Αμπατιέλος: «Έλληνες ναύτες στο στόμα του λύκου» – Πυρά για Σύνταγμα, ΝΑΤΟ και “ψίχουλα” της ΔΕΘ

Με μια συνολική επίθεση στην κυβερνητική πολιτική, από τη Συνταγματική Αναθεώρηση και την ακρίβεια μέχρι τις στρατιωτικές αποστολές και την εμπλοκή της Ελλάδας στους πολεμικούς σχεδιασμούς, παρενέβη ο Νίκος Αμπατιέλος.

Το μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής και βουλευτής του ΚΚΕ υποστήριξε ότι πίσω από τη συζήτηση για τις θεσμικές μεταρρυθμίσεις και τα δημοσιονομικά περιθώρια κρύβεται μια πολιτική που απαιτεί συνεχείς θυσίες από τους εργαζομένους, ενώ την ίδια στιγμή προστατεύει τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων και χρηματοδοτεί την πολεμική εμπλοκή της χώρας.

Η πιο ηχηρή αναφορά του αφορούσε τους Έλληνες ναύτες και τα πληρώματα που βρίσκονται σε αποστολές σε περιοχές αυξημένου στρατιωτικού κινδύνου.

«Βρίσκονται στο στόμα του λύκου», προειδοποίησε, συνδέοντας την παρουσία ελληνικών δυνάμεων στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής με τη βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους αμερικανοΝΑΤΟϊκούς σχεδιασμούς.

«Fast track» Σύνταγμα και θεσμικός αιφνιδιασμός

Ο Νίκος Αμπατιέλος άσκησε αρχικά έντονη κριτική στη διαδικασία της Συνταγματικής Αναθεώρησης, κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι επιχειρεί να επιταχύνει μια κορυφαία θεσμική διαδικασία χωρίς τον απαιτούμενο χρόνο για ουσιαστική πολιτική και κοινωνική συζήτηση.

Σύμφωνα με τη θέση που διατύπωσε, η κυβέρνηση δεν αντιμετωπίζει την αναθεώρηση ως ευκαιρία για την ενίσχυση των κοινωνικών και λαϊκών δικαιωμάτων, αλλά ως εργαλείο προσαρμογής του κράτους στις ανάγκες της οικονομίας και των μεγάλων επενδύσεων.

Το ΚΚΕ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι οι προτεινόμενες αλλαγές κινούνται προς την κατεύθυνση ενός κράτους περισσότερο αποτελεσματικού στην εξυπηρέτηση της επιχειρηματικής δραστηριότητας, χωρίς αντίστοιχη ενίσχυση της προστασίας της εργασίας, της κοινωνικής ασφάλισης και των δημόσιων αγαθών.

Ο βουλευτής του ΚΚΕ εστίασε ιδιαίτερα στην προσπάθεια, όπως είπε, να αποκτήσουν συνταγματικό χαρακτήρα αυστηροί δημοσιονομικοί κανόνες που θα λειτουργούν ως μόνιμος «κόφτης» στις κοινωνικές ανάγκες.

Ο “δημοσιονομικός κόφτης” και οι ανάγκες που περισσεύουν

Στο επίκεντρο της κριτικής του βρέθηκε η λογική των κοστολογημένων προγραμμάτων, των πλεονασμάτων και των περιορισμένων δημοσιονομικών περιθωρίων.

Κατά τον Νίκο Αμπατιέλο, κυβέρνηση και κόμματα της αντιπολίτευσης επιχειρούν να πείσουν τους πολίτες ότι η κοινωνική πολιτική πρέπει να περιορίζεται σε όσα περισσεύουν μετά την εξυπηρέτηση των δημοσιονομικών στόχων και των επιχειρηματικών προτεραιοτήτων.

«Παρουσιάζουν τα ψίχουλα ως τη μοναδική ρεαλιστική επιλογή», ήταν το πολιτικό νόημα της παρέμβασής του, ενώ αμφισβήτησε ευθέως την εικόνα μιας χώρας που δεν διαθέτει πόρους για μισθούς, κοινωνικές παροχές και δημόσιες υπηρεσίες.

Το ΚΚΕ συνδέει τα υψηλά πλεονάσματα και τη δημοσιονομική πειθαρχία με την αυξημένη φορολογική επιβάρυνση εργαζομένων και λαϊκών νοικοκυριών, υποστηρίζοντας ότι σημαντικά ποσά κατευθύνονται παράλληλα στην πολεμική οικονομία και στις στρατιωτικές δεσμεύσεις.

Φοροαπαλλαγές για το κεφάλαιο, φόροι για τον λαό

Ο Νίκος Αμπατιέλος κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι επιδιώκει να ενισχύσει θεσμικά ένα οικονομικό μοντέλο που διατηρεί εκτεταμένες φοροαπαλλαγές και προνόμια για το μεγάλο κεφάλαιο.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η δημόσια συζήτηση για τη δημοσιονομική υπευθυνότητα παραμένει επιλεκτική.

Από τη μία πλευρά, όταν τίθενται αιτήματα για αυξήσεις στους μισθούς, ενίσχυση της δημόσιας Υγείας, κοινωνική κατοικία ή ουσιαστική ανακούφιση από την ακρίβεια, η απάντηση είναι ότι οι πόροι είναι περιορισμένοι.

Από την άλλη, όπως υποστήριξε, δεν εφαρμόζονται τα ίδια αυστηρά κριτήρια όταν πρόκειται για επιχειρηματικές επιδοτήσεις, φορολογικές διευκολύνσεις ή στρατιωτικές δαπάνες.

Για το ΚΚΕ, αυτή η αντίφαση δεν αποτελεί παρενέργεια της κυβερνητικής πολιτικής, αλλά βασικό χαρακτηριστικό της.

Η φρεγάτα και οι ναύτες στο “στόμα του λύκου”

Το πιο δραματικό σημείο της παρέμβασης αφορούσε την παρουσία Ελλήνων στρατιωτικών και ναυτικών δυνάμεων σε περιοχές όπου βρίσκεται σε εξέλιξη επικίνδυνη πολεμική κλιμάκωση.

Ο Νίκος Αμπατιέλος κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι αποστέλλει ελληνικές φρεγάτες και προσωπικό σε αποστολές που δεν σχετίζονται με την προστασία των ελληνικών συνόρων, αλλά με τις στρατηγικές επιλογές του ΝΑΤΟ, των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η φράση «στο στόμα του λύκου» έχει χρησιμοποιηθεί επανειλημμένα από το ΚΚΕ για να περιγράψει αποστολές ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων στη Μέση Ανατολή και ενδεχόμενη παρουσία στα Στενά του Ορμούζ, με το κόμμα να ζητά να μην υπάρξει νέα ελληνική στρατιωτική αποστολή στην περιοχή.

Η κριτική δεν αφορά μόνο το οικονομικό κόστος.

Το ΚΚΕ υποστηρίζει ότι η συμμετοχή της Ελλάδας σε επιχειρήσεις έξω από τα σύνορά της αυξάνει τους κινδύνους για τα πληρώματα και μετατρέπει τη χώρα σε μέρος μιας αντιπαράθεσης με απρόβλεπτες συνέπειες.

«Δεν προστατεύουν τον ελληνικό λαό»

Κατά τον Νίκο Αμπατιέλο, η κυβέρνηση επιχειρεί να παρουσιάσει τις στρατιωτικές αποστολές ως παράγοντα γεωπολιτικής αναβάθμισης και ενίσχυσης της θέσης της χώρας.

Ο ίδιος απέρριψε αυτή τη λογική, υποστηρίζοντας ότι τα οφέλη αφορούν κυρίως επιχειρηματικά και γεωπολιτικά συμφέροντα και όχι την ασφάλεια των εργαζομένων ή των στρατιωτικών που συμμετέχουν στις αποστολές.

Το ΚΚΕ έχει ζητήσει επανειλημμένα την προστασία και τον επαναπατρισμό ναυτεργατών που βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε επικίνδυνες περιοχές του Περσικού Κόλπου, καταγγέλλοντας ότι η ελληνική εμπλοκή μπορεί να μετατρέψει τη χώρα σε «ορμητήριο» και ταυτόχρονα σε πιθανό στόχο αντιποίνων.

Στην ίδια λογική εντάσσεται και η κριτική για την αποστολή ελληνικής φρεγάτας στην Ερυθρά Θάλασσα, με το ΚΚΕ να τονίζει ότι τα πληρώματα εκτίθενται σε πραγματικές επιθέσεις και πολεμικούς κινδύνους.

Patriot, Σαουδική Αραβία και “προστασία της Aramco”

Ο βουλευτής του ΚΚΕ αναφέρθηκε και στην παρουσία ελληνικής πυροβολαρχίας Patriot στη Σαουδική Αραβία.

Κατά την κριτική που διατύπωσε, τα ελληνικά οπλικά συστήματα και το προσωπικό δεν βρίσκονται εκεί για να υπερασπιστούν τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας, αλλά για να προστατεύουν κρίσιμες ενεργειακές εγκαταστάσεις και συμφέροντα, μεταξύ των οποίων και οι υποδομές της σαουδαραβικής Aramco.

Το συγκεκριμένο παράδειγμα χρησιμοποιείται από το ΚΚΕ για να υποστηρίξει ότι οι στρατιωτικές αποστολές της χώρας συνδέονται με τον έλεγχο ενεργειακών δρόμων, θαλάσσιων περασμάτων και πλουτοπαραγωγικών πηγών.

Για τον Νίκο Αμπατιέλο, το κόστος αυτής της πολιτικής δεν είναι αφηρημένο: αποτυπώνεται στις στρατιωτικές δαπάνες, στους κινδύνους για τα πληρώματα και στις περικοπές κοινωνικών αναγκών.

Το drone στη Λευκάδα και η προειδοποίηση για τους κινδύνους

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στο περιστατικό με ουκρανικό drone που, σύμφωνα με όσα επικαλέστηκε, εντοπίστηκε στη Λευκάδα.

Ο Νίκος Αμπατιέλος χρησιμοποίησε το παράδειγμα για να υποστηρίξει ότι η απόσταση ανάμεσα στα πολεμικά μέτωπα και την ελληνική επικράτεια μικραίνει όσο βαθύτερα εμπλέκεται η χώρα στις διεθνείς αντιπαραθέσεις.

Το πολιτικό επιχείρημα του ΚΚΕ είναι ότι οι στρατιωτικές συμμαχίες δεν λειτουργούν ως ασπίδα προστασίας, αλλά μπορούν να μεταφέρουν τους κινδύνους του πολέμου στο εσωτερικό της χώρας.

Στο πλαίσιο αυτό επανέφερε τη σταθερή θέση του κόμματος για αποδέσμευση από τους πολεμικούς σχεδιασμούς, επιστροφή των ελληνικών δυνάμεων και απομάκρυνση των αμερικανικών βάσεων.

Το Κυπριακό και οι “επικίνδυνες παραδοχές”

Ο βουλευτής του ΚΚΕ συνέδεσε την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης και με τις τελευταίες εξελίξεις στο Κυπριακό.

Χωρίς να περιοριστεί σε μια διπλωματική ανάγνωση, υποστήριξε ότι οι συζητήσεις που διεξάγονται υπό την πίεση ισχυρών διεθνών κέντρων μπορούν να οδηγήσουν σε επικίνδυνους συμβιβασμούς και σε λύσεις που δεν υπηρετούν τα συμφέροντα του κυπριακού λαού.

Το ΚΚΕ προσεγγίζει το Κυπριακό ως διεθνές πρόβλημα εισβολής και κατοχής, απορρίπτοντας λύσεις που, κατά την εκτίμησή του, νομιμοποιούν τη διχοτόμηση ή παρατείνουν την παρουσία ξένων στρατευμάτων και εγγυητριών δυνάμεων.

Η ΔΕΘ και οι “κλασικές υποσχέσεις”

Αναφερόμενος στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, ο Νίκος Αμπατιέλος προέβλεψε έναν ακόμη κύκλο κυβερνητικών υποσχέσεων και στοχευμένων παροχών με στόχο τη συγκράτηση της κοινωνικής δυσαρέσκειας.

Κατά τον ίδιο, τα μέτρα που παρουσιάζονται κάθε χρόνο δεν μπορούν να αλλάξουν τη βασική εικόνα:

• οι μισθοί εξαντλούνται πριν από το τέλος του μήνα,
• η ακρίβεια απορροφά τις ονομαστικές αυξήσεις,
• η στέγη γίνεται δυσπρόσιτη,
• οι δημόσιες υπηρεσίες υποβαθμίζονται,
• οι εργαζόμενοι καλούνται να πληρώνουν όλο και περισσότερα.

Υποστήριξε ότι το πρόβλημα δεν είναι η απουσία ανάπτυξης ή τεχνολογικών δυνατοτήτων, αλλά ο τρόπος με τον οποίο κατανέμεται ο παραγόμενος πλούτος.

«Η τεχνητή νοημοσύνη προχωρά, αλλά ο μισθός δεν φτάνει»

Σε μία από τις πιο χαρακτηριστικές αποστροφές του, ο Νίκος Αμπατιέλος έθεσε το κοινωνικό παράδοξο της εποχής:

Η παραγωγικότητα αυξάνεται, η τεχνολογία και η τεχνητή νοημοσύνη δημιουργούν νέες δυνατότητες, αλλά ο εργαζόμενος εξακολουθεί να αδυνατεί να καλύψει βασικές ανάγκες με τον μισθό του.

Κατά την ανάλυσή του, αυτό αποδεικνύει ότι το πρόβλημα δεν βρίσκεται στην έλλειψη πόρων ή παραγωγικών δυνατοτήτων.

Βρίσκεται στο γεγονός ότι αυτές αξιοποιούνται με βασικό κριτήριο την επιχειρηματική κερδοφορία.

«Για να κερδίσει ο λαός, πρέπει να χάσει το κεφάλαιο», ήταν η κεντρική πολιτική γραμμή που ανέδειξε.

Το πρόγραμμα του ΚΚΕ και η “ριζική κοινωνική αλλαγή”

Απέναντι στην κριτική ότι το ΚΚΕ περιορίζεται στην καταγγελία, ο Νίκος Αμπατιέλος υποστήριξε ότι το κόμμα διαθέτει επεξεργασμένο και επικαιροποιημένο πρόγραμμα, το οποίο αξιοποιεί τις σύγχρονες επιστημονικές, τεχνολογικές και παραγωγικές δυνατότητες προς όφελος των κοινωνικών αναγκών.

Το πρόγραμμα αυτό, όπως είπε, δεν αποσκοπεί σε μια διαφορετική διαχείριση του ίδιου οικονομικού μοντέλου, αλλά σε ριζική αλλαγή των σχέσεων ιδιοκτησίας και εξουσίας.

Σύμφωνα με τη θέση του ΚΚΕ, οι βασικοί παραγωγικοί τομείς, η ενέργεια, οι μεταφορές και οι στρατηγικές υποδομές πρέπει να λειτουργούν με κεντρικό κοινωνικό σχεδιασμό και όχι με γνώμονα το ιδιωτικό κέρδος.

“Σταθερή εργατική αντιπολίτευση”

Ο Νίκος Αμπατιέλος παρουσίασε τη συμπόρευση με το ΚΚΕ ως τη μόνη πραγματική εναλλακτική απέναντι στην κυβερνητική πολιτική και στις προτάσεις των υπόλοιπων κομμάτων.

Υποστήριξε ότι το κόμμα ασκεί σταθερή εργατική και λαϊκή αντιπολίτευση, χωρίς να μετακινεί τις θέσεις του ανάλογα με τον κοινοβουλευτικό συσχετισμό ή την προοπτική συμμετοχής σε κυβερνητικά σχήματα.

Στην ίδια κατεύθυνση αναφέρθηκε και στη συνοχή της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, επιχειρώντας να τη διαχωρίσει από τις μετακινήσεις βουλευτών, τις διασπάσεις και τις εσωτερικές κρίσεις που καταγράφονται σε άλλους πολιτικούς χώρους.

Η διπλή επίθεση του ΚΚΕ

Η παρέμβαση Αμπατιέλου αποτυπώνει τη στρατηγική με την οποία το ΚΚΕ εισέρχεται στη νέα πολιτική περίοδο.

Από τη μία πλευρά, επιχειρεί να αποδομήσει το κυβερνητικό αφήγημα περί μεταρρυθμίσεων, δημοσιονομικής σταθερότητας και γεωπολιτικής αναβάθμισης.

Από την άλλη, επιτίθεται στα κόμματα της αντιπολίτευσης που, κατά την εκτίμησή του, αποδέχονται τα ίδια βασικά όρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΝΑΤΟ και της καπιταλιστικής οικονομίας.

Η Συνταγματική Αναθεώρηση, η ΔΕΘ, η ακρίβεια και η πολεμική εμπλοκή δεν παρουσιάζονται ως διαφορετικά και ασύνδετα ζητήματα.

Στη συλλογιστική του ΚΚΕ αποτελούν διαφορετικές πλευρές της ίδιας πολιτικής: ενός κράτους που περιορίζει τις κοινωνικές δαπάνες, διευρύνει τα περιθώρια του μεγάλου κεφαλαίου και εντάσσεται βαθύτερα στους διεθνείς στρατιωτικούς ανταγωνισμούς.

Από το Σύνταγμα μέχρι την Ερυθρά Θάλασσα

Η πολιτική αιχμή της παρέμβασης του Νίκου Αμπατιέλου βρίσκεται ακριβώς σε αυτή τη σύνδεση.

Ο «κόφτης» στις κοινωνικές ανάγκες, οι φοροαπαλλαγές των επιχειρηματικών ομίλων, οι υποσχέσεις της ΔΕΘ και η αποστολή ελληνικών δυνάμεων σε εμπόλεμες περιοχές δεν αποτελούν, σύμφωνα με τον ίδιο, παράλληλες επιλογές.

Αποτελούν ενιαίο σύστημα προτεραιοτήτων.

Και το ερώτημα που θέτει το ΚΚΕ είναι σκληρό:

Πώς μπορεί μια κυβέρνηση να υποστηρίζει ότι δεν υπάρχουν χρήματα για ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς και στο κοινωνικό κράτος, όταν την ίδια στιγμή χρηματοδοτεί πολεμικές αποστολές και επιχειρηματικά προνόμια;

Με τη φράση «Έλληνες ναύτες βρίσκονται στο στόμα του λύκου», ο Νίκος Αμπατιέλος επιχείρησε να μετατρέψει μια γεωπολιτική συζήτηση σε άμεσο κοινωνικό και πολιτικό ζήτημα.

Για το ΚΚΕ, η απάντηση δεν βρίσκεται σε έναν διαφορετικό κυβερνητικό διαχειριστή, αλλά στην οργάνωση της κοινωνικής πάλης και σε μια συνολική ανατροπή του σημερινού οικονομικού και πολιτικού δρόμου.