Ισραήλ: Η κάλπη αλλάζει τους συσχετισμούς – Τι μπορούν να κερδίσουν οι Παλαιστίνιοι

Η αραβική άνοδος αυξάνει τη διαπραγματευτική πίεση, αλλά η αλλαγή πρωθυπουργού δεν εγγυάται παλαιστινιακό κράτος. Τα πιθανά περιθώρια για τη Γάζα, τη Δυτική Όχθη και τους Άραβες πολίτες του Ισραήλ.

Μια ενδεχόμενη αποχώρηση του Μπενιαμίν Νετανιάχου μπορεί να αλλάξει επιμέρους πολιτικές που επηρεάζουν τους Παλαιστινίους. Δεν συνεπάγεται, όμως, αυτομάτως επανεκκίνηση της διαδικασίας δημιουργίας παλαιστινιακού κράτους.

Αυτή είναι η βασική διάκριση της ανάλυσης του Al-Monitor, καθώς η ισραηλινή εκλογική αναμέτρηση ανοίγει μια περίοδο δύσκολων διαπραγματεύσεων για τον σχηματισμό κυβέρνησης.

Η σύνθεση του επόμενου συνασπισμού μπορεί να επηρεάσει ζητήματα όπως η βία των εποίκων, οι παλαιστινιακοί κρατούμενοι, η απόδοση παρακρατημένων φορολογικών εσόδων και η αντιμετώπιση της εγκληματικότητας στις αραβικές κοινότητες του Ισραήλ.

Άλλο, ωστόσο, οι αποφάσεις που μπορούν να προσφέρουν άμεση ανακούφιση και άλλο μια συνολική πολιτική συμφωνία για κυριαρχία, σύνορα και κρατική υπόσταση.

Η αριθμητική δίνει βάρος στα αραβικά κόμματα

Οι αρχικές εκτιμήσεις των exit polls έδωσαν στα αραβικά κόμματα 17–18 έδρες, έναντι 10 στην προηγούμενη Κνεσέτ. Εφόσον επιβεβαιωνόταν αυτό το εύρος, θα αντιστοιχούσε σε αύξηση κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης κατά 70%–80%.

Στο μεταξύ, οι νυχτερινές αναθεωρήσεις έφεραν τα βασικά στρατόπεδα σε ακόμη πιο αμφίρροπη θέση: 51–51 σε KAN και Channel 13, ενώ το Channel 12 έδωσε 52–49 υπέρ του μπλοκ Νετανιάχου. Πρόκειται για προβολές, όχι τελικά αποτελέσματα.

Το κοινό δεδομένο είναι η απόσταση από τις 61 έδρες της πλειοψηφίας.

Αυτό αυξάνει τη σημασία πρόσθετων κοινοβουλευτικών στηριγμάτων. Δεν εξασφαλίζει, όμως, ότι η αριθμητική δυνατότητα θα μετατραπεί σε συμφωνία: οι ιδεολογικές διαφορές, οι δεσμεύσεις των κομμάτων και η μορφή μιας πιθανής στήριξης παραμένουν καθοριστικές.

Τρεις πληθυσμοί, διαφορετικά πολιτικά εργαλεία

Η συζήτηση αφορά διαφορετικές πραγματικότητες.

Οι Άραβες πολίτες του Ισραήλ συμμετέχουν στις ισραηλινές εκλογές και μπορούν να μεταφέρουν αιτήματα στο κοινοβουλευτικό πεδίο μέσω των εκπροσώπων τους.

Οι Παλαιστίνιοι της Δυτικής Όχθης και της Γάζας δεν διαθέτουν αυτή την εκλογική δυνατότητα, παρότι επηρεάζονται άμεσα από τις αποφάσεις της ισραηλινής κυβέρνησης.

Η ενίσχυση της αραβικής εκπροσώπησης, επομένως, δεν ισοδυναμεί με άμεση εκπροσώπηση όλων των Παλαιστινίων στην Κνεσέτ. Μπορεί να αυξήσει την πολιτική πίεση για συγκεκριμένες αλλαγές, αλλά η αποτελεσματικότητά της θα εξαρτηθεί από τις συμφωνίες που θα επιτευχθούν.

Δυτική Όχθη: Ασφάλεια και οικονομική ασφυξία

Στη Δυτική Όχθη, δύο πεδία μπορούν να αποκτήσουν άμεση σημασία: η προστασία των αμάχων και η οικονομική λειτουργία της Παλαιστινιακής Αρχής.

Η OCHA έχει καταγράψει ότι η βία εποίκων, οι κατεδαφίσεις και οι περιορισμοί μετακίνησης προκαλούν εκτοπισμό και δυσκολεύουν την πρόσβαση σε υπηρεσίες και μέσα βιοπορισμού.

Η πρακτική δοκιμασία για οποιαδήποτε επόμενη κυβέρνηση θα είναι η εφαρμογή των αποφάσεων: εάν διερευνώνται επιθέσεις, εάν προστατεύονται κοινότητες και εάν διευκολύνεται η πρόσβαση σε εργασία, εκπαίδευση και περίθαλψη.

Μια διαφορετική διοικητική ή αστυνομική πολιτική μπορεί να έχει μετρήσιμο αποτέλεσμα στην καθημερινότητα, χωρίς να επιλύει το συνολικό εδαφικό και πολιτικό ζήτημα.

Τα φορολογικά έσοδα ως κρίσιμος μοχλός

Η απόδοση παρακρατημένων εσόδων αποτελεί επίσης ουσιαστικό πεδίο πιθανής αλλαγής.

Ο ΟΗΕ έχει επισημάνει ότι η δημοσιονομική κρίση της Παλαιστινιακής Αρχής επηρεάζει τη δυνατότητά της να πληρώνει πλήρεις μισθούς και να διατηρεί βασικές υπηρεσίες.

Η Παγκόσμια Τράπεζα περιγράφει μια διοίκηση που καταφεύγει σε συσσώρευση οφειλών, μερικές πληρωμές και τραπεζικό δανεισμό για τη διαχείριση της κρίσης.

Η αποδέσμευση πόρων θα μπορούσε, συνεπώς, να προσφέρει οικονομική ανακούφιση. Η ανακούφιση αυτή δεν πρέπει να συγχέεται με επίτευξη πολιτικής αυτοδιάθεσης, αλλά ούτε να υποτιμάται η σημασία της για νοσοκομεία, σχολεία, εργαζομένους και προμηθευτές.

Γάζα: Η ανασυγκρότηση απαιτεί αποφάσεις και εφαρμογή

Για τη Γάζα, η αλλαγή προσώπων στην ισραηλινή κυβέρνηση θα αξιολογηθεί μέσα από τις αποφάσεις για την ασφάλεια, την πρόσβαση της βοήθειας και τις συνθήκες αποκατάστασης της ζωής των αμάχων.

Η UNCTAD εκτιμά τις ανάγκες ανάκαμψης και ανασυγκρότησης σε 71,5 δισ. δολάρια, καταγράφοντας ζημιές ή καταστροφή στο 92% των οικονομικών εγκαταστάσεων.

Τα μεγέθη αυτά δείχνουν ότι η αποκατάσταση απαιτεί περισσότερα από μια πολιτική δήλωση προθέσεων. Χρειάζονται χρηματοδότηση, ασφαλής πρόσβαση, υλικά, λειτουργικές υπηρεσίες και συμφωνίες που μπορούν να εφαρμοστούν.

Επομένως, η σύνθεση της κυβέρνησης έχει σημασία, αλλά δεν αποτελεί τη μόνη μεταβλητή. Οι συνθήκες στο πεδίο και οι διεθνείς διευθετήσεις θα κρίνουν την πραγματική δυνατότητα αλλαγής.

Γιατί η κρατική υπόσταση παραμένει δυσκολότερη υπόθεση

Το αντιπολιτευόμενο στρατόπεδο συγκεντρώνει κόμματα με διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες. Η κοινή επιδίωξη απομάκρυνσης του Νετανιάχου δεν αποδεικνύει κοινή θέση για όλες τις πτυχές του Παλαιστινιακού.

Ένας συνασπισμός μπορεί να συμφωνεί στην αλλαγή κυβέρνησης και να διαφωνεί για τα σύνορα, τους οικισμούς, τις εγγυήσεις ασφαλείας και την παλαιστινιακή κυριαρχία.

Αυτό εξηγεί τη συγκρατημένη προσέγγιση του Al-Monitor: υπάρχουν περιθώρια επιμέρους μετατοπίσεων, χωρίς να προκύπτει αντίστοιχη βεβαιότητα για τη δημιουργία κράτους.

Η κρίσιμη αξιολόγηση θα γίνει σε δύο επίπεδα: τι αλλάζει άμεσα στη ζωή των ανθρώπων και εάν δημιουργείται αξιόπιστη πολιτική προοπτική. Η πρόοδος στο πρώτο μπορεί να είναι σημαντική, αλλά δεν υποκαθιστά το δεύτερο.

Πηγή: pagenews.gr