Βενιζέλος: Καμία συμμαχία δεν λύνει τα ελληνοτουρκικά — Προειδοποίηση πριν από τις κάλπες
ΧΡΟΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ 6 '
Πηγή Φωτογραφίας: eurokinissi//ο Ευάγγελος Βενιζέλος θέτει στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης τη δοκιμασία της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής μέσα σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο
«Ο χρόνος των διεθνών εξελίξεων δεν υποχωρεί ενώπιον του εσωτερικού πολιτικού χρόνου».
Με αυτή την προειδοποίηση ο Ευάγγελος Βενιζέλος θέτει στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης τη δοκιμασία της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής μέσα σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο. Στο άρθρο του στο «Βήμα της Κυριακής», με τίτλο «Η προεκλογική δοκιμασία της εθνικής στρατηγικής», ο πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών υπογραμμίζει την αξία των συμμαχιών, επιμένοντας ταυτόχρονα στην ευθύνη της Αθήνας να αναλαμβάνει τις αναγκαίες πολιτικές πρωτοβουλίες.
Η παρέμβασή του αγγίζει τον πυρήνα της συζήτησης για την Τουρκία: πόση ασφάλεια προσφέρουν οι διεθνείς συνεργασίες, ποια ζητήματα παραμένουν ανοιχτά και ποιος αναλαμβάνει το πολιτικό κόστος της διαχείρισής τους.
Το Ισραήλ δεν αναλαμβάνει τα ελληνοτουρκικά
Ο Βενιζέλος αμφισβητεί την προσδοκία ότι τα διμερή και τριμερή σχήματα συνεργασίας μπορούν να προσφέρουν αυτομάτως λύσεις που δεν εξασφάλισαν επί δεκαετίες η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ, η ένταξη στην ΕΕ και η στρατηγική σχέση με τις ΗΠΑ.
Για τη συνεργασία με το Ισραήλ, αναγνωρίζει τη σημασία της στον τομέα της άμυνας και της ασφάλειας. Τοποθετεί σε αυτό το πλαίσιο και την προμήθεια της αντιαεροπορικής «Ασπίδας του Αχιλλέα», την οποία χαρακτηρίζει επιλογή εθνικής ασφάλειας, συμβατή με τον νατοϊκό σχεδιασμό.
Θέτει, όμως, σαφές όριο στις πολιτικές προσδοκίες:
«Προφανώς δεν συνεπάγεται ανάθεση στο Ισραήλ της διαχείρισης των ελληνοτουρκικών σχέσεων».
Υπενθυμίζει ότι το Ισραήλ έχει δικές του ζωτικές προτεραιότητες και ότι οι σχέσεις του με την Άγκυρα διαμορφώνονται μέσα από πολλαπλά πεδία ανταγωνισμού και ασφάλειας, από τη Συρία έως τη Σομαλία.
Το καλώδιο και τα όρια της γαλλικής εμπλοκής
Αντίστοιχη είναι η προσέγγισή του για τη Γαλλία και την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ, GSI.
Η συμμετοχή επιχειρήσεων γαλλικών συμφερόντων προσδίδει βάρος στο έργο. Δεν μεταφέρει, ωστόσο, στο Παρίσι την ευθύνη της ελληνικής πολιτικής για τις θαλάσσιες ζώνες.
Όπως γράφει, η γαλλική επιχειρηματική εμπλοκή:
«Προφανώς δεν σημαίνει ότι η Ελλάδα ανέθεσε στη Γαλλία […] τον χειρισμό των ελληνικών θεμάτων που συνδέονται με τις θαλάσσιες ζώνες στο Αιγαίο και την Αν. Μεσόγειο».
Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών υπογραμμίζει τη μεγάλη σημασία της συνεργασίας με μια μεσογειακή χώρα, εταίρο στην ΕΕ, πυρηνική δύναμη και μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας. Επισημαίνει παράλληλα ότι και η γαλλοτουρκική σχέση καθορίζεται από πολλές παραμέτρους.
Τουρκολιβυκό: Θετική η επέκταση της συμφωνίας με την Αίγυπτο
Στο ζήτημα του τουρκολιβυκού μνημονίου, το οποίο χαρακτηρίζει «καταφανώς παράνομο κατά το Διεθνές Δίκαιο», ο Βενιζέλος εξετάζει την πρόταση επέκτασης της συμφωνίας μερικής οριοθέτησης ΑΟΖ Ελλάδας–Αιγύπτου.
Σημειώνει ότι η συμφωνία του 2020 προβλέπει αυτή τη δυνατότητα και τοποθετείται θετικά στην αξιοποίησή της:
«Αυτή καλό θα ήταν να επιτευχθεί, προφανώς εντός του πλαισίου της Διεθνούς Σύμβασης των ΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας».
Το πλεονέκτημα της ελληνοαιγυπτιακής συμφωνίας έναντι του τουρκολιβυκού μνημονίου βρίσκεται, κατά τον ίδιο, στον σεβασμό του Δικαίου της Θάλασσας.
Στην ανάλυσή του, πάντως, παραμένει αυτοτελές το ζήτημα των εκκρεμών οριοθετήσεων με την Τουρκία και τη Λιβύη. Η ενίσχυση μιας συμφωνίας με τρίτη χώρα δεν καταργεί την ανάγκη διαχείρισης αυτών των εκκρεμοτήτων.
Μητσοτάκης στον ΟΗΕ: Σημαντική παρέμβαση, με συγκεκριμένο θεσμικό χαρακτήρα
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η αποτίμηση της τοποθέτησης του πρωθυπουργού στο Συμβούλιο Ασφαλείας.
Ο Βενιζέλος αναγνωρίζει ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης «παρουσίασε με πληρότητα τις ελληνικές θέσεις για το τουρκολιβυκό μνημόνιο» και χαρακτηρίζει την παρέμβαση «αναμφίβολα σημαντική».
Διευκρινίζει, όμως, ότι επρόκειτο για εθνική τοποθέτηση της Ελλάδας στο πλαίσιο ανοιχτής συζήτησης υψηλού επιπέδου, χωρίς αίτημα υιοθέτησης ψηφίσματος:
«Δεν συνιστά ελληνική προσφυγή στο ΣΑ αντίστοιχη με αυτήν που έκανε η Ελλάδα το 1976».
Η διάκριση αφορά το θεσμικό αποτέλεσμα κάθε διαδικασίας. Στην ιστορική αναδρομή του, υπενθυμίζει ότι το 1976 το Συμβούλιο Ασφαλείας υιοθέτησε το ψήφισμα 395, ενώ η Ελλάδα είχε προσφύγει και στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.
Το «σύνδρομο Ζυρίχης–Λονδίνου» και ο φόβος του κόστους
Η παρέμβαση επεκτείνεται στους λόγους για τους οποίους το πολιτικό σύστημα διστάζει να αναλάβει μεγάλες πρωτοβουλίες στα εθνικά θέματα.
Ο Βενιζέλος επαναφέρει αυτό που έχει ονομάσει «σύνδρομο Ζυρίχης–Λονδίνου»: τη βαθιά επιφυλακτικότητα που συνδέει με τον τρόπο με τον οποίο προσλήφθηκε ιστορικά η δημιουργία της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Πρόκειται, όπως εξηγεί, για κάτι βαθύτερο από έναν εκλογικό υπολογισμό:
«Αποτελεί υποταγή της εξωτερικής πολιτικής στον φόβο για τον τρόπο με τον οποίο γράφεται η Ιστορία».
Τοποθετεί μάλιστα το ελληνικό δίλημμα μέσα στην ευρύτερη κρίση συνοχής της Δύσης και στη συνεχή δοκιμασία των ευρωαμερικανικών σχέσεων. Υπενθυμίζει και την ιδιαίτερη ελληνική συνθήκη: η βασική απειλή που καθορίζει τον αμυντικό σχεδιασμό της χώρας προέρχεται από την Τουρκία, μέλος της ίδιας Συμμαχίας.
Οι πρωτοβουλίες παραμένουν ελληνική ευθύνη
Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών επιμένει ότι η χώρα χρειάζεται ταυτόχρονα στρατιωτική ετοιμότητα και πολιτική προετοιμασία για τη διπλωματική διαχείριση των εξελίξεων.
Οι συμμαχίες ενισχύουν τη θέση της Ελλάδας. Οι αποφάσεις, όμως, για τις οριοθετήσεις, τη διαπραγμάτευση ή την προσφυγή στη διεθνή δικαιοσύνη απαιτούν ελληνική πρωτοβουλία:
«Καμία άλλη χώρα δεν μπορεί να λάβει για λογαριασμό της τις πολιτικές πρωτοβουλίες που απαιτούνται π.χ. για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας είτε με συμφωνία είτε με απόφαση της διεθνούς δικαιοσύνης».
Η προειδοποίησή του απευθύνεται συνολικά στο πολιτικό προσωπικό, μέσα σε ένα περιβάλλον όπου η προεκλογική ένταση δυσκολεύει τη συνεννόηση:
«Συνεπώς η Ελλάδα οφείλει να είναι όχι μόνο αμυντικά αλλά και πολιτικά – διπλωματικά προετοιμασμένη, το δε πολιτικό της προσωπικό έτοιμο να αναλάβει το κόστος που του αναλογεί ή του τυχαίνει. Η οικονομική κρίση πρέπει να λειτουργεί διδακτικά».
Πηγή: pagenews.gr
Διαβάστε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο
