Ορμούζ, Ουκρανία και ακρίβεια: Ο Μητσοτάκης βάζει την Ελλάδα στον χάρτη των κρίσεων

Από τις θαλάσσιες αποστολές στον Κόλπο έως τα drones της Ουκρανίας, η Αθήνα επιχειρεί να εμφανιστεί ως δύναμη σταθερότητας, άμυνας και ενεργειακής ασφάλειας.

 Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έφυγε από τη Σύνοδο Κορυφής με ένα μήνυμα που ξεπερνά την τρέχουσα επικαιρότητα: η Ελλάδα θέλει να είναι παρούσα εκεί όπου κρίνονται η ναυσιπλοΐα, η ενέργεια και η ευρωπαϊκή ασφάλεια.

Στο επίκεντρο βρέθηκαν τα Στενά του Ορμούζ, η μεγαλύτερη γεωοικονομική αρτηρία του πλανήτη για το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο. Ο πρωθυπουργός κατέστησε σαφές ότι η Αθήνα είναι πρόθυμη να εξετάσει συμμετοχή σε διεθνή αποστολή, εφόσον υπάρξει ανάγκη και —κυρίως— διεθνής νομιμοποίηση μέσω του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Η διατύπωση ήταν προσεκτική. Όχι βιασύνη. Όχι μονομερής εμπλοκή. Αλλά καθαρή διαθεσιμότητα.

Η Ελλάδα δηλώνει ότι δεν είναι απλός παρατηρητής των κρίσεων. Είναι χώρα με ναυτιλιακά, ενεργειακά και στρατηγικά συμφέροντα.

Το Ορμούζ ως ελληνικό ζήτημα

Για την Αθήνα, η ελεύθερη ναυσιπλοΐα δεν είναι αφηρημένη αρχή διεθνούς δικαίου. Είναι σκληρό εθνικό συμφέρον.

Η ελληνόκτητη ναυτιλία, οι ενεργειακές ροές και η σταθερότητα των τιμών στα καύσιμα συνδέονται άμεσα με την ασφάλεια των θαλάσσιων διαδρόμων.

Ο Μητσοτάκης υπενθύμισε ότι η Ελλάδα ήδη συμμετέχει στην επιχείρηση «Ασπίδες», επιβεβαιώνοντας ότι η χώρα μπορεί να έχει παρουσία στο πεδίο όταν απαιτείται.

Το μήνυμα προς τους εταίρους ήταν σαφές:

Η Ελλάδα δεν ζητά μόνο ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Προσφέρει και επιχειρησιακή συνεισφορά.

Η ενεργειακή κρίση περνά στην αντλία

Η γεωπολιτική συζήτηση συνδέθηκε άμεσα με την εσωτερική οικονομική πίεση.

Ο πρωθυπουργός υποστήριξε ότι ήδη καταγράφεται μείωση στις τιμές βενζίνης και ντίζελ, άνω των 15 λεπτών, και ότι η κυβέρνηση παρακολουθεί εάν η αποκλιμάκωση των διεθνών τιμών περνά πράγματι στον καταναλωτή.

Η φράση-κλειδί ήταν η «χρονοαπόσταση» περίπου μίας εβδομάδας μεταξύ πτώσης της πρώτης ύλης και εμφάνισής της στην αντλία.

Με άλλα λόγια, το Μαξίμου προετοιμάζει δύο κινήσεις ταυτόχρονα:

να πιστωθεί πολιτικά τη μείωση των καυσίμων και να πιέσει την αγορά να μη συγκρατήσει το όφελος.

Ρωσία: Ναι σε δίαυλο, όχι σε διαμεσολάβηση

Στο ουκρανικό, ο Μητσοτάκης κινήθηκε στη γραμμή της θεσμικής ευρωπαϊκής ισορροπίας.

Ξεκαθάρισε ότι τον πρώτο λόγο σε κάθε διαπραγμάτευση με τη Ρωσία τον έχει μόνο η Ουκρανία. Η Ευρώπη, είπε ουσιαστικά, δεν μπορεί να εμφανιστεί ως ουδέτερος μεσολαβητής, επειδή έχει ήδη πάρει θέση υπέρ του Κιέβου.

Ωστόσο, αναγνώρισε την ανάγκη ύπαρξης ευρωπαϊκού διαύλου επικοινωνίας με τη Μόσχα, εφόσον αυτό απαιτηθεί.

Και εκεί έδειξε καθαρά προς τον Αντόνιο Κόστα.

Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, κατά τον Έλληνα πρωθυπουργό, είναι ο θεσμικός συνομιλητής που μπορεί να μιλήσει για λογαριασμό των 27 σε ζητήματα που έχουν αποφασιστεί συλλογικά: κυρώσεις, πάγωμα ρωσικών πόρων, ευρωπαϊκές αποφάσεις για τον πόλεμο.

Το νέο αμυντικό βάθος: Ελλάδα – Ουκρανία στα drones

Η πιο ενδιαφέρουσα αποστροφή αφορούσε όμως την αμυντική συνεργασία με την Ουκρανία.

Ο Μητσοτάκης επιβεβαίωσε ότι Αθήνα και Κίεβο βρίσκονται σε προχωρημένες συζητήσεις για συμφωνία που θα επιτρέψει στην Ελλάδα να αξιοποιήσει την ουκρανική τεχνογνωσία στα μη επανδρωμένα συστήματα.

Ιπτάμενα drones.

Χερσαία συστήματα.

Θαλάσσια και υποβρύχια μη επανδρωμένα οχήματα.

Πρόκειται για πεδίο στο οποίο η Ουκρανία, λόγω πολέμου, έχει αποκτήσει τεράστια επιχειρησιακή εμπειρία.

Για την Ελλάδα, η προοπτική αυτή αφορά άμεσα το Αιγαίο, την Ανατολική Μεσόγειο και τη μελλοντική δομή των Ενόπλων Δυνάμεων.

Δεν είναι απλώς αμυντική συνεργασία. Είναι τεχνολογικό shortcut μέσα από το πεδίο μάχης της Ουκρανίας.

Ο δύσκολος ευρωπαϊκός προϋπολογισμός

Στο δημοσιονομικό μέτωπο, ο πρωθυπουργός προειδοποίησε για μια εξαιρετικά δύσκολη διαπραγμάτευση στον νέο ευρωπαϊκό προϋπολογισμό.

Το ρήγμα είναι γνωστό:

από τη μία, χώρες που ζητούν πιο φιλόδοξο προϋπολογισμό για άμυνα, μετανάστευση, κλιματική κρίση και ανταγωνιστικότητα·

από την άλλη, χώρες που αντιδρούν λόγω υψηλών εθνικών συνεισφορών.

Για την Ελλάδα, η κόκκινη γραμμή παραμένει η προστασία των πόρων της Συνοχής και της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής.

Η Αθήνα στηρίζει μεγαλύτερη ευρωπαϊκή φιλοδοξία, αλλά δεν θέλει αυτή να χρηματοδοτηθεί εις βάρος των παραδοσιακών εργαλείων που στηρίζουν περιφέρειες, αγρότες και υποδομές.

Το στρατηγικό μήνυμα της Αθήνας

Η παρέμβαση Μητσοτάκη είχε έναν ενιαίο άξονα:

η Ελλάδα θέλει να εμφανιστεί ως χώρα που συνδέει τρία πεδία πολιτικής.

Ασφάλεια. Ενέργεια. Οικονομία.

Στο Ορμούζ, υπερασπίζεται τη ναυσιπλοΐα.

Στην Ουκρανία, επενδύει σε αμυντική τεχνογνωσία.

Στις Βρυξέλλες, διεκδικεί ευρωπαϊκούς πόρους.

Στο εσωτερικό, επιχειρεί να δείξει ότι η αποκλιμάκωση της ενέργειας θα περάσει στην καθημερινότητα.

Το πολιτικό στοίχημα είναι προφανές: να μετατραπεί η εξωτερική πολιτική από πεδίο κρίσεων σε αφήγημα κυβερνητικής αποτελεσματικότητας.

Η δυσκολία επίσης προφανής: σε έναν κόσμο όπου το Ορμούζ, η Ουκρανία, η ακρίβεια και ο ευρωπαϊκός προϋπολογισμός συνδέονται όλο και περισσότερο, κανένα μέτωπο δεν μένει πραγματικά εκτός συνόρων.

Πηγή: pagenews.gr