Πώς η Κρίση του Ορμούζ Μεταφέρει Ισχύ από το Δολάριο στο Γουάν
ΧΡΟΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ 9 '
Πηγή Φωτογραφίας: Reuters/ Πώς η Κρίση του Ορμούζ Μεταφέρει Ισχύ από το Δολάριο στο Γουάν
Οι περισσότεροι επενδυτές θεωρούν ότι η κρίση στα Στενά του Ορμούζ αφορά κυρίως την ενέργεια. Παρακολουθούν την πορεία του Brent, υπολογίζουν πιθανά σοκ προσφοράς και αναζητούν ενδείξεις για νέες πληθωριστικές πιέσεις.
Όμως η πραγματική μάχη που εξελίσσεται σήμερα δεν αφορά το πετρέλαιο.
Αφορά το χρήμα.
Και πιο συγκεκριμένα, αφορά το ποιος θα ελέγχει το νόμισμα μέσα από το οποίο θα πραγματοποιείται το μεγαλύτερο μέρος του παγκόσμιου εμπορίου ενέργειας τις επόμενες δεκαετίες.
Η κρίση του Ορμούζ λειτουργεί ως καταλύτης μιας πολύ μεγαλύτερης μετάβασης: της σταδιακής μεταφοράς οικονομικής ισχύος από το σύστημα του Petrodollar προς το αναδυόμενο οικοσύστημα του Petroyuan.
Η κρίση που δεν έχει ακόμη συμβεί
Παρά τους τίτλους περί ενεργειακού πανικού, η πραγματική πετρελαϊκή κρίση δεν έχει ακόμη εκδηλωθεί.
Οι αγορές εξακολουθούν να λειτουργούν.
Τα περισσότερα φορτία συνεχίζουν να κινούνται.
Οι στρατηγικές αποθήκες των μεγάλων οικονομιών παραμένουν γεμάτες.
Το παγκόσμιο σύστημα διαθέτει ακόμη περιθώρια απορρόφησης κραδασμών.
Αυτό που φοβούνται όμως οι κυβερνήσεις και οι κεντρικές τράπεζες δεν είναι η σημερινή κατάσταση.
Είναι το ενδεχόμενο ενός παρατεταμένου γεωπολιτικού σοκ που θα αναγκάσει τις χώρες παραγωγούς να επανασχεδιάσουν πλήρως τις εμπορικές και νομισματικές τους σχέσεις.
Σε ένα τέτοιο σενάριο, η κρίση δεν θα αφορά μόνο την προσφορά πετρελαίου.
Θα αφορά την ίδια τη δομή του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος.
Η Κίνα δεν θέλει απλώς πετρέλαιο. Θέλει το σύστημα
Για δεκαετίες η Ουάσιγκτον απολάμβανε ένα μοναδικό στρατηγικό πλεονέκτημα.
Η παγκόσμια αγορά πετρελαίου λειτουργούσε σε δολάρια.
Αυτό σήμαινε ότι κάθε χώρα που χρειαζόταν ενέργεια χρειαζόταν ταυτόχρονα και αμερικανικό νόμισμα.
Η ζήτηση για δολάρια τροφοδοτούσε τη ζήτηση για αμερικανικά ομόλογα.
Η ζήτηση για αμερικανικά ομόλογα χρηματοδοτούσε την αμερικανική ισχύ.
Η Κίνα επιδιώκει να σπάσει αυτόν τον κύκλο.
Το Πεκίνο δεν αρκείται πλέον στον ρόλο του μεγαλύτερου εισαγωγέα ενέργειας στον κόσμο.
Επιδιώκει να μετατραπεί στον κεντρικό χρηματοοικονομικό κόμβο του παγκόσμιου ενεργειακού εμπορίου.
Και το γουάν αποτελεί το βασικό εργαλείο αυτής της στρατηγικής.
Το Ιράν ως εργαστήριο του νέου μοντέλου
Οι δυτικές κυρώσεις οδήγησαν την Τεχεράνη σε μια επιλογή που πριν από δέκα χρόνια φαινόταν αδιανόητη.
Την πλήρη ενσωμάτωσή της στο κινεζικό οικονομικό οικοσύστημα.
Σήμερα, μεγάλο μέρος των ενεργειακών συναλλαγών μεταξύ Κίνας και Ιράν πραγματοποιείται εκτός του παραδοσιακού χρηματοπιστωτικού δικτύου που ελέγχεται από τη Δύση.
Οι πληρωμές διεκπεραιώνονται μέσω εναλλακτικών μηχανισμών.
Τα φορτία αλλάζουν σημαίες και προορισμούς.
Τα τραπεζικά ίχνη γίνονται ολοένα πιο δύσκολο να εντοπιστούν.
Στην ουσία, δημιουργείται ένα παράλληλο ενεργειακό σύστημα.
Ένα σύστημα που λειτουργεί χωρίς την ανάγκη αμερικανικής έγκρισης.
Οι νέοι «βασιλιάδες του πετρελαίου»
Οι μεγάλοι νικητές της επόμενης δεκαετίας ίσως να μην είναι οι παραδοσιακοί πετρελαιοπαραγωγοί.
Οι πραγματικοί κερδισμένοι μπορεί να είναι εκείνοι που ελέγχουν:
- τα συστήματα πληρωμών,
- τα δίκτυα μεταφοράς,
- τις ασφαλιστικές καλύψεις,
- τα ψηφιακά χρηματοοικονομικά εργαλεία,
- τις πλατφόρμες εμπορίας πρώτων υλών.
Με άλλα λόγια, η νέα ισχύς δεν θα παράγεται απαραίτητα στα κοιτάσματα.
Θα παράγεται στα χρηματοπιστωτικά κέντρα.
Η μάχη μετακινείται από τα πεδία εξόρυξης στους διαδρόμους των τραπεζών και των κεντρικών τραπεζών.
Η Ευρώπη μπροστά στο μεγάλο δίλημμα
Η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται σε μία από τις πιο δύσκολες στρατηγικές θέσεις της μεταπολεμικής περιόδου.
Η ενεργειακή της ασφάλεια εξαρτάται από την ελεύθερη ναυσιπλοΐα.
Η οικονομική της σταθερότητα εξαρτάται από χαμηλές τιμές ενέργειας.
Η γεωπολιτική της ασφάλεια εξαρτάται από τη διατλαντική συμμαχία.
Αλλά η παγκόσμια οικονομία μετακινείται σταδιακά προς την Ασία.
Αυτό δημιουργεί μια δομική αντίφαση που οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεν μπορούν πλέον να αγνοήσουν.
Το πραγματικό διακύβευμα είναι η επόμενη παγκόσμια τάξη
Η συζήτηση για το αν το Ορμούζ θα ανοίξει ή θα κλείσει είναι σημαντική.
Αλλά δεν είναι η πιο σημαντική.
Η πραγματική ερώτηση είναι άλλη:
Θα συνεχίσει το δολάριο να αποτελεί το μοναδικό νόμισμα της παγκόσμιας ενεργειακής αγοράς;
Για πρώτη φορά μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, η απάντηση δεν είναι αυτονόητη.
Η Κίνα οικοδομεί θεσμούς.
Το Ιράν προσφέρει το γεωπολιτικό πεδίο δοκιμής.
Οι χώρες των BRICS αναζητούν εναλλακτικές.
Και οι ενεργειακές αγορές αρχίζουν σταδιακά να προσαρμόζονται σε αυτή τη νέα πραγματικότητα.
Η επόμενη κρίση θα είναι νομισματική
Οι περισσότεροι αναλυτές προετοιμάζονται για μια νέα πετρελαϊκή κρίση.
Ίσως όμως να κοιτούν στο λάθος σημείο.
Η επόμενη μεγάλη αναταραχή μπορεί να μην προέλθει από την έλλειψη πετρελαίου.
Μπορεί να προέλθει από την αμφισβήτηση του μηχανισμού μέσω του οποίου το πετρέλαιο αγοράζεται, πωλείται και χρηματοδοτείται.
Και αν αυτό συμβεί, η κρίση του Ορμούζ θα καταγραφεί από τους ιστορικούς όχι ως μια ακόμη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή, αλλά ως η στιγμή που ο κόσμος άρχισε να μεταβαίνει από την εποχή του Petrodollar στην εποχή των πολλαπλών νομισματικών κέντρων ισχύος.
Οι νέοι βασιλιάδες του πετρελαίου δεν ελέγχουν απαραίτητα τα κοιτάσματα. Ελέγχουν τους κανόνες του παιχνιδιού.
Πηγή: Pagenews.gr
Διαβάστε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο
