Ο επόμενος «εφιάλτης» του ΝΑΤΟ έρχεται από τη Γαλλία – Οι εκλογές του 2027 που τρομάζουν τη Συμμαχία
ΧΡΟΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ 8 '
Πηγή Φωτογραφίας: AP Photo//Ο επόμενος «εφιάλτης» του ΝΑΤΟ έρχεται από τη Γαλλία – Οι εκλογές του 2027 που τρομάζουν τη Συμμαχία
Για χρόνια, ο μεγαλύτερος πολιτικός φόβος του ΝΑΤΟ βρισκόταν στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού: τι θα έκανε ο Ντόναλντ Τραμπ και μέχρι πού θα έφτανε η αμφισβήτησή του απέναντι στη Συμμαχία.
Τώρα ένας δεύτερος πονοκέφαλος διαμορφώνεται στην καρδιά της Ευρώπης.
Η Γαλλία ψηφίζει για νέο πρόεδρο το 2027 και το αποτέλεσμα μπορεί να αλλάξει δραματικά όχι μόνο την εξωτερική πολιτική του Παρισιού αλλά και την ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφάλειας.
Ο Εμανουέλ Μακρόν δεν μπορεί να διεκδικήσει τρίτη συνεχόμενη θητεία και η μάχη για τη διαδοχή του εξελίσσεται σε μία από τις πιο κρίσιμες ευρωπαϊκές εκλογικές αναμετρήσεις των τελευταίων δεκαετιών.
Το RN ξεκινά από θέση ισχύος
Το πρώτο στοιχείο που προκαλεί ανησυχία στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες είναι η δημοσκοπική εικόνα.
Οι διαθέσιμες μετρήσεις του 2026 εμφανίζουν το Rassemblement National ως καθαρά ισχυρότερη πολιτική δύναμη στον πρώτο γύρο.
Σύμφωνα με συγκεντρωτικά στοιχεία δημοσκοπήσεων, η Marine Le Pen κινείται περίπου στο 34,5% και ο Jordan Bardella στο 34,2% στα διαφορετικά σενάρια υποψηφιότητας του RN.
Πολύ πιο πίσω ακολουθούν:
- Édouard Philippe: περίπου 16%
- Jean-Luc Mélenchon: περίπου 14%
- Raphaël Glucksmann: περίπου 9,4%
- Gabriel Attal: περίπου 8,1%
- Bruno Retailleau: περίπου 8%
Οι αριθμοί δεν αποτελούν πρόβλεψη του τελικού αποτελέσματος και η προεκλογική περίοδος βρίσκεται ακόμη μπροστά. Αποτυπώνουν όμως το βασικό πολιτικό δεδομένο: ο υποψήφιος του RN αποτελεί σήμερα το φαβορί για την πρώτη θέση στον πρώτο γύρο.
Γιατί το ΝΑΤΟ κοιτάζει τόσο προσεκτικά το Παρίσι
Η Γαλλία δεν είναι ένα οποιοδήποτε κράτος-μέλος της Συμμαχίας.
Είναι πυρηνική δύναμη, μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και διαθέτει μία από τις ισχυρότερες στρατιωτικές μηχανές της Ευρώπης.
Παράλληλα, αποτελεί βασικό πυλώνα της προσπάθειας για μεγαλύτερη ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία.
Μια γαλλική κυβέρνηση που θα περιόριζε δραστικά τη συμμετοχή της στις δομές του ΝΑΤΟ ή θα επαναπροσδιόριζε τις σχέσεις της με τους συμμάχους δεν θα δημιουργούσε επομένως ένα απλό πολιτικό επεισόδιο.
Θα προκαλούσε στρατηγικό σεισμό.
Το ίδιο το framing του Politico είναι χαρακτηριστικό: η απομάκρυνση του Παρισιού από τη Συμμαχία «δεν αποτελεί πλέον μακρινό ενδεχόμενο» και μια τέτοια επιλογή θα είχε κόστος τόσο για τη Γαλλία όσο και για τους συμμάχους της.
Το γαλλικό προηγούμενο του Ντε Γκωλ
Το σενάριο έχει και ιστορικό βάθος.
Το 1966, ο Charles de Gaulle απέσυρε τη Γαλλία από την ολοκληρωμένη στρατιωτική διοίκηση του ΝΑΤΟ, χωρίς όμως να εγκαταλείψει την ίδια τη Συμμαχία.
Η χώρα επέστρεψε πλήρως στη στρατιωτική δομή το 2009 επί Nicolas Sarkozy.
Αυτό δημιουργεί ένα σημαντικό προηγούμενο: το Παρίσι μπορεί να αμφισβητήσει τη στρατιωτική ολοκλήρωση του ΝΑΤΟ χωρίς να καταγγείλει τη Συνθήκη της Ουάσιγκτον ή να εγκαταλείψει επισήμως τη Συμμαχία.
Και αυτή ακριβώς η διάκριση είναι κρίσιμη για το 2027.
RN: Από την έξοδο σε μια πιο προσεκτική γραμμή
Το Rassemblement National έχει ιστορικά αντιμετωπίσει με μεγάλη καχυποψία το ΝΑΤΟ και ιδιαίτερα την ολοκληρωμένη στρατιωτική διοίκηση.
Τα τελευταία χρόνια, όμως, η ηγεσία του έχει επιχειρήσει να εμφανίσει περισσότερο πραγματισμό στην εξωτερική πολιτική, στο πλαίσιο της ευρύτερης προσπάθειας «κανονικοποίησης» του κόμματος.
Το ίδιο συμβαίνει και στην οικονομία.
Ο Bardella επιχειρεί πλέον να προσεγγίσει ακόμη και την επιχειρηματική ελίτ της Γαλλίας, απομακρύνοντας την εικόνα του RN από παλαιότερες κρατικιστικές και αντισυστημικές θέσεις.
Αυτό σημαίνει ότι μια προεδρία RN δεν συνεπάγεται αυτομάτως πλήρη έξοδο της Γαλλίας από το ΝΑΤΟ.
Σημαίνει όμως ότι ζητήματα τα οποία μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν δεδομένα θα μπορούσαν να επανέλθουν στο τραπέζι.
Το πυρηνικό ζήτημα κάνει τη Γαλλία διαφορετική
Η περίπτωση της Γαλλίας είναι ακόμη πιο κρίσιμη λόγω της πυρηνικής της αποτροπής.
Μετά την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την ΕΕ, η Γαλλία είναι η μοναδική πυρηνική δύναμη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η γαλλική force de frappe αποτελεί αυτόνομη εθνική πυρηνική δύναμη και ο Γάλλος πρόεδρος έχει εξαιρετικά σημαντικές αρμοδιότητες στον συγκεκριμένο τομέα.
Επομένως, μια αλλαγή στο Élysée δεν επηρεάζει απλώς τη συμμετοχή Γάλλων στρατιωτών σε νατοϊκές δομές.
Θέτει ερωτήματα για το πώς η μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη της ΕΕ αντιλαμβάνεται την αποτροπή, την ευρωπαϊκή άμυνα και τη σχέση της με τις ΗΠΑ.
Και η Αριστερά δημιουργεί δεύτερη αβεβαιότητα
Το δίλημμα για το ΝΑΤΟ δεν περιορίζεται όμως στο RN.
Ο Jean-Luc Mélenchon και η La France Insoumise έχουν επίσης διατυπώσει βαθιά κριτική απέναντι στη σημερινή αρχιτεκτονική της Συμμαχίας.
Και ο Mélenchon παραμένει σημαντικός παράγοντας στην προεδρική εξίσωση.
Οι τελευταίες αναλύσεις τον τοποθετούν περίπου στο 14%-14,5%, ενώ η γαλλική Αριστερά εμφανίζεται εξαιρετικά κατακερματισμένη.
Μάλιστα, πρόσφατη ανάλυση του Jean-Jaurès Foundation δείχνει πόσο βαθύς είναι ο διχασμός: μόνο το 20% του αριστερού εκλογικού σώματος εντάσσεται στον σταθερό πυρήνα του LFI, ενώ σχεδόν οι μισοί αριστεροί ψηφοφόροι ανήκουν σε ομάδες που είναι είτε ανοιχτά εχθρικές είτε έχουν απομακρυνθεί από τον Mélenchon.
Και στο κέντρο γίνεται εμφύλιος για την κληρονομιά Μακρόν
Το μεγάλο πρόβλημα για το σημερινό φιλοευρωπαϊκό στρατόπεδο είναι ότι δεν υπάρχει ακόμη ένας αδιαμφισβήτητος διάδοχος του Μακρόν.
Ο Édouard Philippe και ο Gabriel Attal διεκδικούν τον χώρο του κέντρου, ενώ το Élysée εμφανίζεται, σύμφωνα με πρόσφατες πληροφορίες της Le Monde, να βλέπει θετικά και τον σημερινό πρωθυπουργό Sébastien Lecornu.
Η πολυδιάσπαση έχει πραγματικές εκλογικές συνέπειες.
Σε πρόσφατο σενάριο της Elabe, ο Philippe καταγράφεται στο 14% και ο Attal στο 7,5%, ενώ η Marine Le Pen φτάνει στο 35%.
Εάν το κέντρο κατέβει κατακερματισμένο στον πρώτο γύρο, ο αγώνας δεν θα είναι απλώς για το ποιος θα κερδίσει το RN.
Θα είναι για το ποιος θα καταφέρει καν να περάσει στον δεύτερο γύρο απέναντί του.
Το πραγματικό πρόβλημα για το ΝΑΤΟ
Ακόμη και χωρίς επίσημη αποχώρηση της Γαλλίας, ένας πρόεδρος που θα αμφισβητούσε συστηματικά τη Συμμαχία θα μπορούσε να δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα.
Θα μπορούσε να περιορίσει τη γαλλική συμμετοχή στη στρατιωτική διοίκηση, να μπλοκάρει κοινές πρωτοβουλίες, να αλλάξει την πολιτική έναντι της Ρωσίας ή να απαιτήσει πολύ μεγαλύτερη ευρωπαϊκή στρατηγική ανεξαρτησία από τις ΗΠΑ.
Και όλα αυτά θα συνέβαιναν σε μια στιγμή κατά την οποία η Ευρώπη ήδη αντιμετωπίζει ένα εξαιρετικά ασταθές περιβάλλον ασφαλείας.
Η Γαλλία του Μακρόν αποτέλεσε, παρά τις κατά καιρούς συγκρούσεις του με την Ουάσιγκτον, έναν βασικό πυλώνα της ευρωπαϊκής άμυνας.
Η Γαλλία μετά τον Μακρόν μπορεί να είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.
Το 2027 δεν θα κριθεί μόνο το Élysée
Αυτό είναι τελικά που κάνει τις γαλλικές εκλογές τόσο σημαντικές για την υπόλοιπη Ευρώπη.
Οι ψηφοφόροι δεν θα επιλέξουν απλώς τον διάδοχο του Emmanuel Macron.
Θα αποφασίσουν ποιος θα ελέγχει τη μοναδική πυρηνική δύναμη της ΕΕ, μία από τις ισχυρότερες στρατιωτικές μηχανές της ηπείρου και μία χώρα χωρίς την οποία οποιοδήποτε σοβαρό σχέδιο ευρωπαϊκής άμυνας είναι εξαιρετικά δύσκολο να λειτουργήσει.
Οι δημοσκοπήσεις μπορούν να αλλάξουν δραματικά μέχρι την άνοιξη του 2027. Το ίδιο το διαθέσιμο polling tracker προειδοποιεί για περιθώρια σφάλματος και για την περιορισμένη προγνωστική αξία τόσο πρώιμων μετρήσεων.
Αλλά το πολιτικό μήνυμα είναι ήδη σαφές.
Για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες, οι σύμμαχοι της Γαλλίας πρέπει να προετοιμαστούν σοβαρά για το ενδεχόμενο το Παρίσι μετά τον Μακρόν να αμφισβητήσει βασικές παραδοχές πάνω στις οποίες στηρίχθηκε η ευρωπαϊκή ασφάλεια.
Και γι’ αυτό οι γαλλικές κάλπες του 2027 μπορεί να εξελιχθούν στον επόμενο μεγάλο «εφιάλτη» του ΝΑΤΟ.
Πηγή: pagenews.gr
Διαβάστε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο
