Τσίπρας–Ανδρουλάκης: Ο «ανταγωνιστής» που δεν γίνεται αντίπαλος και το τρίγωνο που βολεύει τη ΝΔ
ΧΡΟΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ 8 '
Πηγή Φωτογραφίας: δημιουργικό pagenews.gr//Τσίπρας–Ανδρουλάκης: Ο «ανταγωνιστής» που δεν γίνεται αντίπαλος και το τρίγωνο που βολεύει τη ΝΔ
Η φράση «ανταγωνιστής, όχι αντίπαλος» που χρησιμοποίησε ο Αλέξης Τσίπρας για το ΠΑΣΟΚ δεν είναι επικοινωνιακή λεπτομέρεια.
Είναι στρατηγική επιλογή.
Η ΕΛ.Α.Σ. επιχειρεί να πείσει ότι ο πραγματικός αντίπαλος είναι αποκλειστικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ότι η μάχη στον χώρο της αντιπολίτευσης δεν πρέπει να μετατραπεί σε εμφύλιο μεταξύ Τσίπρα και Ανδρουλάκη. Ο ίδιος ο Τσίπρας έχει επαναλάβει ότι βλέπει το ΠΑΣΟΚ ως ανταγωνιστή και όχι ως πολιτικό εχθρό, στο πλαίσιο ενός «μονομέτωπου» απέναντι στη ΝΔ.
Η επιλογή αυτή όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει σκληρός ανταγωνισμός.
Σημαίνει ότι ο Τσίπρας θέλει να τον διαχειριστεί διαφορετικά.
Γιατί η ΕΛ.Α.Σ. δεν θέλει πόλεμο με το ΠΑΣΟΚ
Υπάρχουν τουλάχιστον τρεις λόγοι.
Ο πρώτος είναι αριθμητικός.
Η τελευταία GPO δίνει στη ΝΔ 30,6% στην εκτίμηση ψήφου, στην ΕΛ.Α.Σ. 16% και στο ΠΑΣΟΚ 12,8%. Άρα ο Τσίπρας προηγείται του Ανδρουλάκη μέσα στην αντιπολίτευση, αλλά παραμένει πολύ μακριά από τη ΝΔ.
Σε αυτή τη συνθήκη, μια μετωπική σύγκρουση με το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να έχει ένα ανεπιθύμητο αποτέλεσμα: να μεταφέρει το κέντρο βάρους από το «Μητσοτάκης ή αλλαγή» στο «Τσίπρας ή Ανδρουλάκης».
Και αυτό θα βόλευε πρωτίστως τη Νέα Δημοκρατία.
Ο δεύτερος λόγος είναι πολιτικός.
Η ΕΛ.Α.Σ. θέλει να διατηρήσει ανοιχτό ένα μετεκλογικό πεδίο συνεννόησης με το ΠΑΣΟΚ. Εάν σήμερα μετατρέψει τη Χαριλάου Τρικούπη σε «εχθρό», θα δυσκολευτεί αύριο να υποστηρίξει ότι μπορεί να υπάρξει συνεργασία στον χώρο της κεντροαριστεράς ή της ευρύτερης αντιπολίτευσης.
Ο τρίτος λόγος είναι προσωπικός και ιστορικός.
Ο Τσίπρας γνωρίζει ότι μεγάλο μέρος της εκλογικής του δεξαμενής προέρχεται από ψηφοφόρους που παλαιότερα είχαν σχέση με το ΠΑΣΟΚ. Μια επιθετική γραμμή κατά του Ανδρουλάκη μπορεί να συσπειρώσει το ΠΑΣΟΚ αντί να το αποδυναμώσει.
Το ΠΑΣΟΚ κάνει ακριβώς το αντίθετο
Η στρατηγική Ανδρουλάκη είναι πιο επιθετική.
Η Χαριλάου Τρικούπη δεν θέλει να αποδεχθεί ότι ο Τσίπρας έχει ήδη κατοχυρωθεί ως ο βασικός πόλος της αντιπολίτευσης.
Γι’ αυτό και χτυπά την ΕΛ.Α.Σ. ακριβώς στο σημείο που θεωρεί πιο ευάλωτο: στις σχέσεις της με τη ΝΔ και στα σενάρια μελλοντικής συνεργασίας.
Ενδεικτική είναι η δημόσια επίθεση στελεχών του ΠΑΣΟΚ σε πρόσωπα που συνδέονται πολιτικά ή ιδεολογικά με την ΕΛ.Α.Σ., με αφορμή αναφορές σε πιθανή συνεννόηση ή ακόμη και συγκυβέρνηση με τη Νέα Δημοκρατία.
Η πολιτική λογική είναι σαφής.
Το ΠΑΣΟΚ θέλει να εμφανιστεί ως η μόνη «καθαρή» εναλλακτική απέναντι στη ΝΔ και να αμφισβητήσει το αφήγημα του Τσίπρα ότι εκπροσωπεί αποκλειστικά την αντι-Μητσοτάκη ψήφο.
Και τότε μπαίνει στο κάδρο ο Μαρινάκης
Η τοποθέτηση του Παύλου Μαρινάκη προσθέτει ακόμη μία διάσταση.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δήλωσε ότι ο στόχος της ΝΔ παραμένει η αυτοδυναμία, αλλά εάν αυτή δεν επιτευχθεί, το ΠΑΣΟΚ είναι η μόνη πολιτική δύναμη με την οποία θα μπορούσε να υπάρξει συζήτηση.
Αυτή η δήλωση είναι πολιτικά βολική για τη ΝΔ για δύο λόγους.
Πρώτον, απομονώνει την ΕΛ.Α.Σ. και ακυρώνει τα σενάρια συνεργασίας ΝΔ–Τσίπρα.
Δεύτερον, δημιουργεί πίεση στο ΠΑΣΟΚ.
Γιατί κάθε φορά που η κυβέρνηση αναγνωρίζει το ΠΑΣΟΚ ως πιθανό συνομιλητή, η Χαριλάου Τρικούπη αναγκάζεται να αποδεικνύει ότι δεν λειτουργεί ως «δεκανίκι» της ΝΔ.
Έτσι δημιουργείται ένας παράδοξος κύκλος:
η ΝΔ μιλά για πιθανή συνεννόηση με το ΠΑΣΟΚ, το ΠΑΣΟΚ απαντά επιτιθέμενο στον Τσίπρα και η ΕΛ.Α.Σ. επιμένει ότι δεν θα κάνει πόλεμο με το ΠΑΣΟΚ.
Αυτό δεν είναι τυχαίο.
Είναι η νέα αρχιτεκτονική της αντιπολίτευσης.
Το πραγματικό πεδίο σύγκρουσης είναι η οικονομία
Η ΕΛ.Α.Σ. έχει καταλάβει ότι ο πιο ασφαλής τρόπος να αποφύγει έναν εμφύλιο με το ΠΑΣΟΚ είναι να μεταφέρει τη συζήτηση στην οικονομία και στη σύγκρουση με την κυβέρνηση.
Γι’ αυτό και τις τελευταίες ημέρες επιμένει στην κοστολόγηση του προγράμματός της.
Η ίδια η ΕΛ.Α.Σ. καταγγέλλει ότι η ΝΔ έχει παρουσιάσει διαφορετικές εκτιμήσεις για το κόστος των μέτρων της — από 18 δισ. έως 13 δισ. και στη συνέχεια 40 δισ. — και δηλώνει ότι θα καταθέσει το πρόγραμμά της στο Ελληνικό Δημοσιονομικό Συμβούλιο για αξιολόγηση.
Η κίνηση αυτή έχει πολιτική στόχευση.
Ο Τσίπρας επιχειρεί να μετακινηθεί από την εικόνα της αντιπολίτευσης που απλώς υπόσχεται, στην εικόνα κόμματος που ζητά θεσμική κοστολόγηση.
Αυτό είναι κρίσιμο, γιατί η βασική επίθεση της ΝΔ απέναντί του είναι ακριβώς ότι οι εξαγγελίες της ΕΛ.Α.Σ. δεν είναι δημοσιονομικά βιώσιμες.
Η «πατριωτική εισφορά» είναι το πιο επικίνδυνο σημείο
Υπάρχει όμως και μια πολιτική παγίδα για την ΕΛ.Α.Σ.
Η λεγόμενη «πατριωτική εισφορά».
Στελέχη του κόμματος υποστηρίζουν ότι αφορά αποκλειστικά το 1% των πλουσιότερων φορολογουμένων και ότι δεν θα εφαρμοστεί στο υπόλοιπο 99%.
Η προσπάθεια είναι εμφανής: να παρουσιαστεί το μέτρο ως στοχευμένη φορολόγηση του πλούτου και όχι ως νέο γενικευμένο φορολογικό βάρος.
Το πρόβλημα είναι ότι κάθε συζήτηση για περιουσιολόγιο, καταθέσεις, ομόλογα ή άλλα περιουσιακά στοιχεία προσφέρει στη ΝΔ εύκολο πολιτικό πεδίο για να επαναφέρει τον φόβο της υπερφορολόγησης.
Άρα εδώ η ΕΛ.Α.Σ. χρειάζεται εξαιρετικά καθαρή τεχνική και πολιτική εξήγηση.
Η ανάπτυξη του 2029: Η αντιπολίτευση έχει ένα πραγματικό επιχείρημα
Υπάρχει πάντως ένα σημείο όπου η κριτική της ΕΛ.Α.Σ. στηρίζεται σε επίσημα κυβερνητικά στοιχεία.
Ο Πολυετής Δημοσιονομικός Προγραμματισμός 2026–2029 προβλέπει ότι ο ρυθμός πραγματικής ανάπτυξης διαμορφώνεται στο 2,4% το 2026, 1,7% το 2027, 1,6% το 2028 και 1,3% το 2029.
Αυτό σημαίνει ότι η αντιπολίτευση έχει ένα θεμιτό πεδίο να πιέσει την κυβέρνηση γύρω από τη μετάβαση στην εποχή μετά το Ταμείο Ανάκαμψης.
Η ΝΔ απαντά ότι οι προβλέψεις αυτές δεν ενσωματώνουν όλες τις πιθανές μελλοντικές παρεμβάσεις και ότι έχουν ήδη αναθεωρηθεί προς τα πάνω σε σχέση με παλαιότερες εκτιμήσεις.
Άρα το πραγματικό debate δεν είναι αν υπάρχει επιβράδυνση.
Υπάρχει.
Το ερώτημα είναι αν η κυβέρνηση μπορεί να δημιουργήσει νέο επενδυτικό και παραγωγικό κύκλο μετά το τέλος του RRF.
Αυτό είναι πολύ σοβαρότερο πολιτικό θέμα από τις αλληλοκατηγορίες περί «υπερκοστολόγησης».
Το παράδοξο της αντιπολίτευσης: Όλοι θέλουν να χτυπήσουν τον Μητσοτάκη, αλλά πρώτα πρέπει να νικήσουν ο ένας τον άλλον
Εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση.
Το ΠΑΣΟΚ λέει ότι θέλει να νικήσει τη ΝΔ.
Η ΕΛ.Α.Σ. λέει ότι θέλει μονομέτωπο κατά Μητσοτάκη.
Όμως για να υπάρξει πραγματική αλλαγή συσχετισμών, κάποιος πρέπει πρώτα να αποκτήσει σαφή ηγεμονία στον χώρο της αντιπολίτευσης.
Σήμερα αυτό δεν έχει συμβεί.
Η ΕΛ.Α.Σ. προηγείται του ΠΑΣΟΚ, αλλά δεν βρίσκεται κοντά στη ΝΔ. Το ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί να έχει οργανωτική βάση, θεσμική συνέχεια και ισχυρές αυτοδιοικητικές ρίζες, αλλά δημοσκοπικά είναι τρίτο. Η ΝΔ, από την πλευρά της, διατηρεί σαφές προβάδισμα και έχει κάθε λόγο να ενθαρρύνει τον ανταγωνισμό μεταξύ των δύο.
Γι’ αυτό ο χαρακτηρισμός «ανταγωνιστής αλλά όχι αντίπαλος» είναι πιο έξυπνος απ’ όσο ακούγεται.
Ο Τσίπρας προσπαθεί να κερδίσει το ΠΑΣΟΚ χωρίς να το καταστρέψει.
Ο Ανδρουλάκης πρέπει να αποδείξει ότι δεν είναι τρίτος παίκτης σε μια μονομαχία Μητσοτάκη–Τσίπρα.
Και η ΝΔ θέλει να τους κρατά και τους δύο σε αυτή ακριβώς τη θέση.
Το πραγματικό παιχνίδι είναι η «επόμενη ημέρα»
Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν σήμερα Τσίπρας και Ανδρουλάκης ανταλλάσσουν σκληρές δηλώσεις.
Είναι τι θα κάνουν αν οι εκλογές δεν δώσουν αυτοδυναμία.
Εκεί θα φανεί ποια από τις σημερινές γραμμές είναι πραγματική στρατηγική και ποια απλώς προεκλογική τακτική.
Η ΝΔ έχει ήδη δηλώσει ότι το ΠΑΣΟΚ είναι ο μόνος δυνητικός συνομιλητής της.
Η ΕΛ.Α.Σ. κρατά ανοιχτό τον διάδρομο προς το ΠΑΣΟΚ.
Και το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να αποδείξει ότι δεν αποτελεί συμπλήρωμα κανενός από τους δύο.
Αυτό δημιουργεί ένα πολιτικό τρίγωνο όπου κάθε πλευρά χρειάζεται την άλλη — αλλά καμία δεν μπορεί σήμερα να το παραδεχθεί πλήρως.
Και αυτή μπορεί να είναι η σημαντικότερη πολιτική ιστορία πίσω από τη ΔΕΘ: όχι ποιος επιτίθεται σε ποιον σήμερα, αλλά ποιος προσπαθεί να κρατήσει ανοιχτή την πόρτα για την επόμενη ημέρα χωρίς να πληρώσει εκλογικό κόστος πριν από τις κάλπες.
Πηγή: pagenews.gr
Διαβάστε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο
