Γιατί ζητάμε συνεχώς επιβεβαίωση από τον σύντροφό μας; Ο φαύλος κύκλος της ανασφάλειας

Η ανάγκη να ακούσουμε ένα «σ’ αγαπώ» είναι φυσιολογική. Όταν όμως η επιβεβαίωση γίνεται απαραίτητη για να νιώσουμε ασφαλείς μέσα στη σχέση, μπορεί να κρύβει βαθύτερους φόβους απόρριψης, εγκατάλειψης ή χαμηλής αυτοεκτίμησης.

Αμφιβολία – αναζήτηση επιβεβαίωσης – προσωρινή ανακούφιση-  νέα αμφιβολία – νέα ανάγκη για επιβεβαίωση.

«Με αγαπάς ακόμα;»

«Είσαι σίγουρος ότι είμαστε καλά;»

«Γιατί δεν μου απάντησες;»

«Γιατί είδες το μήνυμα και δεν απάντησες;»

Ερωτήσεις που οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν κάνει κάποια στιγμή μέσα σε μια σχέση. Η ανάγκη να πάρουμε μια μικρή επιβεβαίωση από τον άνθρωπό μας δεν είναι από μόνη της προβληματική. Αντίθετα, η συναισθηματική διαβεβαίωση αποτελεί φυσιολογικό κομμάτι της εγγύτητας και της σύνδεσης ενός ζευγαριού.

Τα πράγματα όμως αλλάζουν όταν η επιβεβαίωση παύει να είναι περιστασιακή ανάγκη και μετατρέπεται σε έναν σχεδόν καθημερινό μηχανισμό αντιμετώπισης του άγχους.

Τότε μπορεί να δημιουργηθεί ένας επαναλαμβανόμενος κύκλος:

Η ανάγκη να αισθανόμαστε ασφαλείς μέσα στη σχέση

Οι στενές ερωτικές σχέσεις συνδέονται βαθιά με την ανάγκη του ανθρώπου για ασφάλεια, αποδοχή και συναισθηματική εγγύτητα.

Η θεωρία της προσκόλλησης περιγράφει διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους οι άνθρωποι βιώνουν την εγγύτητα και τη συναισθηματική διαθεσιμότητα του συντρόφου τους.

Στο λεγόμενο αγχώδες μοτίβο προσκόλλησης, το άτομο μπορεί να βρίσκεται σε μεγαλύτερη επιφυλακή απέναντι σε πιθανά σημάδια απόρριψης ή εγκατάλειψης.

Έτσι, ακόμη και μια μικρή αλλαγή στη συμπεριφορά του άλλου μπορεί να αποκτήσει πολύ μεγαλύτερη σημασία από αυτή που πραγματικά έχει.

Ένα σύντομο μήνυμα μπορεί να μεταφραστεί στο μυαλό ως «έχει χάσει το ενδιαφέρον του».

Μια καθυστερημένη απάντηση μπορεί να γίνει «κάτι έχει αλλάξει μεταξύ μας».

Μια βραδινή έξοδος χωρίς τον σύντροφο μπορεί να ερμηνευτεί ως «ίσως περνάει καλύτερα χωρίς εμένα».

Και κάπου εκεί βρίσκεται ένα από τα σημαντικότερα σημεία: η ανασφάλεια δεν προκαλείται πάντα από το ίδιο το γεγονός, αλλά από την ερμηνεία που του δίνουμε.

Η επιβεβαίωση ανακουφίζει – αλλά συχνά μόνο προσωρινά

Ας υποθέσουμε ότι κάποιος σκέφτεται:

«Μήπως δεν με αγαπάει αρκετά;»

Ρωτά λοιπόν τον σύντροφό του:

«Με αγαπάς;»

Και παίρνει την απάντηση:

«Φυσικά και σε αγαπάω.»

Για λίγη ώρα το άγχος υποχωρεί. Υπάρχει ανακούφιση, ασφάλεια και η αίσθηση ότι όλα είναι καλά.

Μερικές ώρες αργότερα, όμως, μπορεί να εμφανιστεί μια νέα σκέψη:

«Το είπε επειδή πραγματικά το νιώθει ή απλώς επειδή ήθελε να με καθησυχάσει;»

Και τότε η αμφιβολία επιστρέφει.

Η αναζήτηση επιβεβαίωσης μπορεί επομένως να μειώνει προσωρινά την αβεβαιότητα, χωρίς να αντιμετωπίζει απαραίτητα την αιτία που τη δημιουργεί.

Όσο περισσότερο το άτομο βασίζεται στην επιβεβαίωση του άλλου για να ηρεμήσει, τόσο περισσότερο μπορεί να αισθάνεται ότι χρειάζεται την ίδια επιβεβαίωση ξανά την επόμενη φορά που θα εμφανιστεί μια αμφιβολία.

Δεν σημαίνει ότι κάποιος είναι «τοξικός»

Η αυξημένη ανάγκη για επιβεβαίωση δεν αποτελεί από μόνη της ένδειξη ότι κάποιος είναι προβληματικός σύντροφος ή ότι δεν αγαπά πραγματικά τον άνθρωπο που βρίσκεται δίπλα του.

Πίσω από αυτήν μπορεί να υπάρχουν προηγούμενες εμπειρίες απόρριψης, φόβος εγκατάλειψης, χαμηλή αυτοεκτίμηση, δυσκολία εμπιστοσύνης ή ένα πιο αγχώδες μοτίβο στις διαπροσωπικές σχέσεις.

Υπάρχει όμως και μια σημαντική παράμετρος που συχνά παραβλέπεται.

Δεν είναι κάθε ανασφάλεια αποκλειστικά «δικό μας θέμα».

Αν ο σύντροφος είναι συστηματικά ασυνεπής, αποστασιοποιημένος, ψυχρός, εξαφανίζεται χωρίς εξήγηση ή έχει παραβιάσει επανειλημμένα την εμπιστοσύνη, τότε η ανασφάλεια μπορεί να αποτελεί αντίδραση σε ένα πραγματικό πρόβλημα της σχέσης.

Γι’ αυτό πριν προσπαθήσουμε να πείσουμε τον εαυτό μας ότι «υπερβάλλουμε», χρειάζεται να εξετάσουμε και τη συμπεριφορά του ανθρώπου απέναντί μας.

Όταν η αξία μας εξαρτάται από την προσοχή του άλλου

Ένα από τα πιο ουσιαστικά ερωτήματα που μπορεί να κάνει κάποιος στον εαυτό του είναι:

«Πόσο καλά αισθάνομαι για εμένα όταν ο σύντροφός μου δεν μου δίνει επιβεβαίωση;»

Αν η απάντηση είναι «καθόλου», τότε ίσως η σχέση έχει αρχίσει να παίζει έναν ρόλο που ξεπερνά την αγάπη και τη συντροφικότητα.

Μπορεί να έχει μετατραπεί στον βασικό μηχανισμό μέσα από τον οποίο αξιολογούμε την προσωπική μας αξία.

Τότε ένα μήνυμα δεν είναι απλώς ένα μήνυμα.

Ένα κομπλιμέντο δεν είναι απλώς μια όμορφη κουβέντα.

Μια αγκαλιά δεν είναι απλώς μια στιγμή τρυφερότητας.

Μετατρέπονται σε αποδείξεις ότι:

«Είμαι αρκετός.»

«Με θέλει.»

«Δεν θα με αφήσει.»

«Αξίζω.»

Όταν αυτές οι αποδείξεις απουσιάζουν, ακόμη και προσωρινά, μπορεί να εμφανιστεί ένα έντονο αίσθημα αβεβαιότητας.

Η ανάπτυξη μιας πιο σταθερής αίσθησης προσωπικής αξίας βοηθά τη σχέση να παραμένει αυτό που πραγματικά θα έπρεπε να είναι: μια πηγή σύνδεσης και αγάπης και όχι η μοναδική πηγή αυτοεκτίμησης.

Τι μπορούμε να κάνουμε όταν νιώθουμε ότι χρειαζόμαστε συνεχώς επιβεβαίωση

Ο στόχος δεν είναι να αποφασίσουμε ξαφνικά ότι δεν θα ζητήσουμε ποτέ ξανά επιβεβαίωση.

Αυτό θα ήταν ούτε ρεαλιστικό ούτε απαραίτητα υγιές.

Το πρώτο βήμα είναι να αρχίσουμε να παρατηρούμε πότε εμφανίζεται αυτή η ανάγκη.

Την επόμενη φορά που θα νιώσεις την παρόρμηση να ρωτήσεις:

«Με αγαπάς;»

ίσως αξίζει πρώτα να αναρωτηθείς:

«Τι φοβάμαι αυτή τη στιγμή;»

Μήπως φοβάμαι ότι θα με εγκαταλείψει;

Μήπως αισθάνομαι ότι δεν είμαι αρκετός;

Μήπως συνέβη κάτι συγκεκριμένο που με έκανε να νιώσω ανασφάλεια;

Μήπως υπάρχει πραγματικό πρόβλημα στην επικοινωνία μας;

Ή μήπως προσπαθώ απλώς να απαλλαγώ γρήγορα από ένα δυσάρεστο συναίσθημα;

Οι ερωτήσεις αυτές δεν εξαφανίζουν αυτόματα την ανασφάλεια.

Μπορούν όμως να μας βοηθήσουν να καταλάβουμε από πού προέρχεται.

Και αυτή η κατανόηση είναι συχνά πολύ πιο σημαντική από μία ακόμη προσωρινή διαβεβαίωση.

Μια υγιής σχέση δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν ποτέ αμφιβολίες

Καμία σχέση δεν προσφέρει απόλυτη συναισθηματική βεβαιότητα κάθε λεπτό της ημέρας.

Υπάρχουν ημέρες με περισσότερη επαφή και ημέρες με λιγότερη. Υπάρχουν περίοδοι άγχους, πίεσης, κούρασης ή απόστασης.

Το ζητούμενο δεν είναι να φτάσουμε στο σημείο να μη χρειαζόμαστε ποτέ τον σύντροφό μας.

Ούτε να θεωρήσουμε αδυναμία το να πούμε:

«Σήμερα χρειάζομαι λίγη περισσότερη επιβεβαίωση.»

Το σημαντικό είναι αυτή η επιβεβαίωση να μην αποτελεί τη μοναδική προϋπόθεση για να αισθανόμαστε ασφαλείς.

Να μπορούμε να εμπιστευόμαστε χωρίς να ελέγχουμε συνεχώς.

Να μπορούμε να αγαπάμε χωρίς να χάνουμε την προσωπική μας ταυτότητα.

Να μπορούμε να ζητάμε εγγύτητα χωρίς να απαιτούμε αδιάκοπες αποδείξεις αγάπης.

Γιατί τελικά η πραγματική ασφάλεια μιας σχέσης δεν δημιουργείται από το πόσες φορές μέσα στην ημέρα θα ακούσουμε τη φράση «σ’ αγαπώ».

Δημιουργείται σταδιακά, μέσα από τη συνέπεια, την ειλικρινή επικοινωνία, τον σεβασμό, την εμπιστοσύνη και τη συναισθηματική διαθεσιμότητα δύο ανθρώπων που δείχνουν καθημερινά —και όχι μόνο λένε— ότι επιλέγουν να βρίσκονται ο ένας δίπλα στον άλλον.

Πηγή: Pagenews.gr