Το παράδοξο της μείωσης της ανεργίας στην Ευρωζώνη

Μέσα σε ένα έτος, η μείωση του αριθμού των ανέργων είναι της τάξης του 0,7%. Αυτό οφείλεται στις συστηματικές προσπάθειες της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) και στην οικονομική ανάκαμψη μετά την περίοδο των lockdown

Παρά τις αναπόφευκτες οικονομικές πιέσεις που δέχεται η ευρωζώνη και η Ευρώπη συνολικά, η ανεργία στις δεκαεννέα οικονομίες της ευρωζώνης μειώνεται.

Συγκεκριμένα, το ποσοστό ανεργίας στην ευρωζώνη υποχώρησε τον Σεπτέμβριο στο ιστορικό χαμηλό του 6,6% του εργατικού δυναμικού, έναντι 6,7% τον Ιούνιο, τον Ιούλιο και τον Αύγουστο (αναθεωρημένο στοιχείο), σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, τα οποία δημοσιεύθηκαν την Πέμπτη.

Ωστόσο, αυτή η κατάσταση θα μπορούσε να αντιστραφεί σε περίπτωση ύφεσης. Πρόκειται για ένα σενάριο που φαίνεται να γίνεται πιο ορατό, στον ευρωπαϊκό ορίζοντα, λόγω του συνεχιζόμενου πολέμου στην Ουκρανία.

Μέσα σε ένα έτος, η μείωση του αριθμού των ανέργων είναι της τάξης του 0,7%. Αυτό οφείλεται στις συστηματικές προσπάθειες της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) και στην οικονομική ανάκαμψη μετά την περίοδο των lockdown λόγω της πανδημικής κρίσης του covid – 19.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός, ότι το ποσοστό ανεργίας αναφέρεται στο ποσοστό των ατόμων στο εργατικό δυναμικό που είναι άνεργα. Για τον υπολογισμό του, τα στοιχεία της Eurostat βασίζονται στον ορισμό της ανεργίας από το Διεθνές Γραφείο Εργασίας (ILO). Και ως άνεργοι θεωρούνται επομένως εκείνοι που αναζήτησαν ενεργά εργασία κατά τις προηγούμενες τέσσερις εβδομάδες και είναι διαθέσιμοι να ξεκινήσουν εργασία τις επόμενες δύο εβδομάδες.

Αυτό που απασχολεί τα κοινοτικά επιτελεία είναι ότι η απασχόληση είναι περισσότερο αδύναμη μεταξύ των νέων. Το ποσοστό ανεργίας για τους εργαζόμενους κάτω των 25 ετών παρουσίασε αύξηση τον Σεπτέμβριο τόσο στις χώρες μέλη της ευρωζώνης, όσο και στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Οι αξιωματούχοι της Ε.Ε. αποδίδουν αυτήν την τάση μεταξύ των νιο νέων ηλικιών σε ζητήματα εκπαίδευσης που έχουν λάβει. Θεωρείται δηλαδή ότι η μόρφωση που έχουν λάβει, δεν ευθυγραμμίζεται πλήρως με τις ανάγκες και τις προτεραιότητες της αγοράς. Το ζήτημα έχει τεθεί και στα κοινοτικά όργανα, ιδιαίτερα στο εσωτερικό της Κομισιόν, αλλά απασχολεί και τις κυβερνήσεις των εθνικών κρατών – μελών.