Γαλλία: Ο μοναδικός αντίπαλος που μπορεί να τη σταματήσει

Η ομάδα του Ντιντιέ Ντεσάν δείχνει πιο γεμάτη από κάθε άλλη στο Μουντιάλ, όμως το πραγματικό της εμπόδιο δεν είναι απέναντί της. Είναι μέσα της.

Η Γαλλία έχει μπει στο φετινό Μουντιάλ με την εικόνα ομάδας που δεν ψάχνει απλώς μια καλή πορεία, αλλά την κορυφή. Οι «τρικολόρ» δεν παρουσιάζονται ως ένα ακόμη φαβορί της διοργάνωσης. Παρουσιάζονται ως το σύνολο που μοιάζει να διαθέτει το πιο πλήρες υλικό, τη μεγαλύτερη ισορροπία γραμμών και την επιθετική πολυτέλεια που μπορεί να λυγίσει οποιονδήποτε αντίπαλο, εφόσον η ίδια παραμείνει σοβαρή.

Το βασικό συμπέρασμα μετά τα πρώτα παιχνίδια της Γαλλίας είναι ξεκάθαρο: η ομάδα του Ντιντιέ Ντεσάν έχει περισσότερη ποιότητα από σχεδόν κάθε αντίπαλο που μπορεί να βρει μπροστά της. Το Gazzetta στέκεται ακριβώς σε αυτό το σημείο, παρουσιάζοντας τη Γαλλία ως το μεγάλο φαβορί που έχει έναν ουσιαστικό αντίπαλο στο τουρνουά: τον ίδιο της τον εαυτό.

Η δύναμη μιας ομάδας που ξέρει τι κάνει

Η Γαλλία δεν είναι ομάδα που χτίστηκε χθες. Ο Ντιντιέ Ντεσάν βρίσκεται στον πάγκο από το 2012, έχοντας διαμορφώσει έναν κορμό με διάρκεια, παραστάσεις, τίτλους, αποτυχίες και μεγάλες βραδιές. Αυτή η συνέχεια είναι από μόνη της τεράστιο πλεονέκτημα. Σε διοργανώσεις όπως το Μουντιάλ, όπου ο χρόνος προετοιμασίας είναι περιορισμένος και κάθε λεπτομέρεια μετρά, οι ομάδες που έχουν ξεκάθαρη ταυτότητα μπαίνουν στο γήπεδο με άλλο βάρος.

Η Γαλλία έχει αυτή την ταυτότητα. Ξέρει πώς να ελέγχει τον ρυθμό, πώς να περιμένει, πώς να χτυπά στην κόντρα, πώς να ανοίγει κλειστές άμυνες και πώς να αξιοποιεί την ατομική ποιότητα όταν το σχέδιο δεν αρκεί. Δεν είναι ομάδα που εξαρτάται αποκλειστικά από ένα μοτίβο. Μπορεί να κερδίσει με ταχύτητα, με υπομονή, με προσωπική ενέργεια, με στατική φάση, με μετάβαση, με βάθος από τον πάγκο.

Αυτό την κάνει επικίνδυνη. Όχι μόνο επειδή έχει μεγάλους παίκτες, αλλά επειδή έχει πολλούς τρόπους να κερδίσει.

Το πραγματικό πρόβλημα για τους αντιπάλους της Γαλλίας είναι ότι δεν αρκεί να σταματήσουν έναν παίκτη. Αν κλείσουν τον έναν διάδρομο, υπάρχει δεύτερος. Αν αντέξουν για μία ώρα, ο πάγκος μπορεί να τους διαλύσει στο τελευταίο μισάωρο.

Η επίθεση που γεμίζει φόβο κάθε άμυνα

Στο μεσοεπιθετικό κομμάτι, η Γαλλία μοιάζει σχεδόν άδικη απέναντι στον ανταγωνισμό. Ο Κιλιάν Μπαπέ είναι πιο ώριμος, πιο αποφασιστικός και πιο πεινασμένος από ποτέ. Ο Ουσμάν Ντεμπελέ έχει μετατραπεί σε ποδοσφαιριστή με μεγαλύτερη συνέπεια και επιρροή. Ο Μπράντλεϊ Μπαρκολά έχει την εικόνα του επόμενου μεγάλου όπλου του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, ενώ ο Μάικλ Ολίσε προσθέτει δημιουργία, φαντασία και τεχνική καθαρότητα.

Το πιο εντυπωσιακό, όμως, δεν είναι μόνο ποιοι ξεκινούν. Είναι ποιοι περιμένουν. Η Γαλλία μπορεί να βγάλει από το γήπεδο παίκτες πρώτης γραμμής και να περάσει άλλους με σχεδόν αντίστοιχη ποιότητα. Ο Ντεμπελέ μπορεί να δώσει τη θέση του στον Ντουέ, ο Ολίσε στον Τσέρκι, ο Μπαπέ στον Ματετά, ενώ παίκτες όπως ο Τουράμ και ο Ακλιούς μπορούν να μείνουν ακόμη και στον πάγκο. Αυτή η πολυτέλεια δεν υπάρχει σε πολλές εθνικές ομάδες.

Η ισχύς της Γαλλίας βρίσκεται στο βάθος. Σε ένα νοκ άουτ ματς, όταν ο αντίπαλος αρχίζει να κουράζεται, ο Ντεσάν μπορεί να φέρει στο γήπεδο νέα ταχύτητα, νέα απειλή και νέο ρυθμό. Εκεί κρίνονται πολλές φορές οι μεγάλες διοργανώσεις. Όχι μόνο στην ενδεκάδα, αλλά στη δυνατότητα να αλλάξεις το παιχνίδι από τον πάγκο χωρίς να πέσει η ποιότητα.

Τα αποτελέσματα που επιβεβαίωσαν τις προσδοκίες

Η μέχρι τώρα εικόνα της Γαλλίας στο τουρνουά έχει επιβεβαιώσει τον τίτλο του φαβορί. Η πρεμιέρα απέναντι στη Σενεγάλη συνοδεύτηκε από νίκη με 3-1, ακολούθησε το 3-0 επί του Ιράκ, στη συνέχεια το 4-1 απέναντι στη Νορβηγία και μετά η πρόκριση επί της Σουηδίας με 3-0.

Αυτά τα αποτελέσματα δεν δείχνουν μόνο αποτελεσματικότητα. Δείχνουν και συνέπεια. Η Γαλλία δεν πέρασε με μισές εμφανίσεις, δεν έζησε πάνω στην τύχη και δεν χρειάστηκε να κρυφτεί πίσω από δικαιολογίες. Έδειξε ότι μπορεί να επιβάλει την ποιότητά της απέναντι σε διαφορετικού τύπου αντιπάλους.

Απέναντι στη Σουηδία, μάλιστα, η εικόνα ήταν ιδιαίτερα ενδεικτική. Οι Σουηδοί προσπάθησαν να περιορίσουν τους χώρους, να χαμηλώσουν το τέμπο και να αμυνθούν μαζικά. Παρ’ όλα αυτά, η Γαλλία βρήκε τρόπους να δημιουργήσει, να απειλήσει και να φτάσει σε μεγάλο αριθμό τελικών προσπαθειών, επιβεβαιώνοντας ότι δεν χρειάζεται ανοιχτό γήπεδο για να γίνει επικίνδυνη. Το Gazzetta αναφέρει χαρακτηριστικά τις 25 τελικές, εκ των οποίων οι 12 στην εστία, ως δείγμα της επιθετικής της κυριαρχίας.

Ο Μπαπέ ως σημείο αναφοράς

Κάθε μεγάλη ομάδα χρειάζεται έναν ηγέτη που να μπορεί να πάρει το παιχνίδι όταν όλα δυσκολεύουν. Για τη Γαλλία, αυτός είναι ο Κιλιάν Μπαπέ. Δεν είναι μόνο η ταχύτητα, το τελείωμα ή η δυνατότητά του να σκοράρει από προσωπική ενέργεια. Είναι η συνολική απειλή που δημιουργεί. Ακόμη και όταν δεν αγγίζει την μπάλα, τραβά αμυντικούς, ανοίγει χώρους και αναγκάζει τον αντίπαλο να προσαρμόσει ολόκληρη την αμυντική του συμπεριφορά πάνω του.

Ο Μπαπέ κουβαλά ήδη την εμπειρία του παγκόσμιου πρωταθλητή από το 2018 και την πίκρα του χαμένου τελικού του 2022 απέναντι στην Αργεντινή. Αυτά τα δύο άκρα, η κορυφή και η απώλεια, έχουν διαμορφώσει έναν παίκτη που ξέρει τι σημαίνει Μουντιάλ. Δεν μπαίνει σε τέτοια διοργάνωση ως ταλέντο που θέλει να αποδείξει. Μπαίνει ως παίκτης που θέλει να ξαναγράψει ιστορία.

Η Γαλλία έχει πολλούς σταρ, αλλά ο Μπαπέ παραμένει η κεντρική της απειλή. Όταν είναι σε τέτοια ψυχολογική και αγωνιστική κατάσταση, ο αντίπαλος δεν σχεδιάζει απλώς απέναντι σε μια ομάδα. Σχεδιάζει απέναντι σε ένα φαινόμενο.

Το μάθημα του 2021 και ο κίνδυνος της υπεροψίας

Αν υπάρχει κάτι που μπορεί να πληγώσει αυτή τη Γαλλία, δεν είναι η έλλειψη ποιότητας. Είναι η υπεροψία. Η ιστορία το έχει δείξει. Μετά την κατάκτηση του Μουντιάλ του 2018, οι Γάλλοι πήγαν στο επόμενο Euro με τεράστιες προσδοκίες και σχεδόν ίδιο κορμό, αλλά αποκλείστηκαν από την Ελβετία. Εκείνο το ματς παραμένει υπενθύμιση ότι στις μεγάλες διοργανώσεις κανένα προβάδισμα ταλέντου δεν αρκεί αν χαθεί η συγκέντρωση.

Αυτό είναι το πραγματικό στοίχημα του Ντεσάν. Όχι να πείσει τους παίκτες του ότι είναι καλοί. Αυτό το ξέρουν. Το δύσκολο είναι να τους πείσει ότι κάθε αντίπαλος μπορεί να τους τιμωρήσει αν χαλαρώσουν. Στα νοκ άουτ, μία κακή επιλογή, μία λάθος πάσα, ένα αργό γύρισμα, μία αμυντική αδράνεια ή ένα χαμένο μυαλό μπορούν να αλλάξουν ολόκληρη τη διοργάνωση.

Η Γαλλία έχει τα πάντα για να πάει μέχρι τέλους. Αλλά ακριβώς επειδή έχει τα πάντα, κινδυνεύει να πιστέψει ότι η πρόκριση θα έρθει μόνη της. Εκεί αρχίζει η παγίδα.

Η διαχείριση ενός γεμάτου ρόστερ

Ο Ντεσάν έχει στα χέρια του ένα ρόστερ που κάθε προπονητής θα ζήλευε. Όμως η αφθονία ταλέντου δεν είναι μόνο ευλογία. Είναι και πρόβλημα διαχείρισης. Όταν στον πάγκο μένουν παίκτες που θα ήταν βασικοί σε πολλές άλλες εθνικές, η ισορροπία στα αποδυτήρια γίνεται εξίσου σημαντική με την τακτική.

Ο προπονητής της Γαλλίας πρέπει να κρατήσει όλους τους παίκτες ενεργούς, συγκεντρωμένους και χρήσιμους. Πρέπει να διαχειριστεί εγωισμούς, φιλοδοξίες, απογοητεύσεις και μικρές εντάσεις. Σε μια ομάδα με τόση ποιότητα, το αγωνιστικό πρόβλημα δεν είναι ποιος μπορεί να παίξει. Είναι ποιος θα δεχθεί ότι μπορεί να μην παίξει όσο θέλει.

Το Gazzetta στέκεται χαρακτηριστικά και στη δυσκολία αυτής της διαχείρισης, αναφέροντας την αντίθεση ανάμεσα στην αφιέρωση του Μπαπέ προς τον Ντεσάν και την αδιαφορία του Τσέρκι στο φινάλε, όταν ο προπονητής του μιλούσε επειδή τον έβαλε για λίγα λεπτά. Αυτές οι λεπτομέρειες δεν κρίνουν μόνες τους ένα τουρνουά, αλλά δείχνουν το εύθραυστο κομμάτι μιας ομάδας γεμάτης προσωπικότητες.

Η Ισπανία ως πιθανή πραγματική απειλή

Αν υπάρχει ομάδα που μπορεί να κοιτάξει τη Γαλλία στα μάτια αγωνιστικά, αυτή φαίνεται να είναι η Ισπανία. Όχι απαραίτητα επειδή έχει περισσότερο ταλέντο, αλλά επειδή διαθέτει δομή, κυκλοφορία, τεχνική ποιότητα και τρόπο να ελέγχει μεγάλα διαστήματα ενός αγώνα. Το ενδεχόμενο Γαλλία – Ισπανία σε μεταγενέστερη φάση της διοργάνωσης έχει ήδη τη μυρωδιά πρόωρου τελικού.

Όμως ακόμη και εκεί, η Γαλλία μοιάζει να ξεκινά από θέση ισχύος. Έχει περισσότερη ένταση στις μεταβάσεις, περισσότερες λύσεις σε ατομικό επίπεδο και μεγαλύτερο σωματικό αποτύπωμα. Η Ισπανία μπορεί να την κοντράρει υπό προϋποθέσεις. Μπορεί να την κουράσει με την μπάλα, να την τραβήξει εκτός θέσεων και να την αναγκάσει να κυνηγήσει. Αλλά για να την αποκλείσει, θα χρειαστεί σχεδόν τέλεια εμφάνιση.

Αυτό δείχνει και το μέγεθος της γαλλικής υπεροχής. Όταν ο βασικός αντίπαλος πρέπει να κάνει σχεδόν το τέλειο παιχνίδι για να σε ρίξει, τότε το βάρος περνά σε εσένα. Η Γαλλία πρέπει να αποφύγει το λάθος που θα δώσει ζωή στον αντίπαλο.

Ο πραγματικός αντίπαλος είναι ο εαυτός της

Η φράση μπορεί να ακούγεται κλισέ, αλλά στην περίπτωση της Γαλλίας είναι ακριβής. Δεν υπάρχει ομάδα στο φετινό Μουντιάλ που να έχει καθαρά ανώτερο υλικό από τους «τρικολόρ». Δεν υπάρχει αντίπαλος που να μπορεί να τους κοιτάξει και να πει ότι υπερτερεί σε βάθος, ταχύτητα, ατομική ποιότητα και εμπειρία μεγάλων διοργανώσεων. Υπάρχουν ομάδες που μπορούν να τους δυσκολέψουν. Υπάρχουν ομάδες που μπορούν να τους εκμεταλλευτούν αν βρουν χαραμάδα. Αλλά καμία δεν δείχνει να έχει περισσότερα όπλα.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν η Γαλλία μπορεί να πάρει το Μουντιάλ. Μπορεί. Το ερώτημα είναι αν θα μείνει πειθαρχημένη αρκετά ώστε να μην αυτοκαταστραφεί. Αν θα παίξει κάθε νοκ άουτ με την ίδια ένταση. Αν θα σεβαστεί κάθε αντίπαλο. Αν ο Ντεσάν θα κρατήσει ενωμένο ένα ρόστερ γεμάτο παίκτες που όλοι θέλουν ρόλο, χρόνο και λάμψη.

Η Γαλλία δεν χρειάζεται να φοβηθεί κανέναν. Χρειάζεται να φοβηθεί μόνο την ημέρα που θα πιστέψει ότι δεν χρειάζεται να φοβηθεί κανέναν.

Το Μουντιάλ μπαίνει πλέον στη φάση όπου οι λεπτομέρειες αποφασίζουν. Εκεί η Γαλλία έχει όλα τα εργαλεία για να επιβιώσει και να κυριαρχήσει. Έχει εμπειρία, προπονητή, σταρ, βάθος, ταχύτητα, πάγκο και ψυχολογία. Αν τα κρατήσει όλα αυτά σε ισορροπία, δύσκολα θα βρεθεί ομάδα να τη σταματήσει.

Αν όμως χάσει τη συγκέντρωση, αν μπερδέψει την αυτοπεποίθηση με την αλαζονεία και αν θεωρήσει ότι το ταλέντο αρκεί από μόνο του, τότε ο πιο επικίνδυνος αντίπαλος θα εμφανιστεί από μέσα. Και αυτός είναι πάντα ο πιο δύσκολος να νικηθεί.

Πηγή: Pagenews.gr