Η κρίση στον Περσικό Κόλπο και ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν αποτελούν πλέον δύο ξεχωριστά μέτωπα. Δημιουργούν ένα ενιαίο γεωπολιτικό σύστημα υψηλού κινδύνου, όπου κάθε νέα ένταση επηρεάζει τις ενεργειακές αγορές, τη ναυσιπλοΐα και τη στρατηγική ασφάλεια της Ευρώπης. Από τα Στενά του Ορμούζ έως τη Βαλτική και τη Μαύρη Θάλασσα, διαμορφώνεται ένας νέος χάρτης διαρκούς αστάθειας.
Η κλιματική κρίση, ο πόλεμος στην Ουκρανία και η αυξανόμενη γεωπολιτική ένταση στην Αρκτική αναζωπυρώνουν τη συζήτηση για την επάρκεια των καναδικών εφεδρειών. Αναλυτές προειδοποιούν ότι η χώρα χρειάζεται ένα νέο μοντέλο στρατιωτικής και πολιτικής ανθεκτικότητας, συνδέοντας την εθνική άμυνα με την πολιτική προστασία.
Ο Ιρανός ΥΠΕΞ Αμπάς Αραγτσί ανεβάζει τους τόνους απέναντι σε Λευκωσία και Σόφια, προειδοποιώντας να μην επιτρέψουν τη χρήση στρατιωτικών βάσεων για επιχειρήσεις των ΗΠΑ και της Βρετανίας. Στο επίκεντρο οι βρετανικές βάσεις στο Ακρωτήρι και τη Δεκέλεια, αλλά και η βουλγαρική βάση Μπέζμερ, όπου αναπτύσσονται αμερικανικά αεροσκάφη εναέριου ανεφοδιασμού.
Με επιστολή προς τα Ηνωμένα Έθνη, η Τουρκία επαναφέρει πλήρως το αναθεωρητικό της αφήγημα για την Κύπρο, απορρίπτει τον όρο «εισβολή» και ζητά διεθνή αναγνώριση της «κυριαρχικής ισότητας» των δύο πλευρών.
Ο Αμερικανός πρόεδρος πάγωσε προσωρινά τους βομβαρδισμούς για να δώσει «μία τελευταία ευκαιρία» στη διπλωματία, αλλά ξεκαθαρίζει ότι ο χρόνος της Τεχεράνης εξαντλείται. Στο επίκεντρο οι διαπραγματεύσεις για τα Στενά του Ορμούζ, το πυρηνικό πρόγραμμα και η κρίσιμη συνάντηση με τον Μπενιαμίν Νετανιάχου, ο οποίος μεταφέρει στην Ουάσιγκτον νέο φάκελο ισραηλινών πληροφοριών.
Ο Σύρος πρόεδρος αποκαλύπτει πολυμερείς διαπραγματεύσεις για μηχανισμό αποκλιμάκωσης με το Ισραήλ, χωρίς παραίτηση από τα κατεχόμενα Υψίπεδα του Γκολάν. Αποκλείει στρατιωτική επέμβαση στον Λίβανο, στηρίζει τον αφοπλισμό των παρακρατικών οργανώσεων και θέτει ως μεγάλα εσωτερικά στοιχήματα την ενσωμάτωση των Κούρδων, την άρση των κυρώσεων και την αναζήτηση έως και 300.000 αγνοουμένων.
Η ευθεία προειδοποίηση της Τεχεράνης προς το Λονδίνο δεν αποτελεί απλή πολεμική ρητορική. Αντανακλά μια νέα στρατηγική κλιμάκωσης, με στόχο να αυξήσει το κόστος για κάθε σύμμαχο των ΗΠΑ που εμπλέκεται στη σύγκρουση και να αποτρέψει τη δημιουργία ενιαίου δυτικού μετώπου.
Από την αμερικανική Pax Silica και την κινεζική WAICO έως τα ανοιχτά ψηφιακά δίκτυα της Ινδίας, οι χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας δεν επιλέγουν ένα μόνο στρατόπεδο. Χτίζουν πολλαπλές τεχνολογικές συμμαχίες σε διαφορετικά επίπεδα της αλυσίδας της τεχνητής νοημοσύνης, επιχειρώντας να μετατρέψουν τον κατακερματισμό σε διαπραγματευτική ισχύ. Το στοίχημα, όμως, είναι αν η πολυφωνία θα οδηγήσει σε πραγματική αυτονομία ή απλώς σε περισσότερες εξαρτήσεις.
Το ΚΥΣΕΑ άναψε το «πράσινο φως» για το μεγαλύτερο πρόγραμμα αεράμυνας που έχει υλοποιήσει ποτέ η χώρα. Με επένδυση άνω των 3 δισ. ευρώ, ισχυρή ελληνική βιομηχανική συμμετοχή που ξεπερνά τα 700 εκατ. ευρώ και ένα ελληνικής σχεδίασης σύστημα διοίκησης και ελέγχου, η «Ασπίδα του Αχιλλέα» φιλοδοξεί να αλλάξει το επιχειρησιακό δόγμα των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων απέναντι σε πυραύλους, drones και σύγχρονες υβριδικές απειλές.
Η Τουρκία ενεργοποιεί σεισμικές έρευνες έως τις 30 Αυγούστου για τον σχεδιαζόμενο αγωγό Anamur–Teknecik. Πίσω από την τροφοδοσία των Κατεχομένων με φυσικό αέριο, η Λευκωσία βλέπει βαθύτερη ενσωμάτωση της κατεχόμενης περιοχής στην Τουρκία και μια νέα προσπάθεια ανατροπής των ισορροπιών στην Ανατολική Μεσόγειο.
Ο Αμερικανός πρόεδρος θεσπίζει έναν επικίνδυνο μηχανισμό «αυτόματων αντιποίνων» για κάθε ιρανική επίθεση στα Στενά του Ορμούζ. Η απειλή κατά ενεργειακών υποδομών ακόμη και μέσα στην πρωτεύουσα ανεβάζει τον πόλεμο σε νέα κλίμακα και φέρνει πιο κοντά ένα καταστροφικό σπιράλ στρατιωτικής κλιμάκωσης.
Η πρώτη συνάντηση Λευκού Οίκου μετά από 17 χρόνια ανοίγει νέο κεφάλαιο στη Μέση Ανατολή – Ο Τραμπ υπόσχεται «συγκεκριμένο σχέδιο» για την ισραηλινή αποχώρηση, αφήνει ανοιχτό δίαυλο ακόμη και με τη Χεζμπολάχ και επιταχύνει τη νέα αμερικανική στρατηγική στην περιοχή.
*Οι διεθνείς αγορές πετρελαίου δείχνουν να προεξοφλούν μια πιθανή διπλωματική αποκλιμάκωση μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης. Ωστόσο, οι συνεχιζόμενες στρατιωτικές επιχειρήσεις, οι επιθέσεις στα Στενά του Ορμούζ και η απειλή νέου μετώπου στην Ερυθρά Θάλασσα υπενθυμίζουν ότι η γεωπολιτική αβεβαιότητα εξακολουθεί να καθορίζει τις τιμές της ενέργειας.
Η κατάρρευση του «Μνημονίου της Ισλαμαμπάντ» επαναφέρει στο προσκήνιο ένα κρίσιμο ερώτημα για τη διεθνή διπλωματία: μπορεί να επιβιώσει μια συμφωνία όταν οι κυρώσεις αίρονται πριν υπάρξει επαλήθευση της συμμόρφωσης; Η νέα ανάφλεξη μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν αποκαλύπτει τα όρια της πακιστανικής διαμεσολάβησης και επαναφέρει την παγκόσμια αγορά ενέργειας σε κατάσταση συναγερμού.
Νέα προσπάθεια διαμεσολάβησης μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν βρίσκεται σε εξέλιξη, όπως επιβεβαίωσαν οι Φρουροί της Επανάστασης, συμβάλλοντας έτσι στην ανακούφιση των αγορών.
Ο υφυπουργός Εξωτερικών υπερασπίζεται τη στρατηγική της κυβέρνησης απέναντι στην κριτική της αντιπολίτευσης, προβάλλοντας τη διπλωματική αναβάθμιση, την αμυντική ενίσχυση και τη διεθνή θέση της χώρας ως τα βασικά επιτεύγματα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής σε μια περίοδο έντονων γεωπολιτικών ανακατατάξεων.
Η κλιμάκωση της έντασης στον Περσικό Κόλπο αναβαθμίζει στρατηγικά το λιμάνι του Φουτζάιρα, καθώς τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα επιδιώκουν να διασφαλίσουν τις ενεργειακές τους εξαγωγές και να μειώσουν την εξάρτησή τους από ένα από τα πιο ευάλωτα θαλάσσια περάσματα του πλανήτη.
Από την προστασία της βιοποικιλότητας μέχρι τις διεθνείς ισορροπίες – Γιατί οι θαλάσσιες ζώνες αποκτούν πλέον στρατηγική σημασία
Οι αμερικανικοί βομβαρδισμοί συνεχίζονται για όγδοη νύχτα, ενώ ο Λευκός Οίκος αποφεύγει τις υψηλές δηλώσεις και η Μέση Ανατολή πλησιάζει σε μια νέα, επικίνδυνη ισορροπία.
Η αυξανόμενη πίεση της Ουάσιγκτον προς τους Ευρωπαίους συμμάχους αναζωπυρώνει τη συζήτηση περί αποχώρησης των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ. Πόσο, όμως, θα κόστιζε πραγματικά μια τέτοια στρατηγική επιλογή σε οικονομικό, στρατιωτικό και γεωπολιτικό επίπεδο;
Ο πόλεμος στην Ουκρανία αυξάνει τη στρατηγική αξία της Άγκυρας, όμως το Κυπριακό εξακολουθεί να αποτελεί τη μεγαλύτερη πολιτική "κόκκινη γραμμή" στις σχέσεις Ε.Ε. – Τουρκίας.
