Μαρινάκης: «Επίδομα ανεργίας έως δύο μήνες» – Η προσωπική πρόταση που ανοίγει μεγάλη συζήτηση

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος έθεσε προς συζήτηση μια ριζική αλλαγή στο επίδομα ανεργίας, προτείνοντας περιορισμό της διάρκειάς του και μεταφορά των πόρων στη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών. Ξεκαθάρισε, ωστόσο, ότι πρόκειται για προσωπική του θέση και όχι για εξαγγελμένη κυβερνητική πολιτική.

Μια παρέμβαση που αναμένεται να προκαλέσει έντονη πολιτική και κοινωνική συζήτηση έκανε ο Παύλος Μαρινάκης, προτείνοντας να επανεξεταστεί «από το μηδέν» το σημερινό σύστημα επιδότησης της ανεργίας.

Σε συνέντευξή του στην ΕΡΤnews, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος υποστήριξε ότι, με δεδομένη τη σημαντική υποχώρηση της ανεργίας και τις αυξανόμενες δυσκολίες επιχειρήσεων να βρουν προσωπικό, θα πρέπει να εξεταστεί ένα διαφορετικό μοντέλο: μικρότερη διάρκεια επιδότησης της ανεργίας και περισσότερη χρηματοδότηση της εργασίας μέσω χαμηλότερων ασφαλιστικών εισφορών.

Το κρίσιμο, ωστόσο, είναι ότι ο ίδιος διαχώρισε ρητά την τοποθέτησή του από την επίσημη κυβερνητική πολιτική, χαρακτηρίζοντάς την επανειλημμένα «προσωπική θέση».

«Δεν θεωρώ ότι πρέπει να υπάρχει επίδομα ανεργίας πάνω από δύο μήνες»

Η τοποθέτηση Μαρινάκη ήταν σαφής ως προς την κατεύθυνση που ο ίδιος θα ήθελε να ακολουθηθεί.

«Το επίδομα ανεργίας θεωρώ ότι πρέπει να αξιολογηθεί από το μηδέν. Δεν θεωρώ ότι αυτή τη στιγμή, με μια ανεργία χαμηλότερη από πολύ ισχυρές οικονομίες, όπως έχει η Ελλάδα, που είναι μια επιτυχία της χώρας, μπορεί να συζητάμε για επίδομα ανεργίας πάνω από κάποιους λίγους μήνες», ανέφερε.

Και στη συνέχεια συγκεκριμενοποίησε την πρότασή του:

«Η προσωπική μου θέση είναι, δεν θεωρώ ότι πρέπει να υπάρχει επίδομα ανεργίας πάνω από δύο μήνες».

Η αναφορά αυτή έχει ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα, καθώς αγγίζει έναν από τους βασικούς μηχανισμούς κοινωνικής προστασίας για όσους χάνουν την εργασία τους.

Η δεύτερη πρόταση: Τα χρήματα να πάνε στην εργασία και τις επιχειρήσεις

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δεν περιορίστηκε στη μείωση της διάρκειας του επιδόματος.

Πρότεινε οι πόροι που θα εξοικονομούνταν να χρησιμοποιηθούν για τη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών, ώστε —σύμφωνα με το σκεπτικό του— να επιδοτείται περισσότερο η απασχόληση αντί της ανεργίας.

«Τα λεφτά που θα γλιτώσουμε πρέπει να κατευθυνθούν στις επιχειρήσεις, στη μείωση ασφαλιστικών εισφορών για να επιδοτηθεί η εργασία», είπε.

Πρόκειται ουσιαστικά για μια διαφορετική φιλοσοφία κατανομής των κρατικών πόρων: από την οικονομική προστασία του ανέργου προς τη μείωση του κόστους εργασίας και τη δημιουργία κινήτρων για προσλήψεις.

Το επιχείρημα Μαρινάκη: «Οι επιχειρήσεις δεν βρίσκουν εργαζομένους»

Ο Παύλος Μαρινάκης συνέδεσε την πρότασή του με τη μεταβολή που έχει καταγραφεί στην ελληνική αγορά εργασίας τα τελευταία χρόνια.

Κατά την άποψή του, η συζήτηση δεν γίνεται πλέον σε μια οικονομία μαζικής ανεργίας, αλλά σε μια αγορά όπου αρκετές επιχειρήσεις —ιδιαίτερα μικρομεσαίες— δηλώνουν ότι δυσκολεύονται να καλύψουν κενές θέσεις.

«Δεν υπάρχει επιχείρηση, ειδικά μικρομεσαία επιχείρηση, που να μπεις μέσα και να μην σου πει […] “δεν βρίσκουμε εργαζόμενο”», ανέφερε, υπογραμμίζοντας παράλληλα τη μείωση της ανεργίας των νέων.

Έφτασε μάλιστα να υποστηρίξει ότι «δεν υπάρχει άνθρωπος που να θέλει να βρει δουλειά στη χώρα αυτή τη στιγμή και να μη βρίσκει».

Ακριβώς αυτή η διατύπωση είναι πιθανό να αποτελέσει ένα από τα σημεία της πολιτικής αντιπαράθεσης, καθώς άλλο πράγμα είναι η ύπαρξη κενών θέσεων και άλλο η αντιστοίχισή τους με ειδικότητα, τόπο κατοικίας, αποδοχές και εργασιακές συνθήκες κάθε ανέργου.

Η άλλη πλευρά: Γιατί οι δύο μήνες προκαλούν αντιδράσεις

Η πρόταση μπορεί να στηριχθεί στο επιχείρημα ότι η κοινωνική πολιτική πρέπει να δημιουργεί ισχυρότερα κίνητρα για γρήγορη επανένταξη στην εργασία.

Υπάρχει όμως και η αντίθετη πλευρά.

Το επίδομα ανεργίας δεν λειτουργεί μόνο ως εισοδηματική ενίσχυση. Αποτελεί ασφαλιστική προστασία σε μια περίοδο κατά την οποία ο εργαζόμενος έχει χάσει το εισόδημά του και αναζητά νέα θέση εργασίας.

Ένας οριζόντιος περιορισμός στους δύο μήνες θα άνοιγε επομένως μια σειρά ερωτημάτων: τι συμβαίνει σε περιοχές όπου υπάρχουν λιγότερες διαθέσιμες θέσεις; Τι γίνεται με εργαζομένους μεγαλύτερης ηλικίας ή υψηλής εξειδίκευσης που χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να επανενταχθούν; Και κατά πόσο κάθε διαθέσιμη θέση αποτελεί πραγματικά κατάλληλη εργασία για κάθε άνεργο;

Αυτά είναι ζητήματα που θα έπρεπε να απαντηθούν πριν μια τέτοια πρόταση μπορούσε να μετατραπεί σε συγκεκριμένη πολιτική.

«Προσωπική μου θέση» – Η κρίσιμη διευκρίνιση

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος φρόντισε αρκετές φορές να βάλει σαφή διαχωριστική γραμμή μεταξύ της προσωπικής του πρότασης και των κυβερνητικών αποφάσεων.

«Αυτό είναι προσωπική μου θέση, για να μην δημιουργήσω προσδοκίες που δεν πρέπει να τις δημιουργήσω», τόνισε.

Παράλληλα, συνέδεσε την πρόταση με την επόμενη προεκλογική συζήτηση, δηλώνοντας ότι είναι μία από τις θέσεις που ο ίδιος θα ήθελε να διεκδικήσει να εφαρμοστούν εφόσον η Νέα Δημοκρατία κερδίσει ξανά τις εκλογές.

Αυτό σημαίνει ότι, με βάση όσα είπε ο ίδιος, δεν υπάρχει σήμερα εξαγγελμένη κυβερνητική απόφαση για δίμηνο επίδομα ανεργίας.

Υπάρχει όμως μια πολιτική πρόταση από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο που πλέον βρίσκεται δημόσια στο τραπέζι.

Όχι σε οριζόντια λογική για όλα τα επιδόματα

Ο Μαρινάκης έκανε επίσης μια σημαντική διάκριση.

Δεν υποστήριξε μια συνολική πολιτική περικοπής των κοινωνικών επιδομάτων. Αντίθετα, ανέφερε συγκεκριμένες κατηγορίες που, κατά την άποψή του, πρέπει να προστατευθούν περισσότερο.

«Επιδόματα, όπως τα αναπηρικά και της μητρότητας, πρέπει να διατηρηθούν και να ενισχυθούν», δήλωσε.

Έτσι, το πολιτικό μοντέλο που περιγράφει είναι πιο συγκεκριμένο: περιορισμός της επιδότησης της ανεργίας, ισχυρότερη χρηματοδότηση της απασχόλησης και ταυτόχρονα διατήρηση ή ενίσχυση επιδομάτων που συνδέονται με αναπηρία και μητρότητα.

Μια συζήτηση που μπορεί να φτάσει μέχρι τις εκλογές

Η παρέμβαση Μαρινάκη ανοίγει τελικά μια πολύ μεγαλύτερη συζήτηση από τη διάρκεια ενός επιδόματος.

Αφορά το ποιο πρέπει να είναι το επόμενο μοντέλο κοινωνικής πολιτικής σε μια οικονομία όπου η ανεργία έχει υποχωρήσει σημαντικά, αλλά εξακολουθούν να υπάρχουν ανισότητες, εποχικότητα, γεωγραφικές αποκλίσεις και προβλήματα αντιστοίχισης μεταξύ διαθέσιμων εργαζομένων και θέσεων εργασίας.

Η κυβερνητική πλευρά μπορεί να υποστηρίξει ότι το επόμενο βήμα πρέπει να είναι η μεταφορά πόρων από την επιδότηση της ανεργίας στην επιδότηση της εργασίας και στη μείωση του μη μισθολογικού κόστους.

Η αντιπολίτευση, από την άλλη, έχει προφανές πεδίο να αντιτείνει ότι η δραστική μείωση της διάρκειας του επιδόματος θα αποδυνάμωνε το δίχτυ κοινωνικής προστασίας και θα αντιμετώπιζε ως ενιαίες πολύ διαφορετικές περιπτώσεις ανέργων.

Και κάπου ανάμεσα στις δύο θέσεις βρίσκεται το πραγματικό πολιτικό ερώτημα: πώς δημιουργείς ισχυρότερα κίνητρα για εργασία χωρίς να αφήνεις απροστάτευτο εκείνον που έχασε τη δουλειά του;

Αυτό είναι το ερώτημα που άνοιξε ο Παύλος Μαρινάκης — και, από τη στιγμή που ο ίδιος το συνδέει με την επόμενη εκλογική αναμέτρηση, δύσκολα θα κλείσει σύντομα.

Πηγή: pagenews.gr