση των φιλάθλων. Με Αχ και Αν δεν γράφεται βέβαια η Ιστορία. Αν όμως, λέω αν, αντί για Ααχ είχε ακουστεί Γκολ!!!! Πόσο διαφορετικά θα μπορούσαν να πάνε τα πράγματα εκείνη τη μαγική βραδιά».
Και αποκάλυψε πόσο βαθιά έχει μείνει εκείνη η πορεία στη δική του μνήμη:
«Για ένα παιδί 15 ετών τότε, όπως και για τους περισσότερους συνομήλικους, είναι μνήμες ανεξίτηλες, που ακόμα τώρα 55 χρόνια μετά προκαλούν ρίγη συγκίνησης».
«Ένας μεγάλος ποδοσφαιριστής και ένας σπουδαίος άνθρωπος»
Ο Καραμανλής αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος της ομιλίας στον Αντώνη Αντωνιάδη και στη σχέση του με τον Μίμη Δομάζο.
Δεν στάθηκε μόνο στα ρεκόρ και στα γκολ.
Μίλησε για εργατικότητα, αφοσίωση, πίστη και συνέπεια.
«Φίλε Αντώνη, σε καλωσορίζουμε με αγάπη. Και με ευγνωμοσύνη για τις μεγάλες στιγμές υπερηφάνειας και εθνικής ανάτασης που μας χάρισες».
Και συνέχισε:
«Σε ευχαριστούμε για το παράδειγμα αγωνιστικότητας, πίστης, αφοσίωσης και συνέπειας που έδωσες και εξακολουθείς να δίνεις σε όλους τους Έλληνες».
Η ατάκα για τη «μικρόνοη και διχαστική διοίκηση»
Υπήρξε πάντως μία φράση του Καραμανλή με έντονο πολιτικό λεξιλόγιο — έστω κι αν αφορούσε αποκλειστικά τον Παναθηναϊκό του 1977.
Αναφερόμενος στην απομάκρυνση Δομάζου και Αντωνιάδη από την ομάδα, είπε:
«Αυτούς τους κορυφαίους διάλεξε μια μικρόνοη και διχαστική διοίκηση να διώξει το 1977 από τον Παναθηναϊκό, γράφοντας δυστυχώς μια από τις μελανότερες σελίδες της ιστορίας του».
Δεν υπάρχει βάση για να μετατραπεί η φράση σε πολιτική αιχμή προς τη σημερινή κυβέρνηση.
Σε μια βραδιά, όμως, κατά την οποία το πολιτικό ενδιαφέρον βρισκόταν αλλού, η λέξη «διχαστική» από έναν πρώην πρωθυπουργό αναπόφευκτα ακούστηκε πιο δυνατά.
Η νοσταλγία για μια εποχή που «σεβόμασταν τον αντίπαλο»
Ο Καραμανλής έκανε και μια εκτενή αναφορά στη «ρομαντική εποχή» του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Μια εποχή, όπως την περιέγραψε, στην οποία οι παίκτες ήταν ταυτισμένοι με τις φανέλες τους, οι φίλαθλοι μπορούσαν να αναγνωρίζουν τους μεγάλους αντιπάλους και οι ελληνικές επιτυχίες στην Ευρώπη ξεπερνούσαν τις οπαδικές γραμμές.
Μίλησε για Σιδέρη και Πολυχρονίου, Παπαϊωάννου και Μαύρο, Κούδα και Σαράφη, Αλεξιάδη και Κουή, Χατζηπαναγή.
Και έδωσε το δικό του μήνυμα για εκείνη την εποχή:
«Χαρίζοντας μεγάλες συγκινήσεις αλλά και ήθος, υποδείγματα για τους νέους, προσήλωση στους στόχους, εργατικότητα, πίστη στα αθλητικά ιδεώδη, σεβασμό στον αντίπαλο».
Δύο εικόνες της ίδιας βραδιάς
Και κάπως έτσι δημιουργήθηκε το παραπολιτικό στιγμιότυπο.
Ο Μητσοτάκης στη Θεσσαλονίκη μιλούσε για το 2027, την οικονομία και την επόμενη ημέρα της χώρας.
Ο Καραμανλής στην Ξάνθη μιλούσε για το 1971, τον Δομάζο, τον Αντωνιάδη και μια εποχή που, όπως είπε, υπήρχε «σεβασμός στον αντίπαλο».
Δεν χρειάζεται να κατασκευαστεί κάποια κρυφή σύγκρουση εκεί όπου δεν υπήρξε δημόσια πολιτική τοποθέτηση.
Η εικόνα από μόνη της είναι αρκετή.
Σε μία από τις σημαντικότερες πολιτικές βραδιές του Κυριάκου Μητσοτάκη, ένας πρώην πρωθυπουργός και πρώην πρόεδρος της ΝΔ βρισκόταν δεκάδες χιλιόμετρα μακριά, σε ένα εντελώς διαφορετικό «γήπεδο».
Και στην πολιτική, μερικές φορές, ακόμη και οι συμπτώσεις έχουν τη δική τους σημειολογία.
Πηγή: pagenews.gr
Διαβάστε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο
