Περίπου 50 πρώην υπουργοί, βουλευτές και κομματικά στελέχη περιμένουν το νεύμα του Αλέξη Τσίπρα για το νέο πολιτικό εγχείρημα. Παραιτήσεις, σιωπή, αυτοδιάλυση και πολύμηνη αναμονή, χωρίς καμία εγγύηση ότι ο πρώην πρωθυπουργός θα τους ανοίξει τελικά την πόρτα. Το πολιτικό τους μαρτύριο έχει μία μόνο αγωνιώδη ερώτηση: «Κι αν δεν μας πάρει;»
Πίσω από τη σκληρή πολιτική αντιπαράθεση στη Βουλή για τη Συνταγματική Αναθεώρηση, εξελίσσεται μια λιγότερο ορατή αλλά εξαιρετικά κρίσιμη θεσμική μάχη. Το ενδιαφέρον δεν περιορίζεται στο ποιες διατάξεις θα υπερψηφιστούν σήμερα, αλλά κυρίως με ποια πλειοψηφία, καθώς αυτή θα καθορίσει ποιος θα έχει τον καθοριστικό λόγο στην τελική διαμόρφωση του νέου Συντάγματος μετά τις επόμενες εθνικές εκλογές.
Από την κυριαρχία του 2015 στην πολυδιάσπαση του 2026. Οι διαδοχικές κρίσεις ηγεσίας, οι αποχωρήσεις στελεχών και η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα με νέο πολιτικό φορέα αλλάζουν οριστικά τον χάρτη της Κεντροαριστεράς.
Η παραίτηση Φάμελλου άνοιξε τη μάχη της επόμενης ημέρας. Ο Πολάκης διεκδικεί την κορυφή, ο Πάππας κρατά τα κομματικά κλειδιά, η Δούρου εμφανίζεται ως θεσμική επιλογή και ο Τσίπρας παρακολουθεί τις εξελίξεις από θέση ισχύος.
Η επίσημη γραμμή παραμένει η εξάντληση της τετραετίας, όμως οι κινήσεις του πρωθυπουργού, το χρονοδιάγραμμα της Συνταγματικής Αναθεώρησης και οι διεθνείς εξελίξεις τροφοδοτούν τα σενάρια για κάλπες πριν από το τέλος του 2026.
Παρά το σταθερό προβάδισμα της Νέας Δημοκρατίας, οι τελευταίες μετρήσεις καταγράφουν τάσεις που προκαλούν προβληματισμό στην κυβέρνηση. Η αδυναμία υπέρβασης του 30%, η ενίσχυση της ΕΛ.Α.Σ., η κόπωση στο κυβερνητικό έργο και η μεταβλητή «Σαμαράς» συνθέτουν ένα σύνθετο πολιτικό παζλ ενόψει του φθινοπώρου και της ΔΕΘ.
Η πιθανότητα επανένταξης της Τουρκίας στο πρόγραμμα των F-35 μεταβάλλει τα δεδομένα στην Ανατολική Μεσόγειο. Η ελληνική διπλωματία ενισχύει τα ερείσματά της σε Ουάσιγκτον, Βρυξέλλες και ΝΑΤΟ, επενδύοντας στη Συμφωνία Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας (MDCA), στις στρατηγικές συμμαχίες και στη διατήρηση της αποτρεπτικής ισορροπίας.
Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η Νέα Δημοκρατία ανακάμπτει, η ΕΛ.Α.Σ. εδραιώνεται στη δεύτερη θέση και το ΠΑΣΟΚ πιέζεται. Η επαναφορά του διπόλου Μητσοτάκη–Τσίπρα συσπειρώνει και τους δύο, χωρίς ακόμη να εξασφαλίζει ούτε αυτοδυναμία για τη ΝΔ ούτε πραγματικό ρεύμα ανατροπής για την αντιπολίτευση.
Η επόμενη ημέρα στην Κουμουνδούρου δεν αφορά μόνο την εκλογή νέου προέδρου. Αφορά την ίδια την ταυτότητα του ΣΥΡΙΖΑ, που καλείται να επιλέξει ανάμεσα στην επιστροφή στις ιδεολογικές του ρίζες και στην πολιτική του επιβίωση.
Η εκρηκτική άνοδος της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης στις δημοσκοπήσεις συνοδεύεται από ένα πολιτικό παράδοξο: ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίζεται να απορροφά σχεδόν ολόκληρη την εκλογική βάση του ΣΥΡΙΖΑ, αφήνοντας τα παλιά στελέχη σε πολιτική αναμονή και την Κουμουνδούρου χωρίς πυρήνα επιρροής.
Η υπόθεση με τους Ρώσους pranksters Vovan & Lexus δεν συνιστά από μόνη της αποτυχία του Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας. Αντίθετα, αναδεικνύει ένα διαχρονικό κενό στα πρωτόκολλα ταυτοποίησης υψηλόβαθμων επαφών, το οποίο έχουν αντιμετωπίσει ακόμη και ηγέτες και κορυφαίοι αξιωματούχοι της Δύσης. Το πραγματικό στοίχημα πλέον είναι η θεσμική θωράκιση και όχι η αναζήτηση ενός εύκολου αποδιοπομπαίου τράγου.
Η επταετία 2019-2026 άφησε πίσω της μια οικονομία με υψηλότερη ανάπτυξη, επενδυτική βαθμίδα και ισχυρά δημόσια οικονομικά. Άφησε όμως και μια κοινωνία που εξακολουθεί να δηλώνει ότι δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα. Η πολιτική σύγκρουση δεν αφορά πλέον τους αριθμούς. Αφορά την ερμηνεία τους.
Η παραίτηση της Θεοδώρας Τζάκρη, η δημόσια παραδοχή Κασσελάκη ότι ο ίδιος ζήτησε την αποχώρησή της και η μετατόπιση του κόμματος προς το «φιλελεύθερο κέντρο» αποκαλύπτουν τη βαθύτερη κρίση ταυτότητας στον ευρύτερο χώρο της ελληνικής αντιπολίτευσης.
Από την οικονομία και την επενδυτική βαθμίδα έως το ψηφιακό κράτος και την απασχόληση, η κυβέρνηση επιχειρεί να μετατρέψει τον απολογισμό επτά ετών στο βασικό πολιτικό της κεφάλαιο ενόψει των εκλογών του 2027.
Η κυβέρνηση επιδιώκει να διατηρήσει την ενότητα της Νέας Δημοκρατίας, την ώρα που οι εσωκομματικές ισορροπίες μεταβάλλονται, οι δημοσκοπήσεις πιέζουν και το ενδεχόμενο δημιουργίας νέου πολιτικού φορέα στα δεξιά της παράταξης παραμένει στο τραπέζι.
Οι δηλώσεις του πρώην υπουργού για το ένταλμα σύλληψης προκάλεσαν δυσφορία στην κυβέρνηση, με τον Παύλο Μαρινάκη να σπεύδει να διαχωρίσει την επίσημη κυβερνητική γραμμή από τις προσωπικές του τοποθετήσεις. Το μήνυμα, ωστόσο, φαίνεται να ξεπερνά το ίδιο το περιστατικό.
Ο δήμαρχος Αθηναίων σχολίασε την παραίτηση Στάρμερ από το Λονδίνο και στάθηκε ιδιαίτερα στον πιθανό διάδοχό του, Άντι Μπέρναμ. Οι αναφορές του σε “συμμετοχική” και “ανθρωποκεντρική” διακυβέρνηση άνοιξαν συζήτηση για τα μηνύματα που θέλει να στείλει και στην ελληνική πολιτική σκηνή.
Με τη δεξιά πίεση να αυξάνεται και τις εσωκομματικές σκιές να πυκνώνουν, το Μαξίμου ενεργοποιεί υπουργούς, κομματικό μηχανισμό και πατριωτική ατζέντα σε μια επιχείρηση ανάκτησης του χαμένου εκλογικού ακροατηρίου.
Από τον Παρθενώνα και την εθνική αυτοπεποίθηση μέχρι τη στέγη, την άμυνα και την καθημερινότητα – η ανάρτηση που μοιάζει περισσότερο με πολιτικό μανιφέστο παρά με εβδομαδιαίο απολογισμό
Το Μαξίμου επενδύει σε ένα πακέτο παροχών κοντά στο 1 δισ. ευρώ και ταυτόχρονα δίνει μάχη για τα ευρωπαϊκά κονδύλια. Στόχος η ανάκτηση πολιτικής πρωτοβουλίας, η επανασύνδεση με τη μεσαία τάξη και η διαμόρφωση καλύτερων όρων ενόψει της επόμενης εκλογικής φάσης.
Η γαλάζια αποστολή στο προπύργιο του πρώην πρωθυπουργού, το σχέδιο ανάσχεσης και το σενάριο που απειλεί την εκλογική κυριαρχία της ΝΔ
