Πετρελαϊκός «πυρετός» στον Κόλπο:Έκρηξη στα τάνκερ–Έως 550.000 δολάρια την ημέρα για πέρασμα από το Ορμούζ

F.T:Σαουδική Αραβία, ΗΑΕ, Κουβέιτ και Ιράκ αναζητούν πλοία για να κρατήσουν ζωντανές τις εξαγωγές – Πάνω από 130 εκατ. δολάρια η τιμή ενός supertanker, καθώς ο πόλεμος μετατρέπει τα δεξαμενόπλοια σε στρατηγικό περιουσιακό στοιχείο

Μια δεύτερη αγορά-φωτιά γεννά η κρίση στα Στενά του Ορμούζ. Πέρα από το πετρέλαιο, τώρα εκτοξεύεται η αξία των ίδιων των τάνκερ, καθώς οι πετρελαιοπαραγωγοί του Κόλπου δίνουν μάχη για να εξασφαλίσουν πλοία που θα μπορούν να μεταφέρουν τα φορτία τους μέσα από μία από τις επικινδυνότερες θαλάσσιες ζώνες στον κόσμο.

Σύμφωνα με σημερινό δημοσίευμα των Financial Times, η αυξανόμενη ζήτηση έχει οδηγήσει τις τιμές τόσο των νεότευκτων όσο και των σύγχρονων μεταχειρισμένων supertankers άνω των 130 εκατ. δολαρίων, στα υψηλότερα επίπεδα από το 2008.

Πρόκειται για μια εξέλιξη με πολύ μεγαλύτερη γεωπολιτική σημασία από μια απλή άνοδο των ναύλων.

Οι χώρες του Κόλπου αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι στη σημερινή σύγκρουση δεν αρκεί να διαθέτεις πετρέλαιο – πρέπει να διαθέτεις και τα πλοία που μπορούν να το βγάλουν από την περιοχή.

Το Ορμούζ αλλάζει ολόκληρη την αγορά των τάνκερ

Οι συνεχιζόμενες επιθέσεις εναντίον πλοίων έχουν περιορίσει δραματικά τη διάθεση πολλών εφοπλιστών να στείλουν τα πλοία τους μέσα από τα Στενά.

Και όσο μειώνεται ο αριθμός των διαθέσιμων πλοίων, τόσο αυξάνεται η τιμή του κινδύνου.

Τα στοιχεία που επικαλούνται οι Financial Times είναι εντυπωσιακά:

• Πάνω από 130 εκατ. δολάρια κοστίζουν πλέον σύγχρονα πλοία της μεγαλύτερης κατηγορίας.
• Τα spot earnings των μεγαλύτερων tankers αυξήθηκαν ακόμη 20% μέσα σε μία εβδομάδα, σύμφωνα με την Clarksons.
• Για διαδρομές από την Ερυθρά Θάλασσα προς την Κίνα, οι απολαβές μπορούν να φτάσουν περίπου τα 318.000 δολάρια ημερησίως.
• Για ταξίδια από το εσωτερικό του Ορμούζ προς την Κίνα, τα έσοδα ξεπερνούν ακόμη και τα 550.000 δολάρια την ημέρα.
• Μόλις 29 tankers πραγματοποιούν περισσότερο από το 50% των διελεύσεων προς και από τα Στενά.

Η εικόνα δείχνει μια αγορά που χωρίζεται πλέον στα δύο: στους πλοιοκτήτες που θεωρούν τον κίνδυνο απαγορευτικό και σε εκείνους που είναι διατεθειμένοι να τον αναλάβουν έναντι εξαιρετικά υψηλής αμοιβής.

Τα Εμιράτα αγοράζουν δικό τους «στόλο πολέμου»

Το Άμπου Ντάμπι φαίνεται να έχει αντιληφθεί νωρίς τη νέα πραγματικότητα.

Η ADNOC αγόρασε μέσα στον Αύγουστο έξι supertankers και πέντε μεγάλα πλοία μεταφοράς αερίου, σε συμφωνία συνολικής αξίας περίπου 1,3 δισ. δολαρίων.

Τα πλοία πρόκειται να χρησιμοποιηθούν άμεσα για τη στήριξη των εξαγωγών του ενεργειακού ομίλου.

Και υπάρχει λόγος.

Σύμφωνα με πηγές που επικαλούνται οι FT, οι ιρανικές επιθέσεις εναντίον πλοίων της ADNOC έχουν αυξηθεί δραματικά: από περίπου μία κάθε δέκα ημέρες σε σχεδόν μία ημερησίως τις τελευταίες εβδομάδες.

Έτσι, η κατοχή ιδιόκτητου στόλου μετατρέπεται από εμπορικό πλεονέκτημα σε στοιχείο εθνικής ενεργειακής ασφάλειας.

Το νέο κόλπο: «Shuttle tankers» μέσα από το Ορμούζ

Η ADNOC και η Kuwait Petroleum έχουν ήδη αρχίσει να χρησιμοποιούν ένα διαφορετικό μοντέλο μεταφοράς.

Πλοία πραγματοποιούν διαδρομές τύπου shuttle, μεταφέροντας το πετρέλαιο από τον Κόλπο μέσω των Στενών σε tankers που περιμένουν στην άλλη πλευρά και αναλαμβάνουν στη συνέχεια το μακρινό ταξίδι προς τους τελικούς αγοραστές.

Με αυτόν τον τρόπο περιορίζεται ο αριθμός των πλοίων που πρέπει να εκτίθενται επανειλημμένα στην πλέον επικίνδυνη ζώνη.

Ουσιαστικά δημιουργείται ένας εξειδικευμένος στόλος υψηλού κινδύνου για το Ορμούζ.

Το Ιράκ πληρώνει τον φόβο με φθηνότερο πετρέλαιο

Ακόμη δυσκολότερη είναι η θέση χωρών που δεν διαθέτουν μεγάλο δικό τους εμπορικό στόλο.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το Ιράκ.

Σύμφωνα με τους FT, η Βαγδάτη αναγκάζεται να προσφέρει μεγαλύτερες από τις συνηθισμένες εκπτώσεις στα φορτία της προκειμένου να πείσει αγοραστές να αναλάβουν τον κίνδυνο της μεταφοράς μέσω Ορμούζ.

Αυτό αποκαλύπτει και ένα νέο οικονομικό κόστος του πολέμου.

Δεν υπάρχει πλέον μόνο η διεθνής τιμή του Brent.

Υπάρχει και μια δεύτερη, αόρατη τιμή: πόσο πρέπει να πληρώσει ή να χάσει ένας παραγωγός για να βρει κάποιον διατεθειμένο να μεταφέρει το πετρέλαιό του.

Και η Σαουδική Αραβία ψάχνει περισσότερα πλοία

Στην αγορά παρακολουθούν πλέον στενά και τις κινήσεις της Σαουδικής Αραβίας.

Η Saudi Aramco προσέφερε πρόσφατα σε Ασιάτες πελάτες φορτία ποιοτήτων αργού που εξάγονται αποκλειστικά μέσω του Ορμούζ, κάτι που σύμφωνα με την Argus αποτελεί ένδειξη ότι το Ριάντ μπορεί να αυξάνει ξανά τις διελεύσεις του από τα Στενά.

Την ίδια ώρα, η σαουδαραβική Bahri ανακοίνωσε ότι ο στόλος της έχει φτάσει σε ιστορικό ρεκόρ 107 πλοίων, ενώ ναυλομεσίτες εκτιμούν ότι το βασίλειο πιθανόν να χρειαστεί ακόμη περισσότερα.

Ο μεγάλος κερδισμένος από την κρίση

Μέσα σε αυτή την κατάσταση εμφανίζεται και ένας απροσδόκητος πρωταγωνιστής: η νοτιοκορεατική Sinokor.

Η εταιρεία είχε τοποθετήσει περίπου 5,9 δισ. δολάρια στην αγορά δεξαμενόπλοιων λίγο πριν ξεσπάσει η σύγκρουση.

Σήμερα έχει εξελιχθεί σε έναν από τους σημαντικότερους operators των επικίνδυνων διαδρομών μέσα από το Ορμούζ.

Μια επενδυτική επιλογή δισεκατομμυρίων που πριν από τον πόλεμο μπορούσε να θεωρηθεί επιθετικό στοίχημα μετατρέπεται τώρα σε στρατηγικό πλεονέκτημα.

Από το πετρέλαιο στα τάνκερ – Η κρίση περνά στην πραγματική οικονομία

Η εκτόξευση των ναύλων είναι ιδιαίτερα σημαντική επειδή το κόστος της κρίσης αρχίζει να μεταφέρεται βαθύτερα στην παγκόσμια οικονομία.

Οι FT καταγράφουν ήδη ευρύτερη έκρηξη των μεταφορικών δαπανών στα σημαντικότερα θαλάσσια chokepoints. Σε προηγούμενη ανάλυσή τους σημείωναν ότι το κόστος μεταφοράς πετρελαίου από τον Κόλπο προς την Ασία είχε φτάσει τα 15,22 δολάρια ανά βαρέλι στις 10 Αυγούστου, το υψηλότερο επίπεδο από τότε που η Argus άρχισε να καταγράφει τα συγκεκριμένα στοιχεία το 2005.

Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και εάν η διεθνής τιμή του αργού δεν εκτοξευθεί, το πραγματικό κόστος παράδοσης της ενέργειας μπορεί να συνεχίσει να ανεβαίνει.

Και τελικά ένα μέρος αυτού του κόστους μπορεί να περάσει σε καύσιμα, βιομηχανία, μεταφορές και καταναλωτικές τιμές.

Το Ορμούζ δημιουργεί μια νέα γεωπολιτική πραγματικότητα

Η σημαντικότερη αλλαγή όμως βρίσκεται αλλού.

Η κρίση αποδεικνύει στις πετρελαιοπαραγωγές χώρες ότι η ενεργειακή κυριαρχία δεν τελειώνει στην πετρελαιοπηγή.

Χρειάζονται δικούς τους αγωγούς, εναλλακτικά λιμάνια, αποθηκευτικούς χώρους και –όπως αποδεικνύεται τώρα– δικούς τους στόλους.

Γι’ αυτό η έκρηξη της ζήτησης για tankers μπορεί να μην είναι προσωρινή.

Ακόμη και εάν υπάρξει συμφωνία ΗΠΑ–Ιράν και αποκατασταθεί σταδιακά η ασφάλεια στο Ορμούζ, οι κυβερνήσεις του Κόλπου έχουν ήδη πάρει ένα πολύ ακριβό μάθημα:

όποιος ελέγχει τα πλοία, ελέγχει σε μεγάλο βαθμό και την ικανότητα του πετρελαίου να φτάσει στην παγκόσμια αγορά.

Και σε μια περιοχή όπου περνούσε περίπου το ένα πέμπτο των παγκόσμιων προμηθειών πετρελαίου, τα δεξαμενόπλοια μετατρέπονται πλέον από απλά μέσα μεταφοράς σε γεωπολιτικά όπλα.

Πηγή: pagenews.gr