Θα κρίνουν οι Άραβες το τέλος Νετανιάχου; Οι έδρες που αλλάζουν το παιχνίδι στο Ισραήλ

Οι αραβικές παρατάξεις διεκδικούν ρυθμιστικό ρόλο, ο Άιζενκοτ αναζητεί δρόμο προς την εξουσία και το Ra’am ανοίγει διαύλους — Γιατί η αριθμητική επιτρέπει ανατροπή, αλλά οι πολιτικές απαγορεύσεις μπορεί να την ακυρώσουν.

Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου προηγείται στη μάχη των πολιτικών μπλοκ, αλλά δεν έχει εξασφαλίσει κυβέρνηση. Ο Γκάντι Άιζενκοτ διεκδικεί την απομάκρυνσή του, αλλά δεν διαθέτει ακόμη συμφωνία που να μετατρέπει αυτή τη διεκδίκηση σε κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Ανάμεσά τους βρίσκονται οι αραβικές παρατάξεις: ενισχυμένες εκλογικά, διαθέσιμες για συζητήσεις και αποφασισμένες να μετατρέψουν τις έδρες τους σε πολιτική επιρροή.

Το ερώτημα στο Ισραήλ είναι πλέον ποιος μπορεί να συγκεντρώσει αρκετές ψήφους για να κυβερνήσει — και ποιες προεκλογικές δεσμεύσεις θα χρειαστεί να αναθεωρήσει για να το πετύχει.

Η Κοινή Λίστα και το Ra’am του Μανσούρ Αμπάς μπορούν να επηρεάσουν αυτή την εξίσωση. Ωστόσο, η ενίσχυσή τους δεν σημαίνει αυτομάτως ότι υπάρχει έτοιμη κυβέρνηση χωρίς τον Νετανιάχου.

Οι αριθμοί μετακινούνται — και αλλάζουν τα σενάρια

Στο στιγμιότυπο της καταμέτρησης που δημοσίευσαν οι Times of Israel στις 11:04 της Τετάρτης 28 Οκτωβρίου, με στοιχεία έως τις 10:58 και καταμετρημένο το 76,8% των εκλογικών τμημάτων, η προσωρινή κατανομή έδινε:

• 54 έδρες στο μπλοκ Νετανιάχου.
• 47 έδρες στο μπλοκ Άιζενκοτ.
• 19 έδρες συνολικά στις αραβικές παρατάξεις.

Πρόκειται για προσωρινή προβολή εδρών βάσει μερικής καταμέτρησης, όχι για τελικό αποτέλεσμα. Η διάκριση έχει σημασία: τα exit polls της εκλογικής νύχτας έδιναν διαφορετικούς συσχετισμούς, ενώ εκκρεμούν ψήφοι που μπορούν να μετακινήσουν την κατανομή.

Η εικόνα αυτή αποκαλύπτει το βασικό πρόβλημα και των δύο διεκδικητών. Ο Νετανιάχου υπολείπεται επτά εδρών από την απόλυτη πλειοψηφία των 61. Ο Άιζενκοτ απέχει περισσότερο, αλλά έχει δυνητικούς συνομιλητές εκτός του δικού του μπλοκ.

Το άθροισμα των 47 και 19 εδρών φτάνει τις 66. Αυτό αποδεικνύει ότι υπάρχει αριθμητικός χώρος για εναλλακτική πλειοψηφία. Δεν αποδεικνύει ότι υπάρχει πολιτική συμφωνία.

Εδώ βρίσκεται η ουσία του μετεκλογικού θρίλερ: οι δυνάμεις που αντιτίθενται στον Νετανιάχου δεν συμφωνούν υποχρεωτικά ούτε μεταξύ τους ούτε στους όρους μιας κοινής διακυβέρνησης.

Το Ra’am ανοίγει την πόρτα — χωρίς να υπόσχεται λύση

Ο Μανσούρ Αμπάς εμφανίζεται διατεθειμένος να διαπραγματευτεί, αποφεύγοντας όμως να παρουσιάσει ως ολοκληρωμένη μια συμφωνία που δεν υπάρχει.

«Πιστεύω ότι στο τέλος οι αριθμοί θα βγουν. Θα συζητήσουμε», δήλωσε στο Channel 12.

Ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει η αναφορά του σε επαφές πέραν της αντιπολίτευσης:

«Όλοι συνομιλούν μαζί μας, όχι μόνο το μπλοκ της αλλαγής. Πριν από λίγες ημέρες, ένα πολύ, πολύ υψηλόβαθμο στέλεχος της δεξιάς επικοινώνησε μαζί μου».

Η δήλωση διευρύνει το πεδίο των πιθανών διαπραγματεύσεων, χωρίς να πιστοποιεί επίσημη προσέγγιση από τον Νετανιάχου ή εξουσιοδοτημένη διαπραγμάτευση του Λικούντ.

Για τον Αμπάς, η στρατηγική είναι σαφής: να παραμείνει συνομιλητής με δυνατότητα επιρροής. Το Ra’am διαθέτει άλλωστε το προηγούμενο της συμμετοχής του στον συνασπισμό Μπένετ–Λαπίντ το 2021–2022.

Αυτό το καθιστά πιο δοκιμασμένο εταίρο σε μια κυβερνητική διαπραγμάτευση. Δεν σημαίνει, όμως, ότι αρκούν οι δικές του έδρες για να φτάσει ο Άιζενκοτ σε σταθερή πλειοψηφία. Αν το μπλοκ της αντιπολίτευσης παραμείνει κάτω από τις 50 έδρες, θα απαιτηθεί ευρύτερη συμφωνία, πρόσθετη στήριξη ή ειδικός κοινοβουλευτικός χειρισμός.

Η Κοινή Λίστα διεκδικεί επιρροή χωρίς κυβερνητική συμμετοχή

Ο Άχμεντ Τίμπι περιγράφει έναν διαφορετικό δρόμο: κυβέρνηση μειοψηφίας υπό τον Άιζενκοτ, με στήριξη των αραβικών παρατάξεων.

«Ο Άιζενκοτ έχει την ευκαιρία να σχηματίσει κυβέρνηση μειοψηφίας με τη στήριξη των αραβικών κομμάτων, παρά τις δυσκολίες», δήλωσε στο Nas Radio.

Και πρόσθεσε:

«Θέλουμε να αξιοποιήσουμε τα σημερινά αποτελέσματα για να επιφέρουμε πραγματική πολιτική αλλαγή».

Η εξωτερική στήριξη διαφέρει ουσιαστικά από την είσοδο σε έναν κυβερνητικό συνασπισμό. Ένα κόμμα μπορεί να βοηθήσει μια κυβέρνηση να λάβει εμπιστοσύνη ή να στηρίξει συγκεκριμένες ψηφοφορίες, χωρίς να αναλάβει υπουργεία και συλλογική ευθύνη για ολόκληρη την πολιτική της.

Αυτή η διάκριση μπορεί να δημιουργήσει περιθώριο συνεννόησης. Μπορεί επίσης να παράγει μια κυβέρνηση που θα χρειάζεται συνεχείς διαπραγματεύσεις για τον προϋπολογισμό, τη νομοθεσία και κρίσιμες αποφάσεις.

Η απομάκρυνση του Νετανιάχου μπορεί να λειτουργήσει ως κοινός στόχος. Η καθημερινή διακυβέρνηση απαιτεί πολύ περισσότερα.

Το πραγματικό εμπόδιο βρίσκεται και μέσα στην αντιπολίτευση

Ο Άιζενκοτ καλείται να διαχειριστεί τις προϋποθέσεις που ο ίδιος έχει θέσει για συνεργασίες, αλλά και τις αντιρρήσεις των πιθανών συμμάχων του.

Στο επίκεντρο βρίσκονται η αναγνώριση του Ισραήλ ως εβραϊκού κράτους, η στάση απέναντι στη Χαμάς και οι διαφωνίες για την ασφάλεια και το Παλαιστινιακό. Οι όροι αυτοί δυσκολεύουν ιδιαίτερα τη συνεννόηση με την Κοινή Λίστα.

Παράλληλα, μια συμφωνία του Άιζενκοτ με αραβικές παρατάξεις δεν δεσμεύει αυτομάτως όλους τους εταίρους του. Οι επιφυλάξεις της δεξιάς πτέρυγας της αντιπολίτευσης αποτελούν ξεχωριστό εμπόδιο.

Επομένως, ο πρώην αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων χρειάζεται δύο συμφωνίες ταυτόχρονα: μία με όσους θα μπορούσαν να τον στηρίξουν απ’ έξω και μία στο εσωτερικό του δικού του στρατοπέδου.

Ο Νετανιάχου προηγείται, αλλά έχει περιορισμένους διαύλους

Στην απέναντι πλευρά, το Λικούντ αποκλείει δημόσια τη συνεργασία με αραβικό κόμμα.

«Δεν υπάρχει καμία περίπτωση», δήλωσε ο εκπρόσωπός του, Γκάι Λεβί.

Η θέση αυτή αντανακλά και τη σύνθεση του δεξιού–θρησκευτικού μπλοκ, στο οποίο συμμετέχουν δυνάμεις όπως εκείνη του Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ. Μια προσέγγιση με αραβικές παρατάξεις θα μπορούσε να προκαλέσει αντιδράσεις μεταξύ των σημερινών συμμάχων του πρωθυπουργού.

Ο Νετανιάχου, συνεπώς, μπορεί να προηγείται στην προσωρινή κατανομή, αλλά χρειάζεται πρόσθετους εταίρους ή κοινοβουλευτικές μετακινήσεις εφόσον δεν φτάσει τις 61 έδρες.

Η πρωτιά προσφέρει πολιτικό επιχείρημα και διαπραγματευτικό βάρος. Δεν υποκαθιστά τις ψήφους που λείπουν.

Τι δείχνει η ενίσχυση της αραβικής εκπροσώπησης

Η άνοδος από τις δέκα έδρες της προηγούμενης Βουλής στις 17–19 που εμφανίστηκαν σε διαδοχικές εκτιμήσεις συνιστά σημαντική μεταβολή. Στο συγκεκριμένο πρωινό στιγμιότυπο των 19 εδρών, η αύξηση έναντι των δέκα είναι 90%.

Αυτό αφορά την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, όχι αντίστοιχη αύξηση των ψήφων ή του ποσοστού συμμετοχής.

Πολιτικά, η ενίσχυση δίνει μεγαλύτερη βαρύτητα στα ζητήματα που έθεσαν οι αραβικές παρατάξεις στην εκστρατεία τους: εγκληματικότητα στις κοινότητές τους, αστυνόμευση, δημόσιες υπηρεσίες και συνθήκες διαβίωσης.

Αν αυτά μετατραπούν σε συγκεκριμένες δεσμεύσεις μιας κυβερνητικής συμφωνίας, οι έδρες μπορούν να αποκτήσουν πρακτικό αντίκρισμα. Αν οι διαπραγματεύσεις περιοριστούν αποκλειστικά στο πρόσωπο του πρωθυπουργού, οι διαφωνίες μπορεί γρήγορα να επανέλθουν.

Η επόμενη μάχη θα δοθεί στις δεσμεύσεις

Μετά την οριστικοποίηση των αποτελεσμάτων, ο πρόεδρος Ισαάκ Χέρτσογκ θα διαβουλευτεί με τα κοινοβουλευτικά κόμματα και θα αναθέσει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Η αρχική προθεσμία είναι 28 ημέρες, με δυνατότητα παράτασης έως 14 ημέρες.

Το αποφασιστικό στοιχείο θα είναι ποιος μπορεί να παρουσιάσει αξιόπιστη κοινοβουλευτική στήριξη.

Για τον Άιζενκοτ, η πρόκληση είναι να μετατρέψει τη διάθεση ανατροπής σε συμφωνία που αντέχει στις διαφορές των εταίρων. Για τον Νετανιάχου, να καλύψει το κενό της πλειοψηφίας χωρίς να διαλύσει το μπλοκ του.

Για τον Αμπάς και την Κοινή Λίστα, το ζητούμενο είναι να αποδείξουν ότι η αυξημένη εκπροσώπηση μπορεί να αλλάξει αποφάσεις.

Όπως το έθεσε ο Τίμπι: «Θέλουμε να αξιοποιήσουμε τα σημερινά αποτελέσματα για να επιφέρουμε πραγματική πολιτική αλλαγή».

Πηγή: pagenews.gr