Ελλάδα: Διαψεύδει η Αθήνα ότι η Κίμπερλι Γκιλφόιλ απείλησε την ελληνική κυβέρνηση όπως έγραψε η WSJ

Μαρινάκης «σβήνει τη φωτιά» της WSJ: «Καμία απειλή στην κυβέρνηση – Δεν θα γινόταν ποτέ ανεκτή»

Η Αθήνα απορρίπτει κατηγορηματικά ότι τέθηκε ζήτημα απειλής κατά της ελληνικής κυβέρνησης από την Κίμπερλι Γκιλφόιλ. Ο Παύλος Μαρινάκης αποκάλυψε ότι έκανε τις «απαραίτητες επικοινωνίες» πριν απαντήσει, ενώ η Wall Street Journal επιμένει στην περιγραφή έντονης συνομιλίας της Αμερικανίδας πρέσβειρας με τον Σταύρο Παπασταύρου. Η πλευρά Γκιλφόιλ αμφισβητεί την εκδοχή της εφημερίδας.

Μια φράση του Παύλου Μαρινάκη ήταν αρκετή για να δώσει την επίσημη γραμμή της Αθήνας απέναντι σε ένα δημοσίευμα που προκάλεσε έντονη πολιτική συζήτηση:

«Δεν τέθηκε ποτέ ζήτημα απειλής της ελληνικής κυβέρνησης».

Και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δεν έμεινε εκεί.

Πρόσθεσε ότι κάτι τέτοιο «ούτε θα γινόταν ποτέ ανεκτό», επιχειρώντας να κλείσει οποιαδήποτε ερμηνεία σύμφωνα με την οποία η κυβέρνηση αποδέχθηκε ή άφησε αναπάντητη απειλή από την αμερικανική πλευρά.

Το ενδιαφέρον όμως βρίσκεται και σε μια δεύτερη φράση του:

«Είναι δεδομένο ότι για να δώσω αυτή την απάντηση έχω κάνει και τις απαραίτητες επικοινωνίες».

Με άλλα λόγια, ο Μαρινάκης παρουσίασε την απάντησή του ως αποτέλεσμα προηγούμενης κυβερνητικής ενημέρωσης και όχι ως προσωπική εκτίμηση.

Τι έγραψε πραγματικά η Wall Street Journal

Το δημοσίευμα της WSJ είναι ευρύτερο από το επεισόδιο με τον Σταύρο Παπασταύρου.

Η αμερικανική εφημερίδα ερευνά τη δραστηριότητα της Κίμπερλι Γκιλφόιλ στην προώθηση αμερικανικών ενεργειακών συμφωνιών στη Νοτιοανατολική Ευρώπη και τον ρόλο του Ελληνοαμερικανού Χρήστου Μαραφάτσου, ο οποίος εμφανίζεται συχνά δίπλα στην πρέσβειρα ενώ παράλληλα έχει εργαστεί ως λομπίστας της Aktor. Η WSJ αναφέρει ότι η Aktor τον είχε πληρώσει 160.000 δολάρια έως τον Ιούνιο για lobbying που περιλάμβανε επαφές με τον Λευκό Οίκο και τα αμερικανικά υπουργεία Εξωτερικών και Ενέργειας.

Μέσα σε αυτή την πολύ μεγαλύτερη έρευνα βρίσκεται και το πολιτικά εκρηκτικό επεισόδιο της Αθήνας.

Σύμφωνα με τη WSJ, σε δείπνο τον Μάρτιο του 2026, παρουσία Ελλήνων και Αμερικανών αξιωματούχων, υπήρξε έντονη συνομιλία μεταξύ Γκιλφόιλ και Παπασταύρου για τις τότε πολιτικές εξελίξεις στη Ρουμανία. Η εφημερίδα, επικαλούμενη πρόσωπα με γνώση της συζήτησης, αποδίδει στην Αμερικανίδα πρέσβειρα αναφορά ότι οι ΗΠΑ μπορούσαν να επηρεάσουν αντίστοιχες πολιτικές εξελίξεις και αλλού.

Σύμφωνα πάντα με το δημοσίευμα, ο Παπασταύρου αντέδρασε λέγοντας ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούσαν να αντικαταστήσουν μια ελληνική κυβέρνηση που είχε εκλεγεί από τον ελληνικό λαό

Αυτό είναι ισχυρισμός της WSJ — όχι επιβεβαιωμένο γεγονός.

Και η διάκριση είναι ουσιώδης, καθώς ο δικηγόρος της Γκιλφόιλ αμφισβήτησε την περιγραφή της συγκεκριμένης συνομιλίας.

Η Αθήνα δεν απαντά σε κάθε λεπτομέρεια – απαντά στον πυρήνα

Εδώ υπάρχει μια ενδιαφέρουσα διαφοροποίηση.

Ο Μαρινάκης δεν επιχείρησε να δώσει δημόσια πρακτικά του δείπνου, ούτε να ανασκευάσει φράση προς φράση όσα περιγράφει η WSJ.

Επέλεξε να απαντήσει στον πολιτικό πυρήνα της υπόθεσης:δεν υπήρξε απειλή προς την ελληνική κυβέρνηση.

Η επίσημη κυβερνητική ενημέρωση καταγράφει ακριβώς αυτή τη θέση.

Άρα σήμερα υπάρχουν δύο διαφορετικές εκδοχές που πρέπει να παραμένουν διακριτές:

• Η WSJ, επικαλούμενη πηγές, περιγράφει μια έντονη συνομιλία και αποδίδει συγκεκριμένο νόημα στις αναφορές της Γκιλφόιλ.
• Η ελληνική κυβέρνηση δηλώνει ότι ουδέποτε τέθηκε θέμα απειλής εναντίον της.
• Η πλευρά Γκιλφόιλ αμφισβητεί την περιγραφή του περιστατικού από την εφημερίδα.

Και μετά ο Μαρινάκης γύρισε το κάδρο στην ενέργεια

Η κυβέρνηση επέλεξε όμως να μην αφήσει τη συζήτηση να περιοριστεί στη διπλωματική αντιπαράθεση.

Ο Μαρινάκης πέρασε αμέσως στη μεγάλη εικόνα των ελληνοαμερικανικών σχέσεων.

«Η σχέση Ελλάδας και Ηνωμένων Πολιτειών είναι σήμερα πιο στενή και πιο σταθερή από ποτέ», είπε, χαρακτηρίζοντάς την στρατηγική σχέση που στηρίζεται στον αμοιβαίο σεβασμό.

Και έφερε στο επίκεντρο την ενέργεια.

Δεν είναι τυχαίο.

Γιατί και το ίδιο το δημοσίευμα της WSJ περιστρέφεται σε μεγάλο βαθμό γύρω από το αμερικανικό LNG, τον Vertical Corridor και τις επιχειρηματικές συμφωνίες που αναπτύσσονται στη Νοτιοανατολική Ευρώπη.

ExxonMobil, Chevron και η πρώτη γεώτρηση

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επικαλέστηκε ως παραδείγματα της στρατηγικής συνεργασίας τις επενδύσεις και την παρουσία των ExxonMobil και Chevron μαζί με ελληνικές εταιρείες στις έρευνες υδρογονανθράκων.

Παράλληλα επανέλαβε ότι προγραμματίζεται η πρώτη ερευνητική γεώτρηση στο Ιόνιο μετά από σχεδόν μισό αιώνα.

Το κυβερνητικό μήνυμα είναι επομένως διπλό:

η Αθήνα απορρίπτει την εικόνα μιας ελληνοαμερικανικής σχέσης που λειτουργεί μέσω πολιτικών απειλών, αλλά υπερασπίζεται ταυτόχρονα τη στρατηγική ενεργειακή συνεργασία με την Ουάσιγκτον.

Η άλλη ιστορία της WSJ: Ποιος είναι ο Χρήστος Μαραφάτσος;

Και εδώ βρίσκεται το κομμάτι του δημοσιεύματος που δεν πρέπει να χαθεί πίσω από τον θόρυβο της επίμαχης φράσης.

Η έρευνα της WSJ επικεντρώνεται στον Χρήστο Μαραφάτσο, τον οποίο παρουσιάζει ως στενό σύμβουλο της Γκιλφόιλ και ταυτόχρονα λομπίστα της Aktor.

Η εφημερίδα αναφέρει ότι εμφανίστηκε μαζί με την πρέσβειρα σε σειρά επαφών με κυβερνητικούς αξιωματούχους στην περιοχή και ότι ορισμένοι συνομιλητές δεν γνώριζαν τη σχέση του με την ελληνική εταιρεία.

Η πλευρά της Aktor έχει υποστηρίξει ότι η εταιρεία είχε κινηθεί προς τη συμμετοχή της στο ενεργειακό εγχείρημα πριν από την επαφή με την Γκιλφόιλ, ενώ ο Μαραφάτσος έχει απορρίψει οποιαδήποτε υπόνοια παρατυπίας.

Επομένως πρόκειται για ένα διαφορετικό ερώτημα από το αν υπήρξε ή όχι «απειλή» προς την ελληνική κυβέρνηση.

Και δεν πρέπει τα δύο να συγχέονται.

Το πολιτικό πρόβλημα για την Αθήνα

Η κυβέρνηση βρίσκεται μπροστά σε μια λεπτή ισορροπία.

Από τη μία θέλει να διαψεύσει χωρίς αστερίσκους οποιαδήποτε εικόνα ότι μια ξένη δύναμη μπορεί να απειλεί την εκλεγμένη ελληνική κυβέρνηση.

Από την άλλη δεν θέλει μια αμφισβητούμενη περιγραφή ιδιωτικής συνομιλίας να επισκιάσει μια ελληνοαμερικανική σχέση που έχει πλέον ισχυρό στρατηγικό, αμυντικό και ενεργειακό περιεχόμενο.

Γι’ αυτό και η απάντηση Μαρινάκη είχε δύο καθαρές γραμμές:

«Καμία απειλή».

και ταυτόχρονα:

«Στρατηγική σχέση με τις ΗΠΑ».

Το πρώτο αφορά την πολιτική κυριαρχία.

Το δεύτερο αφορά τη γεωπολιτική και την ενέργεια.

Η υπόθεση δεν κλείνει μόνο με μία διάψευση

Η κυβερνητική θέση είναι πλέον σαφής.

Η εκδοχή της Γκιλφόιλ επίσης αμφισβητεί όσα της αποδίδονται.

Αλλά υπάρχει και μια μεγάλη αμερικανική εφημερίδα που στηρίζει το ρεπορτάζ της σε πηγές και έχει ανοίξει μια ευρύτερη συζήτηση όχι μόνο για ένα δείπνο στην Αθήνα, αλλά για τη σχέση ανάμεσα σε διπλωματία, lobbying και ενεργειακές συμφωνίες στη Νοτιοανατολική Ευρώπη.

Και κάπου εκεί βρίσκεται το πραγματικό πολιτικό βάρος της υπόθεσης.

Δεν είναι μόνο το ερώτημα τι ακριβώς ειπώθηκε σε ένα τραπέζι τον Μάρτιο.

Είναι και το πώς χαράσσονται σήμερα οι νέοι ενεργειακοί διάδρομοι στα Βαλκάνια, ποιοι συμμετέχουν στις σχετικές επαφές και πού τελειώνει η επίσημη διπλωματία και αρχίζει η επιχειρηματική εκπροσώπηση.

Για το πρώτο, η Αθήνα απάντησε:

«Δεν τέθηκε ποτέ ζήτημα απειλής».

Για τα υπόλοιπα, η συζήτηση που άνοιξε η WSJ συνεχίζεται.

Πηγή:  pagenews.gr