Ο Σαλμάς άνοιξε «πόλεμο» με screenshots – Ο Άδωνις απαντά με Δικαιοσύνη και τον φάκελο της Novartis

Τα μηνύματα που κατατέθηκαν στη Βουλή, η αποσπασματική ερμηνεία τους, η αρχειοθέτηση της δικογραφίας για τον Άδωνι Γεωργιάδη και το κρίσιμο νομικό ερώτημα: υπάρχουν πραγματικά νέα αποδεικτικά στοιχεία ή επιχειρείται πολιτική ανακύκλωση μιας υπόθεσης που ερευνήθηκε επί χρόνια;

Νέα επίθεση με παλιά υλικά – Ο Άδωνις αντιτάσσει αρχειοθέτηση, θεσμούς και καθαρές κουβέντες

Από την άρση ασυλίας στη μετωπική σύγκρουση

Μια διαδικασία που αφορούσε την άρση της βουλευτικής ασυλίας του Μάριου Σαλμά, ύστερα από μήνυση του Άδωνι Γεωργιάδη για συκοφαντική δυσφήμιση, μετατράπηκε σε νέα πολιτική μάχη γύρω από τη Novartis.

Η Ολομέλεια αποφάσισε την άρση της ασυλίας του ανεξάρτητου βουλευτή με 157 ψήφους υπέρ, 66 κατά και 7 «παρών». Η απόφαση δεν αποτελεί κρίση επί της ουσίας των εκατέρωθεν ισχυρισμών· επιτρέπει απλώς στη Δικαιοσύνη να εξετάσει την υπόθεση χωρίς το διαδικαστικό εμπόδιο της βουλευτικής ασυλίας.

Από το βήμα της Βουλής, ο Μάριος Σαλμάς ζήτησε να ανοίξει εκ νέου η έρευνα για τη Novartis και κατέθεσε εκτυπώσεις μηνυμάτων που αποδίδει στον υπουργό Υγείας. Υποστήριξε ότι τα κείμενα αποκαλύπτουν επικοινωνία του Άδωνι Γεωργιάδη με τον Νίκο Μανιαδάκη και επαφή με τον πρώην ισχυρό άνδρα της Novartis, Κωνσταντίνο Φρουζή. Πρόκειται μέχρι στιγμής για ισχυρισμούς του βουλευτή, οι οποίοι δεν έχουν αξιολογηθεί δικαστικά ως «νέα στοιχεία» ικανά να ανατρέψουν την προηγούμενη εισαγγελική κρίση.

Η απάντηση του Άδωνι Γεωργιάδη ήταν άμεση και σκληρή. Δεν επέλεξε μια γενικόλογη πολιτική διάψευση, αλλά δήλωσε ότι η αντιπαράθεση θα συνεχιστεί αποκλειστικά ενώπιον της Δικαιοσύνης.

Γεωργιάδης: «Παραμένω υπουργός – Δεν έχω απολύτως τίποτε να φοβηθώ»

Στην ανάρτησή του στο Χ, ο υπουργός Υγείας υπενθύμισε ότι ο Μάριος Σαλμάς είχε προαναγγείλει δημοσίως πως μετά την ομιλία του στη Βουλή ο ίδιος θα έπαυε να είναι υπουργός.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης απάντησε:

«Τον διαβεβαιώνω ότι, αν και σήμερα με διάφορες ανοησίες προσπάθησε εκ νέου να με συκοφαντήσει, παραμένω Υπουργός Υγείας και σε λίγο θα κάνω εγκαίνια στο νέο, πλήρως ανακαινισμένο Κέντρο Υγείας Πάτμου».

Και έθεσε ως βασικό πολιτικό και προσωπικό επιχείρημά του τη δικαστική οδό:

«Με τον κ. Σαλμά δεν ανοίγω κανέναν διάλογο εκτός της αίθουσας των Δικαστηρίων».

Στο ίδιο μήνυμα ξεκαθάρισε:

«Αυτή θα είναι πάντα η απάντησή μου σε όσους αμφισβητούν την ηθική μου συγκρότηση, έχοντας πλήρη εμπιστοσύνη στην Ελληνική Δικαιοσύνη ότι θα αποδώσει στον καθένα μας αυτό που του πρέπει».

Η κορύφωση της παρέμβασής του ήταν ακόμη πιο κατηγορηματική:

«Εγώ τους πάω στο σκαμνί, διότι δεν έχω απολύτως τίποτε να φοβηθώ και από κανέναν».

Η φράση έχει προφανή πολιτική ένταση, αλλά περιέχει και μια ουσιαστική διαφοροποίηση: ο υπουργός δεν ζητά να κλείσει η συζήτηση με κυβερνητική προστασία ή κομματική απόφαση. Δηλώνει ότι επιζητεί την κρίση των δικαστηρίων.

Ο κ. Σαλμάς είχε εμφανιστεί προ ημερών σε εκπομπή στο @kontrachannel και είχε «προβλέψει» ότι: «όταν μιλήσω στην Βουλή στην άρση της ασυλίας μου ο κ. Γεωργιάδης θα παύσει να είναι Υπουργός…»… τον διαβεβαιώνω ότι αν και σήμερα με διάφορες ανοησίες -πχ με γραπτό μου μνμ που του…

— Άδωνις Γεωργιάδης (@AdonisGeorgiadi) July 22, 2026

Τι δείχνουν πραγματικά τα εκτυπωμένα μηνύματα

Το πρώτο ζήτημα που οφείλει να εξεταστεί είναι τι ακριβώς αποδεικνύουν οι εκτυπώσεις που δημοσιοποιήθηκαν.

Σε ένα από τα μηνύματα που αποδίδονται στον Άδωνι Γεωργιάδη αναφέρεται:

«Στη δίκη ήμουν με τον Μανιαδάκη εδώ και πολύ καιρό, διότι έτσι του είχα υποσχεθεί όταν δεν υποχώρησε στην Τουλουπάκη και εγώ τις υποσχέσεις μου τις κρατάω».

Σε άλλο εμφανίζεται να γράφει:

«Η Φραγκάκη πήρε διαφήμιση από τη Novartis σε νόμιμο σάιτ. Το αίτημά μου στον Φρουζή να της δώσει έγινε όταν δεν ήμουν πλέον υπουργός Υγείας και εγώ ποτέ δεν είπα ότι δεν μιλούσα με τον Φρουζή».

Και σε άλλο:

«Δεν έχω πάρει ποτέ και από κανέναν ούτε 1€ και τέτοιες συκοφαντίες δεν τις σηκώνω».

Οι αντίπαλοι του υπουργού εστιάζουν στις πρώτες δύο διατυπώσεις. Παραμερίζουν, όμως, τόσο την τρίτη όσο και ένα θεμελιώδες νομικό πρόβλημα: άλλο η πολιτική εντύπωση ενός αποσπασματικού μηνύματος και άλλο η απόδειξη συγκεκριμένου ποινικού αδικήματος.

Οι εκτυπώσεις, ακόμη και αν θεωρηθούν αυθεντικές, δεν αποδεικνύουν από μόνες τους:

• πότε και με ποιο ακριβώς περιεχόμενο δόθηκε οποιαδήποτε «υπόσχεση»,
• αν ασκήθηκε παράνομη πίεση σε μάρτυρα,
• αν ζητήθηκε ψευδής κατάθεση ή απόκρυψη στοιχείων,
• αν υπήρξε οικονομικό ή άλλο αντάλλαγμα,
• αν επηρεάστηκε δικαστική ή εισαγγελική διαδικασία,
• αν η επικοινωνία έγινε πριν ή μετά τη δημοσιοποίηση της ταυτότητας του Μανιαδάκη,
• και αν τα μηνύματα παρατίθενται μαζί με ολόκληρη τη συνομιλία ή επιλεκτικά.

Αυτό δεν σημαίνει ότι τα κείμενα δεν μπορούν να ελεγχθούν. Σημαίνει ότι δεν επιτρέπεται να μετατρέπονται αυτομάτως σε καταδικαστική απόφαση μέσω πολιτικού τίτλου.

Το άλμα από το «δεν υποχώρησε» στο «τον πίεσε ο Γεωργιάδης»

Η πιο κρίσιμη ερμηνευτική αυθαιρεσία βρίσκεται στη φράση περί Μανιαδάκη και Τουλουπάκη.

Από το μήνυμα «του είχα υποσχεθεί όταν δεν υποχώρησε στην Τουλουπάκη» ορισμένα μέσα συνάγουν ότι ο Άδωνις Γεωργιάδης είχε προηγουμένως ζητήσει από τον Μανιαδάκη να μην καταθέσει ή να μη συνεργαστεί με την τότε εισαγγελέα Διαφθοράς.

Αυτό, όμως, δεν αναγράφεται στο επίμαχο απόσπασμα.

Η διατύπωση μπορεί να σημαίνει ότι ο Γεωργιάδης αξιολόγησε θετικά εκ των υστέρων τη στάση του Μανιαδάκη. Μπορεί επίσης να εντάσσεται σε ευρύτερη συνομιλία που δεν έχει δημοσιοποιηθεί. Για να αποδειχθεί επηρεασμός μάρτυρα, θα απαιτούνταν πολύ περισσότερα:

1. συγκεκριμένη πράξη προτροπής ή πίεσης,
2. σαφής σύνδεσή της με την κατάθεση,
3. παράνομος σκοπός,
4. γνώση της ιδιότητας του προσώπου κατά τον κρίσιμο χρόνο,
5. πλήρες και γνήσιο επικοινωνιακό υλικό,
6. επιβεβαίωση από άλλα αποδεικτικά μέσα.

Η δημοσιογραφική διατύπωση ότι ο υπουργός «του είχε ζητήσει να μη συνεργαστεί» δεν αποτελεί αυτούσιο περιεχόμενο του συγκεκριμένου μηνύματος. Είναι ερμηνευτικό συμπέρασμα του δημοσιεύματος.

Και στη σοβαρή νομική ανάλυση, το συμπέρασμα δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως το ίδιο το αποδεικτικό γεγονός.

Το ζήτημα της γνώσης της ταυτότητας Μανιαδάκη

Το δεύτερο επιχείρημα είναι ότι ο Άδωνις Γεωργιάδης γνώριζε πως ο Νίκος Μανιαδάκης ήταν ο προστατευόμενος μάρτυρας με την κωδική ονομασία «Αναστασίου».

Ακόμη και αν υποτεθεί ότι αυτό προκύπτει από μεταγενέστερη συνομιλία, χρειάζεται να απαντηθεί το κρίσιμο ερώτημα:

Πότε ακριβώς αποκτήθηκε αυτή η γνώση;

Η ταυτότητα και η εμπλοκή του Νίκου Μανιαδάκη είχαν πάψει εδώ και χρόνια να αποτελούν άγνωστο δημόσιο στοιχείο. Επομένως, ένα μήνυμα του 2025 ή του 2026 που αναφέρεται αναδρομικά στα γεγονότα δεν αποδεικνύει αυτομάτως ότι ο αποστολέας γνώριζε μυστική εισαγγελική πληροφορία κατά τον χρόνο που ο μάρτυρας βρισκόταν υπό προστασία.

Στο ποινικό δίκαιο, η χρονική ακολουθία δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι ουσιώδες μέρος της απόδειξης.

Η γνώση το 2025 δεν αποδεικνύει γνώση το 2018.

Η αναδρομική περιγραφή μιας στάσης δεν αποδεικνύει προηγούμενη παρέμβαση.

Και η επικοινωνία με ένα πρόσωπο δεν είναι αυτοτελώς ποινικό αδίκημα.

Η ένορκη βεβαίωση υπέρ Μανιαδάκη δεν είναι από μόνη της «συναλλαγή»

Ο Μάριος Σαλμάς κατέθεσε επίσης υλικό που αφορά ένορκη βεβαίωση του Άδωνι Γεωργιάδη σε δικαστική αντιδικία του με τον Νίκο Μανιαδάκη.

Ο υπουργός υποστηρίζει ότι η βεβαίωση κατατέθηκε σε δίκη την οποία ο Μάριος Σαλμάς έχασε.

Η κατάθεση ενός πολιτικού ή οποιουδήποτε πολίτη ως μάρτυρα υπέρ ενός διαδίκου δεν συνιστά από μόνη της παράνομη πράξη. Ο μάρτυρας καταθέτει όσα γνωρίζει και η αξιοπιστία του ελέγχεται από το δικαστήριο. Το δικαστήριο είναι εκείνο που αποφασίζει αν η μαρτυρία είναι πειστική, σχετική ή αναξιόπιστη.

Για να μετατραπεί μια ένορκη βεβαίωση σε στοιχείο ποινικής ενοχής θα έπρεπε, για παράδειγμα, να αποδειχθεί ότι:

• περιέχει εν γνώσει ψευδή περιστατικά,
• συντάχθηκε ως αντάλλαγμα για παράνομη ενέργεια,
• ή αποτελεί μέρος οργανωμένης προσπάθειας επηρεασμού της Δικαιοσύνης.

Καμία από αυτές τις προϋποθέσεις δεν προκύπτει αυτομάτως από την ύπαρξη της βεβαίωσης.

Αντίθετα, το γεγονός ότι το κείμενο κατατέθηκε επισήμως σε δικαστήριο σημαίνει ότι τέθηκε υπό θεσμικό έλεγχο και όχι ότι διακινήθηκε σε κάποιο σκοτεινό εξωθεσμικό κανάλι.

Η επικοινωνία με Φρουζή: Πολιτικά συζητήσιμη, όχι αυτομάτως ποινικά κολάσιμη

Το δεύτερο μήνυμα αφορά αίτημα προς τον Κωνσταντίνο Φρουζή για διαφημιστική καταχώριση σε ιστοσελίδα δημοσιογράφου.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης εμφανίζεται να διευκρινίζει δύο κρίσιμα στοιχεία:

Πρώτον, ότι η διαφήμιση δόθηκε σε νόμιμο μέσο ενημέρωσης.

Δεύτερον, ότι το αίτημα υποβλήθηκε όταν δεν ήταν πλέον υπουργός Υγείας.

Η συγκεκριμένη παρέμβαση μπορεί ασφαλώς να αποτελέσει αντικείμενο πολιτικής κριτικής. Κάποιος μπορεί να θεωρεί ότι ένας πρώην υπουργός δεν πρέπει να μεσολαβεί προς μια φαρμακευτική εταιρεία για διαφημιστική δαπάνη.

Αυτό, όμως, απέχει σημαντικά από τον ισχυρισμό περί δωροδοκίας ή διαφθοράς.

Για την απόδειξη δωροληψίας ή δωροδοκίας χρειάζεται σύνδεση ανάμεσα σε ωφέλημα και υπηρεσιακή πράξη ή παράλειψη. Χρειάζεται δηλαδή ένα αποδεικτικό νήμα που να δείχνει ότι κάτι δόθηκε ή ζητήθηκε ως αντάλλαγμα για συγκεκριμένη άσκηση δημόσιας εξουσίας.

Εάν ο ίδιος δεν ήταν υπουργός κατά τον χρόνο του αιτήματος, το στοιχείο αυτό δεν εξαφανίζει κάθε ζήτημα δεοντολογίας, αποδυναμώνει όμως αποφασιστικά την προσπάθεια να παρουσιαστεί η πράξη ως άσκηση υπουργικής πίεσης.

Επιπλέον, το μήνυμα δεν αναφέρει ότι ο ίδιος έλαβε χρήματα ούτε ότι η διαφήμιση συνδέθηκε με προηγούμενη ή μελλοντική εύνοια προς τη Novartis.

Αντιθέτως, στην ίδια συνομιλία εμφανίζεται να δηλώνει κατηγορηματικά:

«Δεν έχω πάρει ποτέ και από κανέναν ούτε 1€».

Το νομικό βάρος των screenshots

Στην εποχή των κοινωνικών δικτύων, μια φωτογραφία οθόνης συχνά αντιμετωπίζεται σαν αυταπόδεικτη αλήθεια. Στο δικαστήριο, όμως, η αξιολόγηση είναι πολύ αυστηρότερη.

Για να αποκτήσουν πλήρες αποδεικτικό βάρος, τα ηλεκτρονικά μηνύματα συνήθως πρέπει να ελεγχθούν ως προς:

• τη γνησιότητα,
• την προέλευση,
• τον πραγματικό αποστολέα και παραλήπτη,
• την ημερομηνία και ώρα,
• την ακεραιότητα του αρχείου,
• την ύπαρξη προηγούμενων και επόμενων μηνυμάτων,
• την απουσία επεξεργασίας,
• και τη νόμιμη απόκτησή τους.

Μια φωτοτυπία ή φωτογραφία μιας οθόνης μπορεί να αποτελέσει αφετηρία έρευνας. Δεν υποκαθιστά, όμως, την πραγματογνωμοσύνη του πρωτογενούς ψηφιακού υλικού.

Ακόμη σημαντικότερο είναι το περιεχόμενο. Ένα αυθεντικό μήνυμα αποδεικνύει ότι γράφτηκαν συγκεκριμένες λέξεις. Δεν αποδεικνύει αυτομάτως την ποινική ερμηνεία που επιλέγει ο πολιτικός αντίπαλος.

Η γνησιότητα και η ενοχή είναι δύο διαφορετικά ζητήματα.

Η υπόθεση Γεωργιάδη δεν κατέληξε σε καταδίκη – Τέθηκε στο αρχείο

Η σημαντικότερη παράμετρος, την οποία συχνά υποβαθμίζει η αντιπολιτευτική αφήγηση, είναι η προηγούμενη κρίση της Δικαιοσύνης.

Τον Ιανουάριο του 2022, η Οικονομική Εισαγγελία έθεσε στο αρχείο τη δικογραφία της Novartis στο σκέλος που αφορούσε τον Άδωνι Γεωργιάδη, έπειτα από πολυετή έρευνα. Με την εξέλιξη εκείνη είχαν αρχειοθετηθεί οι φάκελοι για εννέα από τα δέκα πολιτικά πρόσωπα που είχαν αρχικά εμπλακεί στις καταγγελίες.

Χρειάζεται εδώ νομική ακρίβεια.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν «αθωώθηκε» με δικαστική απόφαση έπειτα από ακροαματική διαδικασία, διότι δεν παραπέμφθηκε σε δίκη για να δικαστεί.

Η υπόθεση αρχειοθετήθηκε από τις αρμόδιες εισαγγελικές αρχές, επειδή η έρευνα δεν παρήγαγε το απαιτούμενο αποδεικτικό υλικό για την άσκηση ποινικής δίωξης.

Η διάκριση αυτή δεν μειώνει τη σημασία της αρχειοθέτησης. Αντιθέτως, δείχνει ότι, παρά την πολυετή έρευνα, τις καταθέσεις μαρτύρων, τους οικονομικούς ελέγχους και τη δημοσιότητα, δεν θεμελιώθηκε κατηγορία που να οδηγήσει τον Γεωργιάδη στο εδώλιο.

Το τεκμήριο αθωότητας ίσχυε πριν από την αρχειοθέτηση. Μετά την αρχειοθέτηση, επιπλέον, υπάρχει συγκεκριμένη εισαγγελική κρίση υπέρ του μη σχηματισμού κατηγορίας.

Μπορεί να ανοίξει ξανά μια αρχειοθετημένη υπόθεση;

Ναι, μια αρχειοθετημένη ποινική υπόθεση δεν είναι θεωρητικά απρόσβλητη για πάντα.

Μπορεί να επανεξεταστεί εφόσον εμφανιστούν πραγματικά νέα και ουσιώδη αποδεικτικά στοιχεία που δεν είχαν αξιολογηθεί προηγουμένως και είναι ικανά να μεταβάλουν την εισαγγελική κρίση.

Αυτό, όμως, δεν συμβαίνει με μια πολιτική δήλωση ούτε με την απλή απαίτηση ενός βουλευτή.

Το αν τα μηνύματα αποτελούν νέα στοιχεία θα κριθεί από τις αρμόδιες εισαγγελικές αρχές, όχι από τον Μάριο Σαλμά, τον Παύλο Πολάκη, τον Άδωνι Γεωργιάδη ή κάποιο μέσο ενημέρωσης.

Και το ερώτημα θα είναι συγκεκριμένο:

Προσθέτουν τα μηνύματα κάποιο άγνωστο μέχρι σήμερα γεγονός που συνδέεται με τα αδικήματα για τα οποία είχε ερευνηθεί ο υπουργός ή απλώς δείχνουν μεταγενέστερες προσωπικές και πολιτικές σχέσεις;

Μέχρι να δοθεί θεσμική απάντηση, η επανεκκίνηση της πολιτικής καταδίκης δεν μπορεί να υποκαθιστά την επανεκκίνηση της ποινικής έρευνας.

Η αρχειοθέτηση δεν ανατρέπεται με τίτλους

Το γεγονός ότι ένα μέσο ενημέρωσης χρησιμοποιεί τον τίτλο «ο Γεωργιάδης ήξερε και συνομιλούσε» δημιουργεί έντονη εντύπωση, αλλά δεν αντιμετωπίζει τα ουσιώδη νομικά ερωτήματα.

Ήξερε τι ακριβώς;

Πότε το έμαθε;

Με ποιον συνομιλούσε και σε ποια χρονική περίοδο;

Τι παράνομο φέρεται να ζήτησε;

Ποια πράξη επηρεάστηκε;

Ποιο ήταν το αντάλλαγμα;

Ποια υπηρεσιακή του ενέργεια συνδέεται με την επικοινωνία;

Χωρίς απαντήσεις, η αποκάλυψη κινδυνεύει να εξαντληθεί σε μια πολιτικά φορτισμένη ανάγνωση ιδιωτικών συνομιλιών.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν αρνείται ότι γνώριζε ή επικοινωνούσε με ανθρώπους οι οποίοι συνδέθηκαν με την υπόθεση. Αρνείται ότι έλαβε χρήματα, ότι διέπραξε παράνομη πράξη και ότι τα δημοσιοποιημένα μηνύματα αποδεικνύουν κάτι ποινικά επιλήψιμο.

Και μέχρι σήμερα, η τελική εισαγγελική εξέλιξη στο προσωπικό του σκέλος είναι η αρχειοθέτηση, όχι η δίωξη.

Η πολιτική αξιοποίηση της Novartis από Πολάκη και Κωνσταντοπούλου

Η παρέμβαση Σαλμά αποτέλεσε αμέσως αφορμή για επανεμφάνιση της υπόθεσης στον λόγο του Παύλου Πολάκη και της Ζωής Κωνσταντοπούλου.

Ο Πολάκης δημοσιοποίησε φωτογραφίες των εγγράφων και ζήτησε εισαγγελική παρέμβαση, παρουσιάζοντας το υλικό ως δικαίωση της παλαιότερης θέσης του για τη Novartis.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης υπενθύμισε ότι βρίσκεται ήδη σε δικαστική αντιπαράθεση μαζί του ακριβώς για όσα έχει ισχυριστεί εις βάρος του σχετικά με την υπόθεση.

Αυτή η διάσταση έχει ιδιαίτερη πολιτική σημασία.

Όποιος θεωρεί ότι διαθέτει αποδείξεις διαφθοράς δεν χρειάζεται να φοβάται τη δικαστική εξέταση. Αντίστοιχα, όποιος δηλώνει ότι συκοφαντήθηκε έχει δικαίωμα να ζητήσει δικαστική προστασία της τιμής και της υπόληψής του.

Η άρση ασυλίας δεν είναι φίμωση πολιτικού αντιπάλου. Είναι η απομάκρυνση της βουλευτικής ασπίδας ώστε οι ισχυρισμοί να κριθούν από φυσικό δικαστή.

Ο Άδωνις επιλέγει το ρίσκο της δικαστικής κρίσης

Σε επικοινωνιακό επίπεδο, ο υπουργός θα μπορούσε να ζητήσει πολιτική κάλυψη, να καταγγείλει μια «σκευωρία» και να αποφύγει την περαιτέρω εμπλοκή.

Επιλέγει το αντίθετο.

Καταθέτει μηνύσεις.

Ζητά άρση ασυλιών.

Δέχεται να ανοίξουν οι αντιδικίες στο ακροατήριο.

Δηλώνει ότι θα καταθέσει τα στοιχεία του και καλεί τους αντιπάλους του να επαναλάβουν ενώπιον των δικαστών όσα λένε σε τηλεοπτικές εκπομπές, στη Βουλή και στα κοινωνικά δίκτυα.

Αυτό δεν αποτελεί από μόνο του απόδειξη αθωότητας. Αποτελεί, όμως, πολιτικά ισχυρή στάση για έναν άνθρωπο που κατηγορείται ότι φοβάται την αποκάλυψη.

Εκείνος που επιδιώκει τη δικαστική σύγκρουση αναλαμβάνει και τον κίνδυνο της απόφασης.

Και ο Γεωργιάδης δηλώνει ότι τον αναλαμβάνει χωρίς επιφυλάξεις.

Η πρόβλεψη Σαλμά που δεν επιβεβαιώθηκε

Ο Μάριος Σαλμάς είχε εμφανιστεί στο Kontra Channel προβλέποντας, σύμφωνα με την ανάρτηση του υπουργού, ότι μετά την ομιλία του στη Βουλή ο Άδωνις Γεωργιάδης θα έπαυε να είναι υπουργός.

Η πολιτική πραγματικότητα δεν επιβεβαίωσε την πρόβλεψη.

Ο Γεωργιάδης παρέμεινε στη θέση του και συνέχισε το πρόγραμμά του με τα εγκαίνια του ανακαινισμένου Κέντρου Υγείας Πάτμου.

Η αντίθεση των δύο εικόνων είναι χαρακτηριστική:

Από τη μία πλευρά, μια ομιλία υψηλής έντασης με εκτυπωμένες συνομιλίες, βαριές καταγγελίες και αίτημα αναβίωσης της Novartis.

Από την άλλη, ένας υπουργός που απαντά ότι η δουλειά του συνεχίζεται και ότι οι κατηγορίες θα εξεταστούν εκεί όπου πρέπει: στο δικαστήριο.

Αυτό είναι και το πολιτικό πλεονέκτημα της απάντησης Γεωργιάδη. Δεν περιορίζεται σε άρνηση. Αντιπαραβάλλει στη φασαρία της Βουλής τη συνέχεια του κυβερνητικού έργου και στη δημόσια καταγγελία τη θεσμική λογοδοσία.

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν μιλούσε, αλλά αν παρανόμησε

Στον πυρήνα της υπόθεσης βρίσκεται ένα απλό ερώτημα που συχνά θάβεται κάτω από τίτλους και πολιτικά συνθήματα:

Υπάρχει απόδειξη ότι ο Άδωνις Γεωργιάδης παρανόμησε;

Το ότι γνώριζε τον Φρουζή δεν ήταν μυστικό.

Το ότι επικοινωνούσε με πρόσωπα της αγοράς ως πολιτικός δεν είναι αυτοτελώς παράνομο.

Το ότι κατέθεσε υπέρ του Μανιαδάκη σε μια δικαστική διαφορά δεν αποτελεί αυτομάτως συναλλαγή.

Το ότι σχολίασε θετικά τη στάση κάποιου απέναντι σε εισαγγελέα δεν αποδεικνύει ότι τον επηρέασε προηγουμένως.

Το ότι ζήτησε μια διαφήμιση, όταν κατά τη δική του θέση δεν κατείχε υπουργική εξουσία, δεν αποδεικνύει δωροδοκία.

Για να αλλάξει η νομική εικόνα χρειάζεται σύνδεση με συγκεκριμένο έγκλημα, συγκεκριμένο χρόνο, συγκεκριμένη πράξη και συγκεκριμένο όφελος.

Αυτή η σύνδεση δεν εμφανίζεται στα αποσπάσματα που έχουν δημοσιοποιηθεί.

Η Novartis ήταν πραγματικό εταιρικό σκάνδαλο – Αυτό δεν ενοχοποιεί αυτομάτως πολιτικούς

Μια σοβαρή ανάλυση δεν πρέπει να πέφτει στην αντίθετη υπερβολή.

Η Novartis αντιμετώπισε διεθνώς σοβαρές υποθέσεις αθέμιτων πρακτικών. Το γεγονός ότι υπήρξε εταιρικό σκάνδαλο ή παράνομη συμπεριφορά στελεχών και επαγγελματιών στον χώρο του φαρμάκου δεν σημαίνει, όμως, ότι αποδείχθηκαν οι καταγγελίες εις βάρος κάθε πολιτικού προσώπου που κατονομάστηκε.

Αυτό ήταν το θεμελιώδες λάθος της αρχικής πολιτικής διαχείρισης:

Η ύπαρξη ενός υπαρκτού διεθνούς σκανδάλου χρησιμοποιήθηκε ως ρητορική γέφυρα για να θεωρηθούν ένοχοι συγκεκριμένοι Έλληνες πολιτικοί προτού ολοκληρωθεί η έρευνα.

Η Δικαιοσύνη ερεύνησε επί χρόνια τον Άδωνι Γεωργιάδη και τελικά αρχειοθέτησε το σκέλος που τον αφορούσε.

Όποιος επιδιώκει να ανατρέψει αυτή την εξέλιξη οφείλει να προσκομίσει αποδεικτικό υλικό ανάλογο της βαρύτητας της κατηγορίας — όχι απλώς φράσεις που επιδέχονται πολιτικά βολική ερμηνεία.

Δεν υπάρχει ποινική ενοχή διά της πολιτικής επανάληψης

Η υπόθεση Novartis αποδεικνύει ένα ευρύτερο πρόβλημα της ελληνικής δημόσιας ζωής: μια κατηγορία, όταν επαναλαμβάνεται αρκετά, αρχίζει να αντιμετωπίζεται σαν αποδεδειγμένο γεγονός.

Όμως η ένταση δεν είναι απόδειξη.

Η επανάληψη δεν είναι δικαστική απόφαση.

Η φωτογραφία ενός μηνύματος δεν είναι πλήρης δικογραφία.

Η κοινοβουλευτική ασυλία δεν είναι αθωωτική απόφαση.

Και η άρση της ασυλίας δεν είναι καταδίκη.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει κάθε δικαίωμα να απαιτεί από όσους τον χαρακτηρίζουν διεφθαρμένο να το αποδείξουν ενώπιον της Δικαιοσύνης.

Αυτό δεν περιορίζει την πολιτική κριτική. Τη διαχωρίζει από τη συκοφαντία.

Ο Σαλμάς έχει πλέον την ευκαιρία να αποδείξει όσα λέει

Η άρση της ασυλίας του Μάριου Σαλμά δεν κλείνει το στόμα του. Του δίνει τη δυνατότητα να μεταφέρει τους ισχυρισμούς του από το προστατευμένο κοινοβουλευτικό βήμα στο δικαστήριο.

Εκεί θα μπορεί:

• να καταθέσει το πρωτογενές ψηφιακό υλικό,
• να ζητήσει τεχνική πιστοποίησή του,
• να προσκομίσει ολόκληρες τις συνομιλίες,
• να εξηγήσει τη χρονική ακολουθία,
• να συνδέσει τα μηνύματα με συγκεκριμένες παράνομες πράξεις,
• και να τεκμηριώσει τις καταγγελίες του.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης, από την πλευρά του, θα έχει το δικαίωμα να αντικρούσει κάθε ισχυρισμό, να προσκομίσει το πλήρες πλαίσιο και να ζητήσει την προστασία της προσωπικότητάς του.

Αυτή είναι η θεσμική λύση.

Όχι τα λαϊκά δικαστήρια των τηλεοπτικών παραθύρων.

Όχι η επιλεκτική ανάρτηση φωτογραφιών.

Όχι η πολιτική καταδίκη πριν από την εξέταση των στοιχείων.

Η πιο δυνατή απάντηση του Άδωνι είναι η ίδια η θεσμική του στάση

Ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν ζητά να ξεχαστεί η υπόθεση.

Δεν λέει «μην ερευνάτε».

Δεν κρύβεται πίσω από την κυβερνητική του θέση.

Λέει το ακριβώς αντίθετο:

Ελάτε στο δικαστήριο και αποδείξτε τα.

Η στάση αυτή είναι περισσότερο πειστική από οποιαδήποτε τηλεοπτική κραυγή, ακριβώς επειδή δέχεται τον μοναδικό έλεγχο που μπορεί να παράγει δεσμευτική κρίση.

Η προηγούμενη έρευνα για τη Novartis κατέληξε σε αρχειοθέτηση του φακέλου του.

Τα νέα μηνύματα, όπως έχουν παρουσιαστεί, δεν αποδεικνύουν δωροληψία, παρέμβαση σε μάρτυρα ή παράνομη υπουργική συναλλαγή.

Οι αντίπαλοί του υποστηρίζουν ότι κρύβουν περισσότερα.

Ο ίδιος απαντά ότι το μοναδικό κατάλληλο μέρος για να φανεί ποιος λέει την αλήθεια είναι η αίθουσα του δικαστηρίου.

Από την πολιτική λάσπη στη δικαστική απόδειξη

Ο Μάριος Σαλμάς επιχείρησε να παρουσιάσει την κοινοβουλευτική του ομιλία ως γεγονός ικανό να προκαλέσει ακόμη και την απομάκρυνση του υπουργού Υγείας.

Μέχρι στιγμής, όμως, αυτό που προέκυψε είναι:

• αποσπασματικές συνομιλίες μεταγενέστερων ετών,
• μία ένορκη βεβαίωση που είχε κατατεθεί επισήμως σε δικαστήριο,
• αναφορές σε επαφές που δεν αποκρύπτονται,
• και ερμηνευτικά άλματα τα οποία δεν ισοδυναμούν με απόδειξη εγκλήματος.

Απέναντι σε αυτά βρίσκεται μια πολυετής εισαγγελική έρευνα που ολοκληρώθηκε με αρχειοθέτηση για τον Άδωνι Γεωργιάδη.

Η αρχειοθέτηση μπορεί να επανεξεταστεί εφόσον υπάρξουν ουσιαστικά νέα στοιχεία. Δεν καταργείται, όμως, με πολιτική επιθυμία ούτε με την ανακύκλωση παλιών υποψιών.

Ο Γεωργιάδης στέλνει συνεπώς ένα καθαρό μήνυμα:

«Δεν φοβάμαι ούτε την έρευνα ούτε το δικαστήριο. Φοβάστε εσείς να επαναλάβετε εκεί όσα λέτε δημοσίως;»

Και αυτό είναι το σημείο στο οποίο αλλάζει όλη η πολιτική ισορροπία.

Διότι ο κατήγορος μπορεί να κερδίσει για λίγες ώρες τους τίτλους. Ο κατηγορούμενος, όμως, κερδίζει τη θεσμική μάχη όταν ζητά αποδείξεις, προσέρχεται στη Δικαιοσύνη και δεν επιδιώκει καμία ασπίδα απέναντι στον έλεγχο.

Στην πολιτική μπορεί κανείς να υπαινίσσεται σχεδόν τα πάντα. Στο δικαστήριο, όμως, πρέπει να τα αποδεικνύει. Και ο Άδωνις Γεωργιάδης δείχνει αποφασισμένος να μεταφέρει τη σύγκρουση ακριβώς εκεί.

Πηγή: pagenews.gr