ΜΑΚΡΟΝ VS ΤΡΑΜΠ VS ΣΙ: Η μυστική κλήση που μπορεί να ανατινάξει το παγκόσμιο εμπορικό σύστημα

Η Γαλλία επιχειρεί να φέρει την Κίνα στο τραπέζι του G7 πριν ξεσπάσει ο επόμενος οικονομικός πόλεμος

Ο Εμανουέλ Μακρόν επιχειρεί ένα διπλωματικό άνοιγμα προς το Πεκίνο, την ώρα που η Δύση διχάζεται για το ποιος ευθύνεται πραγματικά για τις παγκόσμιες ανισορροπίες. Πίσω από τις λέξεις περί «συνεργασίας», κρύβεται η μεγαλύτερη μάχη ισχύος της επόμενης δεκαετίας: βιομηχανία, κρίσιμες πρώτες ύλες, χρέος και ενεργειακή ασφάλεια.

Η κίνηση που αιφνιδίασε Ουάσιγκτον και Βρυξέλλες

Λίγες ημέρες πριν από τη Σύνοδο Κορυφής του G7 στο γαλλικό Εβιάν, ο Γάλλος πρόεδρος Emmanuel Macron επιχειρεί μια διπλωματική κίνηση υψηλού ρίσκου: να ανοίξει απευθείας γραμμή επικοινωνίας μεταξύ των χωρών του G7 και της Κίνας.

Στόχος δεν είναι απλώς ένας ακόμη διάλογος. Στόχος είναι να αποτραπεί η κλιμάκωση μιας παγκόσμιας οικονομικής σύγκρουσης που ήδη διαμορφώνεται γύρω από τις εμπορικές ανισορροπίες, τις βιομηχανικές επιδοτήσεις, τα κρίσιμα ορυκτά και την τεχνολογική κυριαρχία.

Η πρωτοβουλία έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία οι περισσότερες δυτικές πρωτεύουσες έχουν υιοθετήσει σαφώς πιο σκληρή στάση απέναντι στο Πεκίνο.

Το Παρίσι όμως επιλέγει διαφορετικό δρόμο.

Η γαλλική ανάγνωση: Δεν φταίει μόνο η Κίνα

Εδώ βρίσκεται η μεγάλη διαφοροποίηση της Γαλλίας.

Ενώ οι ΗΠΑ αποδίδουν σχεδόν αποκλειστικά τις παγκόσμιες ανισορροπίες στην κινεζική υπερπαραγωγή και στις κρατικές επιδοτήσεις, το Παρίσι προωθεί μια πιο σύνθετη αφήγηση:

• Η Κίνα παράγει υπερβολικά.
• Οι ΗΠΑ καταναλώνουν υπερβολικά.
• Η Ευρώπη επενδύει ανεπαρκώς.

Αυτό το τρίγωνο, σύμφωνα με τη γαλλική προσέγγιση, βρίσκεται στον πυρήνα των σημερινών εμπορικών εντάσεων.

Ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών Roland Lescure έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι η λογική της «στοχοποίησης» της Κίνας δεν αρκεί για να λυθεί το πρόβλημα.

Η αλήθεια πίσω από τη διπλωματία: Ο φόβος της αποβιομηχάνισης

Πίσω από τη γλώσσα της συνεργασίας κρύβεται ένας βαθύς ευρωπαϊκός φόβος.

Η Ευρώπη βλέπει την κινεζική βιομηχανία να κατακλύζει στρατηγικούς κλάδους:

• ηλεκτρικά αυτοκίνητα,
• μπαταρίες,
• φωτοβολταϊκά,
• ανεμογεννήτριες,
• σπάνιες γαίες,
• βιομηχανικό εξοπλισμό.

Η κινεζική παραγωγική μηχανή διαθέτει πλέον πλεονάζουσα δυναμικότητα που υπερβαίνει κατά πολύ την εγχώρια ζήτηση.

Το αποτέλεσμα είναι η εξαγωγή αποπληθωρισμού και βιομηχανικής πίεσης προς την Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο.

Αυτό ακριβώς επιχειρεί να συζητήσει ο Μακρόν με το Πεκίνο πριν οι εμπορικές εντάσεις μετατραπούν σε νέο γύρο δασμών και αντιποίνων.

Η μεγάλη εικόνα: Η πραγματική κρίση δεν είναι το εμπόριο — είναι η ενέργεια

Γιατί η επόμενη πετρελαϊκή κρίση ίσως δεν έχει ακόμη ξεκινήσει

Ενώ οι αγορές επικεντρώνονται στις εμπορικές αντιπαραθέσεις ΗΠΑ-Κίνας, αρκετοί γεωοικονομικοί αναλυτές θεωρούν ότι το πραγματικό συστημικό ρίσκο βρίσκεται αλλού:

Στην ενέργεια.

Συγκεκριμένα:

• στα Στενά του Ορμούζ,
• στις σχέσεις ΗΠΑ–Ιράν,
• στις παγκόσμιες αλυσίδες LNG,
• στις θαλάσσιες μεταφορές πετρελαίου,
• και στη στρατηγική εξάρτηση της Ευρώπης από εισαγόμενη ενέργεια.

Το θέμα απασχόλησε ήδη τους υπουργούς Οικονομικών του G7 στο Παρίσι, καθώς οι γεωπολιτικές εντάσεις στη Μέση Ανατολή επηρεάζουν άμεσα τις τιμές ενέργειας και τις διεθνείς αγορές ομολόγων.

Η νέα γεωοικονομία των πρώτων υλών

Ταυτόχρονα, η Γαλλία επιχειρεί να δημιουργήσει έναν δυτικό συνασπισμό για τις κρίσιμες πρώτες ύλες.

Η ιδέα είναι απλή:

Η Δύση δεν μπορεί να μιλά για ενεργειακή μετάβαση ενώ εξαρτάται σχεδόν ολοκληρωτικά από την Κίνα για:

• σπάνιες γαίες,
• μαγνήτες,
• κρίσιμα μέταλλα,
• εξαρτήματα μπαταριών.

Το Παρίσι προωθεί ακόμη και τη δημιουργία ενός μηχανισμού συνεργασίας που θυμίζει τη λογική του μεταπολεμικού ενεργειακού συντονισμού της International Energy Agency.

Γιατί η συνάντηση του Εβιάν ίσως αποδειχθεί ιστορική

Η Σύνοδος του G7 στο Evian-les-Bains πραγματοποιείται σε μια συγκυρία όπου:

• η αμερικανοκινεζική αντιπαράθεση εισέρχεται σε νέα φάση,
• η Ευρώπη αναζητά στρατηγική αυτονομία,
• οι BRICS διεκδικούν μεγαλύτερο ρόλο,
• το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα αντιμετωπίζει αυξανόμενες πιέσεις.

Ο Μακρόν επιχειρεί να μετατρέψει το G7 από αντικινεζικό φόρουμ σε πλατφόρμα διαχείρισης της παγκόσμιας μετάβασης.

Το ερώτημα είναι αν η Ουάσιγκτον θα ακολουθήσει.

Ή αν βρισκόμαστε ήδη στα πρώτα κεφάλαια ενός νέου οικονομικού Ψυχρού Πολέμου.

Πηγή: pagenews.gr